I SA/Rz 659/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2015r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych na 2014 rok w pomniejszonej wysokości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]maja 2015 r., nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 r., nr [...] w sprawie przyznania Z. B.płatności rolnośrodowiskowej na 2014 rok w pomniejszonej wysokości. Jak wynika z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy w dniu 6 maja 2014 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek Z. B. o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej (PROW 2007-2013) na 2014 r. W formularzu "Deklaracja pakietów rolnośrodowiskowych w ramach PROW 2007-2013 w roku 2014", Z.B. zadeklarował w trzecim roku 5-letniego zobowiązania realizację Pakietu 4 - ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 i w jego ramach realizację wariantu 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków na powierzchni 12,40 ha, obejmującej dwie działki rolne: C (użytkowaną w sposób kośny) oraz D (użytkowaną w sposób kośno-pastwiskowy). Do wniosku strona załączyła materiał graficzny z zaznaczeniem poszczególnych działek rolnych i wskazaniem ich na odpowiednich działkach ewidencyjnych, zaznaczono również obszar niekoszony na w/w działkach rolnych. W dniu 25 lipca 2014 r. w Biurze Powiatowym ARiMR Z. B. zgłosił wystąpienie siły wyższej, tj. wystąpienie szkody na działkach ewidencyjnych nr [...] oraz nr [...] położonych w K. W., spowodowane zalaniem co uniemożliwiło koszenie. Zalanie łąk spowodowały ulewne deszcze w dniach 15-16 lipca 2014 r. Do oświadczenia beneficjent dołączył oświadczenia dwóch świadków. Wystąpienie siły wyższej na w/w działkach zostało przez organ uwzględnione. W dniach 21-24 października 2014 r. w gospodarstwie wnioskodawcy odbyła się zapowiedziana telefonicznie w dniu 21 października 2014 r. kompleksowa kontrola na miejscu w zakresie: wzajemnej zgodności, w zakresie programu rolnośrodowiskowego oraz niezapowiedziana kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni w dniach 21-24 października 2014 r. W kontroli tej uczestniczył Z. B. Raporty: nr [...] z zakresu programu rolnośrodowiskowego, nr [...] z zakresu wzajemnej zgodności oraz nr [...] z zakresu kwalifikowalności powierzchni - po niezbędnej weryfikacji przesłano Z. B. pocztą 23 stycznia 2015 r. Raporty te odebrane zostały w dniu 26 stycznia 2015 r. W dniu 2 lutego 2015 r. do Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynęły uwagi Pana Z. B., dotyczące zapisów w wysłanych raportach z czynności kontrolnych, względem działki rolnej D. Z. B. wskazał, że wymogi przestrzega zgodnie z przepisami. Strona jednak podpisała raport nr [...] z czynności kontrolnych z zakresu programu rolnośrodowiskowego. W odpowiedzi Kierownik Biura Kontroli na Miejscu przesłał do strony pismo, w którym nie uwzględnił zastrzeżeń, podtrzymując zawarte w raporcie zapisy. Podczas kontroli stwierdzono, że na działce C występują nieprawidłowości oznaczone kodami DR13, DR 50, DR 52, DR 53 a na działce D - DR13, DR 22, DR 29, DR 50, DR 52, DR 53 oraz P14. W konsekwencji stwierdzonych nieprawidłowości Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] przyznał Z. B. płatność rolnośrodowiskową na 2014 rok w pomniejszonej wysokości. W przedmiotowej decyzji płatność ta przyznana została w łącznej wysokości 10.739,52 zł, do pakietu 4 - Ochrona zagrożonych ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000, wariantu 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków do powierzchni 12,40 ha - związanej z pomniejszeniem do działki rolnej D z uwagi na naruszenie wymogu pakietowego, oraz pomniejszeniem