I SA/Rz 655/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka komandytowa "B" spółka komandytowa z siedzibą w K. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2015 r. postanawia - odrzucić skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] przedłużył ‘A"spółka komandytowa "B"spółka komandytowa z siedzibą w K. (dalej spółka/skarżąca) termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2015 r. w kwocie 7.489.804 zł do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2015 r. spółka ponownie wezwała organ do zwrotu przedmiotowej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wskazując treść odpowiednich przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, traktujących o zwrocie tegoż podatku, kwestionując w tym piśmie także właściwość organów podatkowych z uwagi na zmianę w styczniu 2015 r. siedziby spółki(z R. spółka przeniosła się do K.). W dalszej kolejności Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. odpowiadając pismem z dnia 21 maja 2015 r. stwierdził, że przedmiotowym postanowieniem został przedłużony termin zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług oraz że organem podatkowym właściwym dla spółki za ten okres, tj. styczeń 2015 r. był jednak Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. Spółka pismem z dnia 11 czerwca 2015 r. złożyła skargę na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 1 i art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisów postępowania, tj. art. 210 § 4 w zw. z art. 219 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi spółki lub jej oddalenie. Niezależnie od tego, że zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione, podniósł że spółka nie wezwała organu, tj. Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. do usunięcia naruszenia prawa, zgodnie z art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)- dalej zwaną P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zaskarżony indywidualny akt naczelnika urzędu skarbowego w sprawie przedłużenia czasu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia wszystkie kryteria wynikające z powyższego przepisu, w konsekwencji czego przysługuje spółce skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego Kontrola ta, w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z kolei jak wskazuje art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, przewidziane w art. 52 § 3 P.p.s.a., nie jest instytucją postępowania administracyjnego (nie jest środkiem zaskarżenia), lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autokontroli własnego działania przez organ administracji publicznej, który podjął akt lub dokonał kwestionowanej czynności i to tylko i wyłącznie w związku z zagrożeniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Celem wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest skłonienie organu do rozważenia potrzeby skorygowania własnego zachowania. Mając z kolei na uwadze treść art. 53 § 2 P.p.s.a. odpowiedź na wezwanie należy uznać za informację zwrotną przybierającą postać pisma procesowego w sprawie sądowoadminstracyjnej. Zarówno wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i ewentualna odpowiedź na to wezwanie należą do postępowania sądowoadministracyjnego. Zatem należy stwierdzić, że art. 52 § 3 P.p.s.a. określa warunek, od którego uzależnione jest wniesienie skargi na akt lub działanie organu administracji. Podmiotem uprawnionym do badania czy warunek ten został spełniony jest sąd administracyjny W przedmiotowej sprawie należało przyjąć, że przedmiotem zaskarżenia jest postanowienie z dnia 31 marca 2015r. Spółka została prawidłowo pouczona o treści art. 52 P.p.s.a. Natomiast pismo spółki datowane na 24 kwietnia 2015 r. nie dość, że w swojej treści wskazuje na ponaglenie organu do podjęcia decyzji o zwrocie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2015 r., jest także polemiką w kwestii właściwości organów podatkowych do orzekania o zwrocie przedmiotowego podatku, a co więcej zostało zaadresowane do Naczelnika Urzędu Skarbowego K.K. a nie do organu, który wydał przedmiotowe postanowienie i wniesione z przekroczeniem terminu, o jakim mowa w treści art. 52 § 3 P.p.s.a. Z akt sprawy wynika bowiem, że postanowienie z dnia 31 marca 2015 r. zostało doręczone skarżącej 1 kwietnia 2015 r., zaś pismo z dnia 24 kwietnia 2015 r. zostało nadane na poczcie w dniu 27 kwietnia 2015 r. i wpłynęło do Naczelnika Urzędu Skarbowego K.K. 4 maja 2015 r. i następnie zostało przekazane według właściwości za pismem z dnia 11 maja 2015 r. do Naczelnika [...] Urzędu skarbowego w R. Zatem nie tylko jak podnosi w odpowiedzi na skargę organ spółka uchybiła procedurze i nie wniosła przed wniesieniem skargi klasycznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, ale nawet gdyby potraktować owo pismo jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to i tak zostało ono wniesiono z uchybieniem terminu, co dyskwalifikuje go jako skutecznie wypełniające procedurę. Z tego względu należało uznać, że skarga spółki na postanowienie z dnia 31 marca 2015 r. jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.