I SA/Rz 674/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz /spr./ Sędzia WSA Jarosław Szaro Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skarg "L." spółka z o.o. w "P." oraz "C." S.A. w "O." na decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2015 r. - nr [...], - nr [...] w przedmiocie powstania długu celnego oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług oddala skargi. Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] grudnia 2015 r.: - nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania B. S.A. w O. i A. spółka z o.o. w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego, - nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpoznaniu odwołania B. S.A. w O. i A. spółka z o.o. w P. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015 r, nr [...] w przedmiocie określenia kwoty podatku od towarów i usług. Jak wynika z akt sprawy w dniu 3 grudnia 2014 r. w Oddziale Celnym w P. na podstawie dokumentu tranzytowego [...] objęto procedurą tranzytu towar określony w fakturze nr 140800228 (uprzednio objęty czasowym składowaniem wg [...] przez A. spółka z o.o.) w postaci telefonów komórkowych 890 szt. (9 opakowań). Towar został przedstawiony na środku transportu o nr rej. [...]. Na opakowania (pudła kartonowe) nałożono zamknięcia celne [...] w ilości 9 szt. Po wyznaczeniu terminu dostarczenia przesyłki do urzędu celnego przeznaczenia, tj. Oddziału Celnego w M. do dnia 14 grudnia 2014 r., towar zwolniono do wnioskowanej procedury. W dniu 6 grudnia 2014 r. ww. towar wraz ze zgłoszeniem T1 nr [...] i fakturą handlową nr [...] z dnia 21 listopada 2014 r. wystawioną na 820 szt. telefonów komórkowych został przedstawiony w Oddziale Celnym w P. na innym środku przewozowym o nr rej. [...], przez firmę A. FHU M. C. S. w P. celem zamknięcia procedury tranzytu i objęcia towaru kolejnym czasowym składowaniem wg [...]. Z uwagi na rozbieżność co do ilości telefonów pomiędzy deklarowaną w zgłoszeniu [...] (faktura nr 140800228) a ilością wskazaną w [...] (faktura nr 2111-01) przeprowadzono rewizję celną i kontrolę dokumentów. W ramach kontroli wezwano firmę A. do złożenia wyjaśnień. W piśmie z dnia 9 grudnia 2014 r. firma wyjaśniła, że w dniu 3 grudnia 2014 r. przejęła towar od kierowcy pojazdu (G. M.) nr rej. [...] w postaci zaplombowanych dziewięciu pudeł wraz ze zgłoszeniem [...] (w którym nie określono ilości telefonów) oraz fakturą nr 2111-01 wystawioną na 820 szt. telefonów. W wyniku rewizji stwierdzono zgodne i nienaruszone zamknięcia celne [...] w ilości 9 szt. oraz brak 70 szt. telefonów (L. P780 B. - 10 szt., L. S960 - 20 szt., A. Z. - 20 szt., L. S898T- 10 szt., L. S939 - 10 szt.) objętych zgłoszeniem [...]. Kontrolę zakończono w dniu 9 grudnia 2014 r. sporządzeniem "Protokołu stwierdzenia rozbieżności pomiędzy zawartością przesyłki a treścią zgłoszenia celnego lub uszkodzenia opakowań towarów" nr [...]. Okoliczności wskazujące, że towar w postaci 70 szt. telefonów objęty ww. zgłoszeniem celnym został usunięty spod dozoru celnego - były podstawą do wszczęcia postępowania celnego. Wobec powyższego Naczelnik Urzędu Celnego - postanowieniem nr [...] z dnia 9 stycznia 2015 r. poinformował głównego zobowiązanego - firmę B s. a. ul. O. S. [...], [...] O. - o wszczęciu postępowania w sprawie uregulowania sytuacji prawnej towaru w związku z usunięciem spod dozoru celnego i wezwał go do złożenia wyjaśnień. B. S.A. przesłała wyjaśnienia nadawcy towaru, tj. firmy "A." spółka z o. o., zgodnie z którymi: "w dniu 25 listopada 2014 r. objęto deklaracją czasowego składowania [...] towar w postaci telefonów komórkowych w ilości 890 szt., następnie towar ten w dniu 3 grudnia 2014 r. został zgłoszony do objęcia procedurą tranzytu. Do zgłoszenia dołączono fakturę handlową nr [...]. Ponieważ niesprecyzowany został środek transportu, jakim powinien zostać odebrany ładunek, w deklaracji T1 w polu 21 jako aktywny środek transportu wskazano kuriera UA. Kierowca, który powinien odebrać ładunek kierowany na OC M., nie mógł odebrać ładunku w wyznaczonym terminie, klient polecił przekazanie przygotowanego ładunku na wskazany przez niego adres magazynu czasowego składowania w P. – A. przy ul. L. [...]