I SA/Rz 689/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek / spr./ Sędziowie WSA Grzegorz Panek WSA Tomasz Smoleń Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 rok 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi D. P. – Kancelaria Adwokacka za pomoc prawną udzieloną skarżącej z urzędu w kwocie 147,60 (sto czterdzieści siedem i 60/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 27,60 (dwadzieścia siedem i 60/100) złotych. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania E. S. (dalej zwana skarżącą), utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. w wysokości 314 zł. Okoliczności rozpoznawanej sprawy, ustalone na podstawie akt sprawy, przedstawiają się następująco: W dniu 27 stycznia 2015r. do Burmistrza jako organu podatkowego wpłynęło zawiadomienie od Starosty z którego wnikało, że ewidencji gruntów i budynków w wyniku inwentaryzacji powykonawczej budynku dokonano aktualizacji użytków odnośnie działki nr 1311 obr. 11 o powierzchni 20 arów położonej w G. Z., będącej własnością skarżącej, w wyniku której zmianie uległy rodzaj i klasa użytków na w/w działce oraz dopisano budynek w pozycji inne o pow. 35 m2. Skarżąca, wezwana przez organ podatkowy, w dniu 3 marca 2015r. złożyła informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IPN-1), w której wykazała do opodatkowania grunty pozostałe o pow. 700 m², budynek mieszkalny o pow. 113,06 m² oraz wyjaśniła, że budynek gospodarczy nie jest trwale z gruntem związany oraz że na działce nr 1311 nie zaszła żadna zmiana. W informacji o gruntach (IPR-1) skarżąca wykazała natomiast grunty orne o pow. 0,30 ha (klasa użytków II) i 0,26 ha (IIIb), łąki i pastwiska o pow. 0,02 ha (III) i 0,05 ha(IV) oraz sady o pow. 0,12 ha (IVa), razem - 0,75ha. Na podstawie powyższych danych organ podatkowy - Burmistrz, przywołaną wyżej decyzją z dnia [...] lutego 2016r. ustalił skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2016r. w wysokości 314 zł, w tym z tytułu podatku od nieruchomości 112 zł, a z tytułu podatku rolnego 202 zł. Za podstawę opodatkowania w podatku od nieruchomości przyjęto grunty pozostałe o pow. 700m², natomiast podatek odnośnie budynku mieszkalnego o pow. 113,06 m² wyniósł 0 zł, jako, że objęty został zwolnieniem. W podatku rolnym podstawę opodatkowania stanowiła powierzchnia fizyczna użytków rolnych - 0,75 ha. W odwołaniu od decyzji wymierzającej łączne zobowiązanie pieniężne za 2016 r. skarżąca wniosła o jej uchylenie, zmianę opodatkowania podatkiem rolnym i wycofanie podatku od nieruchomości. Zażądała przesłania wszelkiej dokumentacji związanej z poborem podatku od nieruchomości zgodnie z obowiązującym prawem, formułując jednocześnie pytania odnośnie wymiaru spornego zobowiązania pieniężnego, a to od kiedy Burmistrz zobowiązany był do obciążania podatkiem od nieruchomości i od kiedy dostosowywać się zaczął do tego prawa, czy podatek od nieruchomości jest obowiązkowy, na jakiej podstawie jest obliczony, czy obejmuje wszystkich właścicieli działek budowlanych na terenie Gminy, czy podatek od działki budowlanej podlega umorzeniu. Opisała okoliczności, w jakich doszło w 2015 r. do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (IPN-1), do czego doszło w wyniku bezprawnego jej przymuszenia.. Podniosła, że decyzja nie zawiera prawidłowego rozstrzygnięcia, nie wynika z niej w jaki sposób i na jakiej podstawie naliczany jest podatek od nieruchomości i podatek leśny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) w opisanej na wstępie decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. utrzymało zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Kolegium zaznaczyło, że podstawą wymiaru podatków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2015r., poz. 520 ze zm., dalej p.g.k.) są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Uzyskany z ewidencji gruntów i budynków wypis stanowi dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015r., poz. 613, dalej o.p.), dlatego też organ podatkowy nie może dokonywać samodzielnej kwalifikacji przedmiotu opodatkowania, lecz przede wszystkim powinien uwzględnić odpowiednie zapisy wynikające z tej ewidencji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zgodnie z ewidencją prowadzoną przez Starostę i dokonaną w niej aktualizacją na dzień 9 stycznia 2015r. skarżąca posiada 0,7500 ha fizycznego (0,9070 ha przeliczeniowego) użytków rolnych od których naliczany jest podatek rolny. Do wyliczeń wysokości podatku rolnego, zdaniem Kolegium, organ przyjął zasadnie stawkę za 1 ha fizyczny na 2016r. równą 5 dt żyta, wynoszącą 53,75 zł za 1 dt co po przemnożeniu z powierzchnią daje wysokość podatku rolnego po zaokrągleniu w kwocie 202 zł. Natomiast podatek od nieruchomości, zdaniem Kolegium poprawnie naliczono jako podatek od gruntów pozostałych ze stawką 0,16 zł ustaloną uchwałą Rady Miejskiej z dnia 30 listopada 2015r. nr XII/102/15 w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, to jest mnożąc 700 m² posiadanych przez skarżącą gruntów (przedmiotu opodatkowania) razy