I SA/Rz 657/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu w dniu 5 października 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. i B. B. wspólników spółki cywilnej "A" w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2007 r. - postanawia - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji I SA/Rz 657/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania spółki cywilnej "A" A. B. i B. B. w T. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2007 roku w wysokości 1.136 zł, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W piśmie procesowym z dnia 6 sierpnia 2011 r. A. B. i B. B. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek wnioskodawcy podnieśli, iż wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawcy podali, iż posiadają na utrzymaniu żony i małoletnie dzieci, a jedynym źródłem utrzymania pozostaje działalność gospodarcza polegająca na usługach budowlanych, w której z powodu kryzysu gospodarczego panuje zastój. Spółka posiada kredyt inwestycyjny na sprzęt budowlany oraz niezapłacone należności z tytułu wykonanych robót, których prawdopodobieństwo odzyskania jest bardzo małe. Za okres od stycznia do maja 2011 roku Spółka poniosła stratę w wysokości 26.436,86 zł. Wnioskodawcy podnieśli, iż egzekucja kwot: 1.136 zł oraz 6.088 zł z odsetkami wynikających z decyzji za luty i listopad 2007 roku pozbawi ich płynności finansowej i uniemożliwi pokrywanie bieżących niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, co w konsekwencji może doprowadzić do zaprzestania prowadzenia tej działalności i zwolnienia pracowników, a także utraty jedynego źródła utrzymania rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest uprawdopodobnienie, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena tych przesłanek pozostawiona została uznaniu Sądu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/2004). Przechodząc do oceny niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, wnioskodawcy uprawdopodobnili okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji tj. wykazali, że natychmiastowe wykonanie decyzji może spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej, co miało by negatywne konsekwencje również dla zatrudnionych przez podatnika pracowników. Sąd rozpoznając niniejszy wniosek wziął pod uwagę nie tylko wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z przedmiotowej decyzji (1.136 zł), lecz także wysokość zobowiązań podatkowych w podatku akcyzowym wynikających z zaskarżonych do tut. Sądu decyzji za miesiąc maj 2007 roku w kwocie 11.770 zł (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Rz 670/11), za wrzesień 2007 roku - 10.767 zł (sygn. akt I SA/Rz 363/11), za listopad 2007 roku – 6.088 zł (sygn. I SA/Rz 658/11). Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.