związanym z niezgłoszeniem wszystkich użytków rolnych. W odwołaniu od tej decyzji Z. B. zarzucił nieprawidłowości związane z wyliczeniem zmniejszenia płatności z powodu "rzekomego przekroczenia limitu obsady zwierząt". Wskazał, że "w moich dokumentach tj. programie rolnośrodowiskowym i Planie Działalności Rolnośrodowiskowej na lata 2012-2017 dopuszczalne obciążenie pastwiska wynosi 0,5 DJP/ha i obciążenie do 5 t/ha. Norm tych nigdy nie przekroczyłem. Postępowałem zawsze zgodnie z posiadaną dokumentacją znaną też Agencji". Beneficjent przyznaje: "w moim głębokim przekonaniu działałem zgodnie z prawem". Odwołujący wniósł o ponowną analizę dokumentacji i przywrócenie pełnej płatności. Do odwołania załączono kopię Planu Działalności Rolnośrodowiskowej na lata 2012-2017. Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że podczas przeprowadzonej w dniach 21-24 października 2014 r. kontroli na miejscu w zakresie programu rolnośrodowiskowego, na działce rolnej D obsada w sezonie wypasowym na 1 ha wyniosła 0,26 DJP/ha. Ponieważ działkę rolną D (położoną na działce ewidencyjnej nr 881), Z. B. deklarował do wariantu 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, był obowiązany, w myśl § 4 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r. , poz. 361 ze zm.) do przestrzegania innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu (tzw. wymogów pakietowych), które jak stanowi § 4 ust. 3 w/w rozporządzenia, zostały określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Ponieważ dla działki rolnej D, beneficjent deklarował we wniosku na 2014 rok użytkowanie kośno-pastwiskowe, które potwierdziła kontrola na miejscu oraz wgląd do prowadzonego przez rolnika rejestru działalności rolnośrodowiskowej powinien spełniać wymóg pakietowy, zawarty w załączniku nr 3 dział IV, ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. Oznacza to w przypadku użytkowania kośno-pastwiskowego trwałych użytków zielonych: - koszenie w terminie od dnia 1 sierpnia do dnia 30 września; wysokość koszenia 5-15 cm, - pozostawienie 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, a w przypadku występowania wodniczki Acrocephalus paludicola - 30-50%, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej części tej działki, - usunięcie lub złożenie w stogi ściętej biomasy w terminie 2 tygodni po pokosie, a w uzasadnionych przypadkach w dłuższym terminie, niezwłocznie po ustaniu przyczyn ze względu, na które termin ten nie był przestrzegany, - zakaz koszenia okrężnego od zewnątrz do środka koszonej powierzchni trwałych użytków zielonych; - wypasanie w sezonie pastwiskowym trwającym od dnia 1 maja do dnia 15 października - na obszarach poniżej 300 m n.p.m. oraz od dnia 20 maja do dnia 1 października - na obszarach powyżej 300 m n.p.m., przy obsadzie zwierząt wynoszącej nie więcej niż 0,2 DJP/ha i obciążeniu pastwiska nie więcej niż 5t/ha (10 DJP/ha), przy czym wypasanie na terenach zalewowych rozpoczyna się nie wcześniej niż w terminie 2 tygodni po ustąpieniu wód, z wyłączeniem wypasania koników polskich i koni huculskich, które jest dopuszczalne przez cały rok przy obsadzie zwierząt wynoszącej nie więcej niż 0,2 DJP/ha i obciążeniu pastwiska wynoszącym nie więcej niż 5t/ha (10 DJP/ha), - niewykaszanie niedojadów poza okresem od dnia 1 sierpnia do dnia 30 września. Obliczona przy zastosowaniu odpowiedniego wzory obsada w sezonie wypasowym na 1 ha na działce rolnej D wyniosła 0,26 DJP/ha, co narusza wyżej cytowany wymóg pakietowy zawarty w załączniku nr 3 dział IV, ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., ponieważ w przypadku kośno-pastwiskowego użytkowania trwałych użytków zielonych, wymóg ten