wskazaną wyżej stawkę, co daje kwotę wskazana w decyzji organu I instancji to jest kwotę 112,00zł. Suma powyższych kwot daje wysokość łącznego zobowiązania w kwocie 314 zł. Powyższe przesądza, zdaniem organu, że stawki podatku według których to zobowiązanie na 2016r. zostało naliczone, są zgodne z przewidzianymi w powołanej Uchwałach Rady Miejskiej, a sam podatek został naliczony prawidłowo. Kolegium zaznaczyło także, iż zakwestionowana decyzja nie zawiera postanowień w przedmiocie wymiaru zobowiązań związanych z opodatkowaniem budynków mieszkalnych oraz podatku leśnego. Wskazano, że organ podatkowy prawidłowo nie objął w/w podatków przedmiotową decyzją powołując się na regulacje obowiązujące w tym zakresie. O zwolnieniu z podatku budynków mieszkalnych decyduje § 1 pkt 3 Uchwały Nr XIII/96/03 Rady Miejskiej w Strzyżowie z dnia 27 listopada 2003 r. Z kolei podatek leśny nie został naliczony, a zatem zarzuty dotyczące jego nieprawidłowego naliczenia są bezprzedmiotowe. W skardze na decyzję Kolegium skarżąca powtórzyła żądania zawarte w odwołaniu, zarzucając przedmiotowej decyzji bezpodstawność i bezzasadność. Według skarżącej decyzja ta powinna zostać uchylona z powodu braku wnikliwego przeprowadzenia wymaganej procedury prawnej. Zarzuty skargi objęły także brak czynności prawnych zmierzających do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia skargi na Burmistrza. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu. Sąd nie dopatrzył się uchybień organów podatkowych zarówno w zakresie zastosowania przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania podatkowego, jak również przepisów prawa materialnego. W szczególności organy podatkowe prawidłowo zastosowały przepisy zawarte w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 849; dalej: u.p.o.l.) oraz w ustawie z dnia 15 listopada 1984r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013r., poz. 1381 ze zm., dalej u.p.r.), regulujące kwestię podmiotu, który podlega opodatkowaniu, przedmiotu opodatkowania, podstawy opodatkowania oraz wysokości zobowiązań podatkowych z tego tytułu. Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze skarżąca nie kwestionowała zasadności i sposobu, w jaki opodatkowano podatkiem rolnym powierzchnię użytków rolnych. Przyjęta przez organ I instancji do opodatkowania powierzchnia fizyczna użytków rolnych była zgodna z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki nr 1311 oraz z wykazaną w informacji IPR-1 powierzchnią gruntów ornych, łąk i pastwisk oraz sadów. Ustalona przez organ I instancji wysokość podatku rolnego znajduje oparcie w treści art. 6 u.p.r.. W związku z powyższym przedmiotem dalszych rozważań Sądu będą kwestie związane z zasadnością opodatkowania działki skarżącej podatkiem od nieruchomości, które były przedmiotem sporu pomiędzy skarżącą a organami podatkowymi. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca, jako właścicielka działki nr 1311 jest podatnikiem w podatku od nieruchomości na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., który stanowi, że podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Przedmiotem opodatkowania są natomiast, jak stanowi art. 2 ust. 1 u.p.o.l., następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Z akt sprawy wynika, że w odniesieniu do działki nr 1311 są wykazane tereny mieszkaniowe B o pow. 0,07 ha, tj. 700m². W takich okolicznościach organ podatkowy I instancji prawidłowo przyjął, że przedmiotem opodatkowania są grunty pozostałe (czyli inne niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i inne niż grunty pod jeziorami, zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrownie wodne) o powierzchni 700m², mając na względzie treść art. 21 ust. 1 p.g.k.. W myśl tego przepisu, podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, zgodnie z ugruntowanym w tym zakresie orzecznictwem sądów administracyjnych, że organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązania podatkowego nie mogą przyjąć innej podstawy opodatkowania niż ta, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Wiążący charakter danych zawartych ewidencji gruntów i budynków wynika z faktu, że posiada ona walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 O.p., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w niej urzędowo stwierdzone. Związanie organu podatkowego treścią ewidencji gruntów i budynków powoduje, że organy podatkowe nie mogą pominąć danych z ewidencji w toku postępowania podatkowego. Co więcej, organ nie jest uprawniony do weryfikowania klasyfikacji wskazanej w ewidencji oraz do dokonywania samodzielnych ustaleń w zakresie wielkości gruntu lub jego przeznaczenia (por np. wyroki NSA z 11 lipca 2012r., sygn. akt II FSK 2632/10, z 18 listopada 2011r., sygn. akt II FSK 1040/10, czy z 20 czerwca 2012r., II FSK 2511/10). W niniejszej sprawie organ podatkowy, ustalając podstawę opodatkowania oparł się na danych odnośnie powierzchni terenów zakwalifikowanych jako mieszkaniowe. Z tego względu, mając na uwadze wiążący charakter