I SA/Rz 639/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2011 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku H. B. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na okres od 21do 31 grudnia 2005 r. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na 2006 r. z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr[...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalającej wysokość karty podatkowej na okres od 1do 31 stycznia 2007 r. - postanawia – odmówić zmiany postanowień Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 stycznia 2010 r. sygn.: I SA/Rz 639/08, I SA/Rz 640/08, I SA/Rz 641/08 w przedmiocie przyznania prawa pomocy. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Wyrokiem z dnia 7 października 2010 r., sygn. I SA/Rz 639/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi H.B. (dalej: skarżący) na decyzje opisane w sentencji niniejszego postanowienia. Do skargi kasacyjnej, zgodnie z wnioskiem w niej zawartym, załączono urzędowy formularz PPF z żądaniem zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że z uwagi na ciężki stan zdrowia (choroba nowotworowa) nie może prowadzić swoich spraw, leczy się, a wydatki na opiekę uniemożliwiają mu ponoszenie kosztów sądowych. Z wniosku wynika, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym, nie posiada jakiegokolwiek majątku nieruchomego ani cennych rzeczy ruchomych o wartości powyżej 3000 euro, zaś źródłem utrzymania jest emerytura w kwocie 155 euro(ok. 700 zł). Obecnie rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem o prawo pomocy w tej sprawie. Poprzedni z dnia 15 maja 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił postanowieniami z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. I SA/Rz 639/08. I SA/Rz 640/08, I SA/Rz 641/08. W trakcie tego postępowania wpadkowego, by wyeliminować wątpliwości co do faktycznego stanu majątkowego, dwukrotnie kierowane były do skarżącego wezwania do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowego oświadczenia majątkowego. Nie wykluczyło to jednak wątpliwości Sądu co do tego czy wnioski polegają na prawdzie, poza udokumentowanym faktem choroby i dlatego Sąd ww. wnioski oddalił. Podjęte rozstrzygnięcie utrzymał w mocy sąd drugiej instancji, oddalając zażalenia (postanowienia z dnia 28 lipca 2010 r. , sygn. II FZ 284/10, II FZ 285/10, II FZ 286/10). Do rozpoznania pozostaje kolejny wniosek skarżącego dołączony do skargi kasacyjnej od wyroku sądu pierwszej instancji, w którym skarżący domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Dane i informacje w nim zawarte są zgodne z treścią uprzednio rozpoznanego wniosku, a postępowanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, co należy ponownie podkreślić, zostało skontrolowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie dopatrzył się żadnego naruszenia prawa. Treść obu wniosków, dane o sytuacji materialnej i majątkowej, w tym użyte w nich sformułowania językowe są identyczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:. W myśl art. 164 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie zwanej P.p.s.a., postanowienie wydane na posiedzeniu niejawnym wiąże od chwili, w której zostało podpisane wraz z uzasadnieniem. Związanie sądu wydanym przez siebie postanowieniem polega na tym, że nie może być ono uchylone lub zmienione przez ten sam sąd, jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej (por. Jan Paweł Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, str. 352). Postanowienie w sprawie prawa pomocy należy do postanowień niekończących postępowania w sprawie, które to mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 P.p.s.a.). Należy podkreślić, że bez owej zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970 r. , sygn. II CZ 139/70, OSPiKA 1971, nr 10, poz. 178). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy", zgodnie z orzecznictwem i doktryną, należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane (por. T.Ereciński, w : T. Ereciński (red)., Komentarz..., s. 661). W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy zmiana musiałaby być tego rodzaju, by przyznanie prawa pomocy stało się zasadne. Mogłoby się to stać tylko w przypadku zmiany polegającej na pogorszeniu się sytuacji materialnej skarżącego, co wnioskodawca musiałby wykazać, zgodnie z regułami, jakimi rządzi się postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności, które mogłyby zostać ocenione w korzystny sposób dla skarżącego i tym samym uzasadniałyby ponowne zajęcie się kwestią zwolnienia go od poniesienia kosztów sądowych. W rozpoznawanym obecnie wniosku skarżący podaje dokładnie te same dane, które w poprzednim postępowaniu z zakresu prawa pomocy uznane zostały za niewystarczające do przyznania prawa pomocy. Sąd przychyla się do stanowiska, że ponowne złożenie wniosku o udzielenie prawa pomocy w niezmienionych okolicznościach faktycznych, (...) nie może uchylać skutków prawomocności wydanego wcześniej postanowienia oddalającego zażalenie na odmowę przyznania prawa pomocy (lub prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy), - por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, str. 715. Reasumując, skarżący nie podniósł żadnych argumentów wskazujących na zmianę okoliczności przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia Sądu. W takiej sytuacji oczywistym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, związany ustaleniami poczynionymi w poprzednim postępowaniu, nie może uwzględnić wniosku skarżącego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 165 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.