stanowi, że obsada zwierząt ma wynosić nie więcej niż 0,2 DJP/ha. W ocenie organu odwoławczego nie ulega wątpliwości, że Z. B. użytkował działkę w sposób kośno-pastwiskowy, co potwierdza fakt deklaracji we wniosku tego typu użytkowania, oraz pozostawienie 7,79% niekoszonej części działki rolnej D (będącej wymogiem skierowanym tylko do kośnego lub kośno-pastwiskowego sposobu użytkowania), co stwierdziła kontrola na miejscu, oraz zarejestrowany w rejestrze działalności rolnośrodowiskowej, wypas oraz koszenie niedojadów w okresie 2-6 sierpnia 2014 r. Organ podkreślił, że dla użytkowania pastwiskowego obowiązują inne wymogi związane z dopuszczalną wartością obsady zwierząt niż w przypadku użytkowania kośno-pastwiskowego, jakie deklarował beneficjent w roku 2014. Dlatego też wnioskodawca nie postępował zgodnie z planem działalności rolnośrodowiskowej w roku 2014. Różnica między pastwiskowym sposobem użytkowania trwałych użytków zielonych, a kośno-pastwiskowym sposobem użytkowania trwałych użytków zielonych, zawiera się w - odmiennej dopuszczalnej wartości obsady zwierząt na działce. Z. B. zaskarżył powyższą decyzję do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu skargi zarzucił naruszenie: 1. norm prawa materialnego: - § 4 ust. 2 pkt 3, § 4 ust. 3, załącznika nr 3 dział IV ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. poprzez błędną wykładnię tych przepisów i nietrafne przyjęcie, że skarżący realizując zobowiązania rolnośrodowiskowe nie przestrzegał innych wymogów określonych dla danego pakietu lub wariantu, a określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia i nie użytkował działki w sposób zgodny z deklaracją w sposób kośno-pastwiskowy, w sytuacji kiedy przedmiotowa działka była faktycznie użytkowana w sposób pastwiskowy, - 38 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., poprzez błędną wykładnię tego przepisu i nietrafne przyjęcie, że stwierdzono u skarżącego uchybienie w przestrzeganiu wymogów w ramach poszczególnych wariantów pakietowych, które kwalifikują do płatności rolnośrodowiskowej w wysokości zmniejszonej, w sytuacji, kiedy skarżący w deklaracji popełnił tylko oczywistą pomyłkę pisarską, a w rzeczywistości działka była użytkowana w sposób prawidłowy. 2. przepisów postępowania, tj. art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy oraz niedokonanie wyczerpującego zebrania i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego, jak również art. 138 § 1 pkt 1 i art. 107 § 3 w związku z art. 140 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji i braku ustosunkowania się w uzasadnieniu decyzji drugiej instancji do zarzutów zawartych w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału ARiMR wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sad Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej w dalszej części p.p.s.a., stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Dopełnieniem powyższych regulacji jest art. 134 § 1 p.p.s.a., który określa granice sądowej kontroli wskazując, że sąd wiążą jedynie granice sprawy a nie formułowane przez strony zarzuty, wnioski czy też wskazana podstawa prawna. Oceniając zaskarżoną decyzję w tak określonych granicach, Sąd nie znalazł podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie skarżący składając wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2014 r. zadeklarował użytkowanie działki rolnej D w sposób kośno-pastwiskowy. Taki sposób użytkowania działki został stwierdzony także podczas kontroli zakończonej raportem nr [...]