. Ładunek dostarczono tego samego dnia pod wskazany adres pracownikowi firmy A." Następnie pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. wezwano kierowcę G. M. do złożenia zeznań w sprawie przekazania firmie A. faktury nr 2111-01. Wyjaśnił on, że wraz z ładunkiem dostarczył fakturę nr 140800228. Po zakończeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] stwierdził powstanie długu celnego na dzień 9 grudnia 2014 r. w wysokości 0,00 zł a w konsekwencji w tym samym dniu wydał decyzję nr [...] dotyczącą powstania obowiązku podatkowego w związku z powstaniem długu celnego. Od tych decyzji B. S.A. złożyła odwołania, wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania. W złożonych odwołaniach spółka zarzuciła organowi I instancji naruszenie: - art. 122 w związku z art. 187 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - określanej dalej jako Ordynacja podatkowa), poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w szczególności, że w dniu 6 grudnia 2014 r. nie dokonano zważenia towaru, co uniemożliwia uznanie, że doszło do usunięcia towaru spod dozoru, - pominięcie okoliczności, że od 3 grudnia 2014 r. do dnia 6 grudnia 2014 r. towar był w posiadaniu firmy A. i firma ta przedstawiła fakturę na mniejszą ilość telefonów niż ilość telefonów objętych tranzytem, - art. 203 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. WE L 302 ze zm. - określanego dalej także jako WKC) przez jego zastosowanie i uznanie, że doszło do powstania długu celnego, a spółka jest zobowiązana do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego. Naczelnik Urzędu Celnego, nie znajdując podstaw do zastosowania art. 226 Ordynacji podatkowej, stosownie do treści art. 227 ww. ustawy przekazał odwołania do rozpatrzenia Dyrektorowi Izby Celnej. Ustosunkowując się do treści zarzutów podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonych decyzjach i dodatkowo wskazał, że: - w dniu 3 grudnia 2014 r. firma "A." spółka. z o.o. na podstawie "Zlecenia wydania towaru niewspólnotowego z magazynu czasowego składowania" nr [...], ww. towar w ilości 890 szt. telefonów (9 opakowań o wadze 370 kg brutto) dokonała wyprowadzenia z magazynu czasowego składowania całego towaru objętego deklaracją skróconą [...], który następnie został objęty procedurą tranzytu w Oddziale Celnym i zabezpieczony zamknięciami celnymi; - towar w postaci telefonów komórkowych, jest towarem policzalnym i jego ilości wyrażona jest w sztukach a nie w kilogramach; - towar ten został przeładowany bez zezwolenia organu celnego; - przedłożenie innej faktury przez A. FHU wraz ze zgłoszeniem [...] nie dowodzi, że usunęła towar spod dozoru celnego, gdyż w trakcie rewizji stwierdzono nienaruszone zamknięcia celne. - strona nie przedstawiła żadnego dowodu potwierdzającego jej sugestie zawarte w odwołaniu, że w momencie zgłoszenia towaru do objęcia procedurą tranzytu doszło do złego przeliczenia towaru. Po zapoznaniu się z materiałem zgromadzonym w aktach sprawy, Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżone decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że brak jest w sprawie dowodów, kiedy i gdzie dokonano usunięcia spod dozoru brakującego towaru, co ma ewidentny wpływ na ustalenie kręgu podmiotów, którym można przypisać odpowiedzialność z tytułu usunięcia towaru spod dozoru celnego. Organ odwoławczy wskazał, że organ celny powinien w szczególności ustalić w jaki sposób zapakowany i zabezpieczony był towar w chwili złożenia do magazynu czasowego składowania [...], co działo się z towarem po złożeniu do czasowego składowania - jakie to były opakowania - rozmiary, wielkość, rodzaj, sposób zapakowania, czy towar był przepakowywany, itp. Ponadto organ I instancji winien uzupełnić wyniki rewizji celnej poprzez ustalenie sposobu pakowania telefonów - rodzaj pudeł, ich stan, wymiary, czy pudełka były szczelnie wypełnione lub nie oraz ustalić czy istniała możliwość usunięcia towaru pomimo nałożonych plomb. Naczelnik Urzędu Celnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [....] września 2015 r., nr [...] stwierdził, powstanie długu celnego w przywozie na dzień 3 grudnia 2014 r. w związku z usunięciem