ewidencji, działanie organu, polegające na przyjęciu za podstawę opodatkowania powierzchni gruntów mieszkaniowych w wymiarze 700 m² należało uznać za zgodne z prawem. Należy przy tym wskazać, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek argumentów, które ewentualnie mogłyby podważać prawidłowość i zasadność tego rodzaju postępowania. Pod uwagę należy wziąć również to, że w złożonej informacji podatkowej (IPN-1) skarżąca podała taką samą powierzchnię gruntów pozostałych podlegających opodatkowaniu, jaką następnie przyjął organ w swojej decyzji. W sprawie wiadomym jest od jakiej nieruchomości skarżąca jest zobowiązana do zapłaty podatku w wysokości 112 zł, oraz co oznacza termin grunty pozostałe o pow. 700m². W uzasadnieniu decyzji organ I instancji lakonicznie, ale dostatecznie jasno wskazał, że opierał się na danych otrzymanych z ewidencji gruntów oraz danych wynikających ze złożonych przez podatniczkę informacji. Ponadto również Kolegium w zaskarżonej decyzji wskazało, że dane przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, zarówno w zakresie przedmiotu, jak i podstawy opodatkowania są zgodne z danymi, które skarżąca podała w złożonej informacji na podatek do nieruchomości. Skoro więc przyjęta do opodatkowania powierzchnia gruntów pozostałych była tożsama z powierzchnią gruntów pozostałych wskazanych przez samą skarżącą, te zaś pokrywają się ze stanem ewidencyjnym, brak jest jakichkolwiek podstaw aby czynić organom zarzuty nieprawidłowego rozstrzygnięcia. Okoliczności złożenia przez skarżącą wzmiankowanych informacji podatkowych w toku postepowania podatkowego, na które powołuje się skarżąca w skardze, w ocenie sądu nie są władne, aby podważyć wiarygodność tych informacji. Jako zgodne z prawem należy bowiem ocenić postępowanie organu I instancji, sprowadzające się do wezwania skarżącej do przedstawienia informacji podatkowej w związku ze zmianą klasyfikacji użytków znajdujących się na działce skarżącej. Zgodnie z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i odpowiednio art. 6a ust. 5 u.p.r., w przypadku gdy w trakcie roku podatkowego nastąpi zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, osoby fizyczne są zobowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, a także informację o gruntach, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia zdarzenia, które powoduje takie zmiany. Jest też oczywiste prawo, ale i zarazem prawo organu podatkowego, do pouczenia adresatów pism w postępowaniu podatkowym o konsekwencjach braku wywiązania się z ciążących na nich z mocy prawa obowiązków. W niniejszej sprawie zdarzeniem, które wywoływało zmiany w zakresie sposobu opodatkowania działki skarżącej była zmiana rodzaju i klasyfikacji użytków na działce nr 1311 należącej do skarżącej, wskutek których część działki o powierzchni 0,07 została przeklasyfikowana do klasy użytku B – tereny mieszkaniowe. Podstawą zmiany była inwentaryzacja powykonawcza budynku na działce 1311. Informację o powyższym przekazał do organu podatkowego czyli Burmistrza, organ ewidencyjny czyli Starosta. Zatem dotychczasowy sposób opodatkowania wskutek zmian przedmiotu opodatkowania musiał ulec zmianie w stosunku do poprzednich lat podatkowych, z czym, zdaniem Sądu, skarżąca nie chce się zgodzić. Bez znaczenia dla oceny niniejszej sprawy jest natomiast sposób opodatkowania innych mieszkańców gminy, na co powołuje się skarżąca w skardze, bowiem w zaskarżonej decyzji konkretyzują się obowiązki podatkowe indywidualnego podatnika znajdującego się w ściśle określonej sytuacji prawnopodatkowej. Mając na względzie przywołaną już powyżej zasadę związania organu podatkowego danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków (art. 21 ust. 1 p.g.k.), organ podatkowy był zobowiązany powyższą zmianę uwzględnić a w konsekwencji wezwać skarżącą do złożenia odpowiedniej informacji podatkowej, która również uwzględniałaby zmianę w klasyfikacji gruntów. Z akt sprawy wynika, że skarżącą została poinformowana o dokonanej zmianie w klasyfikacji użytków oraz o wynikającym z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. i art. 6a ust. 5 u.p.r. obowiązku złożenia informacji podatkowej. Działanie w tym zakresie organu podatkowego było prawidłowe, jako zgodne z przywołanymi wyżej przepisami prawa. W związku z powyższym zarzuty zawarte w skardze odnośnie braku podstawy do złożenia tychże informacji należało uznać za bezzasadne. Reasumując, wbrew stanowisku skarżącej, organy podatkowe prawidłowo wymierzyły skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i w podatku od nieruchomości, a więc zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z tych przyczyn Sąd oddalił skargę w całości na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.). O wynagrodzeniu adwokata wyznaczonego w ramach przyznanego skarżącej prawa pomocy, orzeczono na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1a w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015r., poz. 1800) w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2016r., poz. 1668).