. W przypadku kośno-pastwiskowego sposobu użytkowania trwałych użytków zielonych - jak słusznie przyjęły organy w sprawie - rolnik winien spełniać między innymi wymogi zawarte w załączniku nr 3 dział IV ust. 2 pkt 4 lit. c w związku z § 4 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. Oznacza to, że w przypadku takiego sposobu użytkowania trwałych użytków zielonych (a więc spornej działki rolnej D) w wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków, należało spełnić poniższe warunki: - koszenie w terminie od dnia 1 sierpnia do dnia 30 września; wysokość koszenia 5-15 cm, - pozostawienie 5-10% powierzchni działki rolnej nieskoszonej, a w przypadku występowania wodniczki Acrocephalus paludicola - 30-50%, przy czym w każdym roku powinno to dotyczyć innej części działki, - usuniecie lub złożenie w stogi ściętej biomasy w terminie 2 tygodni po pokosie, a w uzasadnionych przypadkach w dłuższym terminie, niezwłocznie po ustaniu przyczyn ze względu, na które termin ten nie był przestrzegany, - zakaz koszenia okrężnego od zewnątrz do środka koszonej powierzchni trwałych użytków zielonych, - wypasanie w sezonie pastwiskowym trwającym od dnia 1 maja do dnia 15 października - na obszarach poniżej 30 m n.p.m. oraz od dnia 20 maja do dnia 1 października - na obszarach powyżej 300 m n.p.m., przy obsadzie zwierząt wynoszącej nie więcej niż 0,2 DJP/ha i obciążeniu pastwiska wynoszącym nie więcej niż 5t/ha (10 DJP/ha), przy czym wypasanie na terenach zalewowych rozpoczyna się nie wcześniej niż w terminie 2 tygodni po ustąpieniu wód, z wyłączeniem wypasania koników polskich i koni huculskich, które jest dopuszczalne przez cały rok przy obsadzie zwierząt wynoszącej nie więcej niż 0,2 DJP/ha i obciążeniu pastwiska wynoszącym nie więcej niż 5t/ha (10 DJP/ha), - niewykaszanie niedojadów poza okresem od dnia 1 sierpnia do dnia 30 września. Zestawienie przedstawionych wyżej wymogów z wymogami dla pastwiskowego sposobu użytkowania działki oraz kośnego użytkowania działki prowadzi do wniosku, że wymogi dla kośno-pastwiskowego sposobu użytkowania stanowią połączenie obu wymienionych wyżej sposobów użytkowania trwałego użytku zielonego. Słusznie zatem uznał organ odwoławczy, że nie ma racji skarżący, że dla kośno-pastwiskowego sposobu użytkowania, rozporządzenie nie precyzuje czy skoszenie ma stanowić 1% pastwiska czy 99% pastwiska. Skarżący zadeklarował działkę rolną D w sposobie użytkowania kośno-pastwiskowym, gdzie jak stanowią w/w wymogi powierzchnia niekoszona winna stanowić od 5 do 10% powierzchni działki rolnej. Ponadto skarżący w załączniku graficznym do wniosku na działce rolnej D zaznaczył gdzie w roku 2014 pozostawi powierzchnię niekoszoną - co w trakcie kontroli zostało potwierdzone, a w raporcie nr [...] z zakresu programu rolnośrodowiskowego wskazano, że powierzchnia niekoszona stanowiła 0,76 ha, co przy stwierdzonej powierzchni działki rolnej D - 9,77 ha stanowi 7,79% powierzchni działki rolnej nieskoszonej. Pokreślenia wymaga fakt, że w przypadku pastwiskowego sposobu użytkowania nie pozostawia się części działki nieskoszonej, a skarżący takie miejsce pozostawił na działce rolnej D - które zostało stwierdzone przez inspektorów terenowych podczas kontroli. Powyższe, wraz z okazanym rejestrem działań agrotechnicznych wskazuje, że skarżący na działce rolnej D wypasał zwierzęta w sezonie wypasowym - zachowując wymóg dotyczący zachowania odpowiednich terminów wypasu, naruszenie w tym przypadku polegało na przekroczeniu dopuszczalnego limitu obsady zwierząt wynoszącego 0,2 DJP/ha - gdzie na działce rolnej D stwierdzono obsadę wynoszącą 0,26 DJP/ha. W rejestrze działań agrotechnicznych beneficjent zanotował, że na tej działce wykaszał niedojady w terminach od 2-6 sierpnia 2014 r., wskazując powierzchnię wykoszenia niedojadów, która