przedmiotowego towaru spod dozoru celnego w procedurze tranzytu [...] z dnia 3 grudnia 2014 r. oraz określił kwotę tego długu podlegającą zaksięgowaniu w wysokości 0,00 PLN a także w związku z powyższym decyzją z tego samego dnia nr [...] stwierdził powstanie obowiązku podatkowego i określił kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w wysokości 6545,00 zł. Na zasadzie art. 213 WKC określił dłużników solidarnych: B. S.A. - głównego zobowiązanego oraz A. spółka. z o. o. -prowadzącego magazyn czasowego składowania i zarazem nadawcę towaru w procedurze tranzytu. Organ wyjaśnił, ze podanie nieprawidłowych danych odnoszących się do towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym w zgłoszeniu celnym do procedury tranzytu, niezgodnych ze stwierdzonym stanem faktycznym powoduje w konsekwencji naruszenie warunków tej procedury i jej nieprawidłowe zakończenie i stanowi w rozumieniu przepisów prawa celnego usunięcie spod dozoru celnego, skutkujące powstaniem długu celnego z mocy prawa. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem strony wniosły odwołania, zaskarżając decyzje organu pierwszej instancji w całości, pod zarzutem wydania decyzji z naruszeniem art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez niepodjęcie niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a w szczególności przejawiające się niewyczerpującym rozpatrzeniem całego materiału dowodowego poprzez pominięcie okoliczności, że przedmiotowy ładunek w momencie wyprowadzenia na lotnisku obejmował 9 opakowań o wadze 370 kg. oraz pominięcie okoliczności, że z notatki służbowej funkcjonariusza celnego wynika, że nie było możliwości usunięcia towaru z opakowań, które były zaklejone i zaplombowane, a także niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału i ustalenie, że do wyjęcia towaru spod dozoru celnego doszło w dniu 3 grudnia 2014 r. w sytuacji, gdy ustalenie to jest sprzeczne ze zgromadzonymi w sprawie dowodami. W ocenie odwołujących, powyższe uchybienia doprowadziły do naruszenia art. 203 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego zastosowanie i uznanie, że spółki: B. S.A. oraz A. spółka. z o. o. są zobowiązane do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] i nr [...] utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego dnia [...] września 2015 r., opisane powyżej. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo zebrał i rozpatrzył zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i uznał, że B. S.A. oraz A. spółka. z o. o. są zobowiązane do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego. B. S.A. w O. oraz A. spółka z o.o. w P. wniosły do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Rzeszowie skargi na powyższe decyzje, zgodnie zarzucając naruszenie: - art. 122 w związku z art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie oraz niepodjęciu wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego; - art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do ich uchylenia i umorzenia postępowania z uwagi na brak usunięcia towaru spod dozoru celnego ewentualnie art. 233 § 2 ww. ustawy poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zachodziły przesłanki do ich uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ; - art. 203 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny poprzez jego zastosowanie i uznanie, że doszło do powstania długu celnego i uznanie, że skarżące spółki są zobowiązane do zapłaty kwoty wynikającej z długu celnego; - art. 78 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego poprzez jego niezastosowanie i niesprostowanie przez organ celny z urzędu dokonanego zgłoszenia celnego. Strony skarżące podniosły, że w postępowaniu nie zostały rozważone lub zostały pominięte okoliczności sprawy takie jak, że: - ładunek od momentu wprowadzenia, poprzez objecie towaru czasowym składowaniem, do momentu przeprowadzenia kontroli był opisywany jako 9 opakowań o wadze 370 kg., - po dostarczeniu przesyłki do magazynu czasowego składowania dokonano sprawdzenia towaru poprzez zważenie i policzenie opakowań, co skutkowało uznaniem, że dostarczony ładunek jest zgodny z opisem widniejącym na dokumencie tranzytowym, - zamknięcia celne [...] w ilości 9 sztuk nie zostały naruszone, co świadczy o braku możliwości usunięcia spod dozoru celnego 70 sztuk telefonów, - nie wyjaśniono czy istniała możliwość usunięcia towaru pomimo nałożonych plomb, - w dniu grudnia 2014 r. przesyłka przedstawiona została z fakturą nr 2111-01 inną niż faktura nr 140800228 (pierwotnie towarzysząca przesyłce). W ich ocenie, powyższe uchybienia skutkowały uznaniem przez organ celny z naruszeniem przepisów prawa materialnego, że doszło do usunięcia towaru spod dozoru celnego i niesprostowaniem z urzędu dokonanego zgłoszenia. W związku z powyższym wniosły o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedziach na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2016 r. – I SA/Rz 136/16, uchylił zaskarżoną decyzje oraz poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] i [...], a także orzekł o kosztach postępowania sądowego. Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną wniesioną przez Dyrektora Izby Celnej, a Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 13 czerwca 2018 r. – I GSK 1042/16, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie; orzekł także o kosztach postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, ponownie rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Skargi są nieuzasadnione. Ponieważ sprawa jest ponownie rozpoznawana przez sąd pierwszej instancji niezbędnym jest podkreślenie, że z mocy art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W uzasadnieniu wyroku z dnia 13 czerwca 2018 r. NSA przesądził, że po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez Naczelnika UC uzyskano nie tylko notatkę urzędową sporządzoną przez funkcjonariusza celnego D. W., ale również: - wszczęto postępowanie w odniesieniu do A. sp. z o.o., tj. nadawcy i przewoźnika towaru (nr rej. Pojazdu [...]), który przedstawiono celem objęcia procedura tranzytu 3 grudnia 2014 r. w OC; - uzyskano wyjaśnienia tej firmy z 24 lipca 2015 r. oraz z 4 sierpnia 2015 r., a także fotografie przesyłki z 25 listopada 2014, tj. z dnia przyjęcia przesyłki na magazyn czasowego składowania; - ponadto od przewoźnika ([...]) towaru objętego tranzytem [...] z 24 listopada 2014 r. (z W. do P., przed jego złożeniem na magazyn czasowego składowania prowadzonym przez A.) pozyskano dokument przewozowy CMR; - włączono do akt sprawy pozwolenie wydane dla A. sp. z o.o. na prowadzenie magazynu czasowego składowania. NSA zauważył, że towar w postaci telefonów komórkowych w ilości 890 szt. zapakowany do 9 pudeł o łącznej wadze 370 kg był objęty procedurą tranzytu [...]. Przesyłka przewożona była na zaplombowanym samochodzie (plomba: [...]) nr rej. [...] (dowody: CMR poświadczony 25 listopada 2014 r. przez kierowcę M. K. oraz przedstawiciela A., [...]). Procedura tranzytu została zamknięta po złożeniu towaru u odbiorcy, tj. na magazyn czasowego składowania prowadzonym przez A. (dowody: [...]). W tym dniu zbiorcze pudła kartonowe były uszkodzone i zabezpieczone szarą taśmą, o czym świadczą następujące dowody: fotografie, CMR, [...], wyjaśnienia A. z 4 sierpnia 2015, list przewozowy [...] z 17 listopada 2014 r. A. wyjaśniła, iż sprawdziła wówczas jedynie łączną wagę przesyłki 370 kg. Obsługa ww. dokumentów przez urząd celny nastąpiła w trybie bezweryfikacyjnym. Następnie 3 grudnia 2014 r. towar zapakowany do pudeł kartonowych (9 szt.) został przewieziony do OC w P. na środku transportu o nr rej. [...] należącym do A. celem przedstawienia organowi celnemu. W związku z otwarciem kolejnej procedury tranzytu [...] na terenie OC na pudła kartonowe oklejone taśmą nałożono zamknięcia celne [...] w ilości 9 szt. Po wyznaczeniu terminu dostarczenia przesyłki do urzędu celnego przeznaczenia, tj. OC w M. do 14 grudnia 2014 r., towar zwolniono do wnioskowanej procedury. Od chwili zaplombowania tych pudeł nie było możliwości usunięcia towaru spod dozoru celnego, gdyż do dnia rewizji (9 grudnia 2015 r.) plomby pozostały nienaruszone, o czym mają świadczyć: wyjaśnienia D. W., "Protokołu stwierdzenia rozbieżności pomiędzy zawartością przesyłki a treścią zgłoszenia celnego lub uszkodzenia opakowań towarów" nr [...] z 9 grudnia 2015 r., [...] i