w sumie wynosiła około 7,80 ha - co prowadzi do wniosku, że skarżący deklarując działkę rolną D o powierzchni 8,40 ha w zamierzony sposób pozostawił powierzchnię nieskoszoną na tej działce. Reasumując inspektorzy terenowi w sposób prawidłowy określili w terenie typ użytkowania przez beneficjenta działki rolnej D jako kośno-pastwiskowy. W ocenie Sądu ustalenia w tej mierze są prawidłowe i nie budzą zastrzeżeń. Zasadnie zatem organy uznały, że naruszony został wymóg w części dotyczącej dopuszczalnego limitu obsady zwierząt, stąd też w prawidłowy sposób określono i zastosowano zmniejszenie płatności do działki rolnej D wynoszące zgodnie z załącznikiem nr 7 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., 40% płatności przysługującej do działki rolnej D. Zatem nie jest słuszny zarzut skarżącego, że organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego zawartych w cytowanych wyżej § 4 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 3 i załączniku nr 3 dział IV ust. 2 pkt 4 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r. - określających obowiązek spełniania wymogów szczegółowych w wariancie 4.1 - Ochrona siedlisk lęgowych ptaków w użytkowaniu kośno-pastwiskowym. Organy nie naruszyły także § 38 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r., traktującego o zasadach obliczania zmniejszeń płatności rolno środowiskowej. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego błędnego wypełnienia wniosku i pomyłkowego wskazania użytkowania działki D w sposób kośno-pastwiskowy zamiast pastwiskowy stwierdzić należy, że nie usprawiedliwia on zaistniałego naruszenia na działce rolnej D. Przede wszystkim trzeba tutaj zauważyć, na co słusznie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że do każdego wniosku dołączana jest instrukcja jego wypełniania. Zgodnie z odpowiednim fragmentem instrukcji: "w przypadku realizacji Pakietu 4. Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych poza obszarami Natura 2000 (...) należy wpisać sposób użytkowania działki rolnej, np. użytkowanie kośne, pastwiskowe lub kośno-pastwiskowe" (kolumna 13 "Uwagi" sekcja VIII). Zatem zawarty w skardze zarzut, że "o użytkowaniu pośrednim, tj. kośno-pastwiskowym (...) wcześniej nie wiedziałem " należy uznać za bezzasadny. Należy tutaj podkreślić, że składając wniosek skarżący potwierdził swym podpisem w sekcji IX - Oświadczenia i zobowiązania, że znane są mu zasady przyznawania płatności. Organy związane są deklaracją rolnika przedstawioną w formularzu wniosku. Wnioskodawca w formularzu wniosku precyzuje dane dotyczące areału i sposobu użytkowania powierzchni, co pozwala na ustalenie, do jakiej grupy upraw, a tym samym do jakiej płatności działki rolne są zgłaszane, oraz jakie wymogi obowiązują deklarowany grunt zaś załącznik graficzny przedstawia lokalizację każdej działki rolnej zadeklarowanej we wniosku. Nie można w tym przypadku uznać, że był to błąd oczywisty w myśl art. 21 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009 str. 65 ze zm.) nie może być zadeklarowanie sposobu użytkowania działki, co do którego obowiązują odmienne wymogi, zatem informacje te nie mogą być pomijane, czy różnorako interpretowane w sytuacji, w której wnioskodawca domaga się na ich podstawie płatności. Tego typu dane bezpośrednio oddziałują na sferę prawną wnioskodawcy, o której może decydować wyłącznie on. Już to przesądza o braku możliwości zakwalifikowania błędu skarżącego do kategorii błędów oczywistych, bowiem błąd oczywisty charakteryzuje m.in. to, że może on zostać wykryty już na podstawie treści wniosku. Mając na względzie powyższe Sąd - na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.