faktura nr 140800228. NSA podkreślił, że organy dokonały niezbędnych wyjaśnień odnośnie roli jaką pełniła firma A., przy czym w tej sytuacji bez istotnego znaczenia dla wyjaśnienia sprawy pozostaje kwestia wagi przesyłki; zważywszy, że sprawca usunięcia telefonów w dowolny sposób mógł zrekompensować wagę całkowitą przesyłki. Podkreślił również, że skarżący kasacyjnie organ słusznie zwraca uwagę, że firma A. dostarczyła do kontroli nienaruszoną przesyłkę i odpowiadającą jej fakturę zgodną z ilością sztuk telefonów, o czym świadczą dowody w postaci - przesłuchania świadka G. M. i poświadczenie A. z 3 grudnia 2014 r. Wbrew ustaleniom Sądu I instancji organy dokonały ustaleń i oceny dowodów w tym zakresie. Naczelnik UC stwierdził bowiem, że przedłożenie innej faktury przez A. wraz ze zgłoszeniem [...] nie dowodzi, iż usunęła ona towar spod dozoru celnego, gdyż w trakcie rewizji stwierdzono nienaruszone zamknięcia celne. Dlatego Sąd I instancji błędnie uznał, że organ zaniechał ustalenia, jaki towar został przekazany firmie A., jak również co działo się z nim od momentu dostarczenia do ww. firmy do czasu przeprowadzenia kontroli. Z okoliczności sprawy wynika, że do firmy A. przekazano zaplombowane 9 pudeł telefonów. Przesyłka ta w stanie nienaruszonym została przekazana do rewizji celnej 6 grudnia 2014 r. oraz, że w momencie zakończenia procedury tranzytu [...] otwartej 24 listopada 2014 r. w OC w W. i następnie obejmowania towaru czasowym składowaniem, odbiorca przesyłki i prowadzący magazyn czasowego składowania (A.), nie skorzystała z możliwości wnioskowania o kontrolę przesyłki, pomimo tego że towar dostarczono zgodnie z adnotacją na dokumencie CMR w opakowaniach uszkodzonych. Ponadto A. zaniechała, wbrew warunkom określonym w posiadanym pozwoleniu na prowadzenie magazynu czasowego składowania, powiadomienia o zdarzeniu urzędu celnego nadzorującego magazyn czasowego składowania. Tym samym uniemożliwiła organom celnym przeprowadzenie kontroli w zakresie stanu ilościowego towaru. Również główny zobowiązany firma B. SA. składając zgłoszenie tranzytowe podała w nim dane oparte na fakturze importowej dostawcy nr [...] z 11 listopada 2014 r. oraz nie wnioskowała o przeprowadzenie kontroli. NSA w sposób jednoznaczny wskazał, że WSA błędnie zarzucił organom naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w związku z art. 122 O.p., ponieważ organy w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. NSA stwierdził także, że nie było wystarczającym powodem do uchylenia zaskarżonych decyzji przez Sąd I instancji brak wskazania, na jakiej podstawie przyjęto taką a nie inną wartość kursu dolara. Skarżący kasacyjnie organ trafnie wskazuje w uzasadnieniu do zarzutu z punktu II.6 petitum skargi kasacyjnej, że zastosowany w sprawie kurs waluty wynosił 1 USD = 3,3655 PLN, co wynikało z powszechnie publikowanej i znanej tabeli (w tym przypadku nr 224/A NBP 2014 z 19 listopada 2014 r.). Jest to fakt powszechnie znany, który wynika z art. 35 WKC, art. 168 do 172 rozporządzenia nr 2454/93 do WKC, art. 11 Prawa celnego i rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie kursu wymiany stosowanego w celu ustalania wartości celnej (Dz. U. Nr 87, poz. 827). Podsumowując wykładnię dokonaną przez NSA wymaga podkreślenia, że Sąd ten uznał ustalony stan faktyczny w postępowaniu administracyjnym za prawidłowy, przy czym organy zebrały w sposób wystarczający dowody, a więc postępowanie dowodowe nie wymaga jakichkolwiek uzupełnień. Ponieważ sąd I instancji nie badał sprawy pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego, to ten sąd będzie musiał ocenić ich zastosowanie w ponownym rozpoznaniu sprawy. Konsekwencją powyższych uwag jest, że WSA uznaje za nieuzasadnione wszystkie zarzuty podniesione w skargach dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, a więc zarzuty sprowadzające się do podnoszenia naruszenia przez organy art. 122 w związku z art. 187 Ordynacji podatkowej. Również zarzuty naruszenia prawa materialnego, a to art. 203 i art. 78 ust. 1 WKC są nieuprawnione. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd podkreśla, że opis tych zarzutów w skargach, a także ich uzasadnienie są jednoznacznie powiązane z zarzutami dotyczącymi błędnego ustalenia stanu faktycznego przez organy. Zarzuty ostatnio wymienione okazały się nieuzasadnione, a więc argumentacja skarżących spółek w tym zakresie odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego odpadła na tym etapie dokonywanej kontroli zgodności z prawem przez Sąd. W zaskarżonych decyzjach organ przytoczył treść omawianych przepisów, a przedstawiona wykładnia i ich zastosowanie w sprawach nie budzą wątpliwości Sądu. Późniejsze stwierdzenie w wyniku rewizji celnej mniejszej ilości towaru, niż wynika to ze zgłoszenia celnego powoduje, ze fakt złożenia takiego nieprawidłowego zgłoszenia stanowi usunięcie towaru spod dozoru celnego i skutkuje z mocy prawa powstaniem w tym momencie długu celnego zgodnie z art. 203 ust. 1 i ust.2 WKC, gdyż usunięcie spod nadzoru celnego należy rozumieć w ten sposób, ze obejmuje ono każde działanie lub zaniechanie stanowiące choćby chwilową przeszkodę dla właściwego organu celnego w przeprowadzeniu kontroli przewidzianej we wspólnotowych przepisach celnych. Tak też ETS w wyroku z dnia 12 lutego 2004 r. (-377/01) w sprawie Hamann International. Trybunał przesądził, że "usunięcie towaru spod dozoru celnego" w rozumieniu art. 203 Kodeksu oznacza w prawie wspólnotowym każde działanie lub zaniechanie, którego wynikiem jest uniemożliwienie właściwemu organowi celnemu, choćby tylko przez krótki czas, uzyskania dostępu do towarów podlegających dozorowi oraz ich monitorowania, zgodnie z art. 37 WKC. Powyższe przesądza o odpowiedzialności celnej B. S.A., które dokonując w dniu 3 grudnia 2014 r. jako główny zobowiązany zgłoszenia do procedury tranzytu towaru uprzednio złożonego w magazynie czasowego składowania firmy A. Sp. z o.o. w oparciu o dane i dokumenty dostarczone przez ten podmiot jako nadawcę przedmiotowego towaru, przejęła odpowiedzialność wobec organów celnych, między innymi za prawidłowość danych zawartych w zgłoszeniu celnym. Podzielić należy stanowisko organu, że odpowiedzialność skarżącej firmy A. Sp. z o.o., wynika z tego powodu, że jako prowadzący magazyn czasowego składowania i zarazem nadawca przedmiotowego towaru z magazynu czasowego składowania w procedurze tranzytu w celu powrotnego wywozu na Ukrainę zaniechała poinformowania urzędu celnego o uszkodzeniu opakowania przy wprowadzeniu towaru do zgłoszenia tranzytowego, przez co uczestniczyła w usunięciu spod dozoru celnego. Odpowiedzialność głównego zobowiązanego za powstały dług celny jest bezwarunkowa - korzystający z procedury staje się dłużnikiem z racji samego korzystania z tej procedury, gdyż zgodnie z art. 96 ust. 1 WKC jest osobą uprawnioną do korzystania z procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Odpowiedzialność głównego zobowiązanego dotyczy również przypadków, w których wykonując swoje obowiązku korzysta on z pomocy osób trzecich. Spółka A. z racji wykonywania obowiązków prowadzącego magazyn czasowego składowania powinna była wiedzieć jaka faktycznie ilość towarów (telefonów) wydana została z magazynu czasowego składowania i przedstawiona została do procedury tranzytu, a zatem, że dane w zgłoszeniu celnym nie są prawidłowe. Okoliczności dysponowania i przedstawienia towaru w dniu 6 grudnia 2014 r. przez firmę A. M. – A. FHU M. C. S. w P. nie mogą mieć wpływu na wydane rozstrzygnięcie – jako późniejsze w stosunku do zdarzenia, które spowodowało usunięcie towaru spod dozoru celnego. Jest to tym bardziej uzasadnione, że w okresie od 3 do 6 grudnia 2014 r. przesyłka pozostawała pod zamknięciami celnymi, które nie zostały naruszone. Wobec stwierdzonej w niniejszej sprawie rozbieżności pomiędzy stanem wynikającym ze zgłoszenia tranzytowego i stanem faktycznym (brak towaru), noszącej znamiona usunięcia spod dozoru celnego, organ celny biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponował, podjął prawidłowe działanie w celu uregulowania sytuacji, czego wyrazem było wszczęcie postępowania, a następnie wydanie decyzji rozstrzygającej w przedmiocie długu celnego. W okolicznościach sprawy brak było podstaw do zastosowania art. 78 WKC. Mając na uwadze powyższe – na podstawie art. 151 P.p.s.a – Sąd skargi oddalił.