I SA/Rz 691/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./ Sędziowie NSA Jerzy Solarski WSA Kazimierz Włoch Protokolant sek.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w Wydziale I Finansowym na rozprawie w dniu 22 października 2009r. sprawy ze skarg B. F. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2009r. nr I[...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2001r. z dnia [...] kwietnia 2009r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2001r. - oddala skargi - I SA/Rz 691/09 UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 5 czerwca 2006 r. B. F., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą - "G." w P., zwana dalej Podatniczką, zwróciła się, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową, o wznowienie postępowań w sprawie podatku od towarów i usług m.in. za miesiące styczeń i kwiecień 2001r., zakończonych w ostatniej instancji decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004r., nr [...] i nr [...], utrzymującymi w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...] i nr [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za te miesiące wysokości zwrotu różnicy podatku. Wniosek umotywowano tym, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne, a także nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jako przesłankę wznowienia postępowania Podatniczka wskazała nową okoliczność faktyczną tj. istnienie kontrahenta i potwierdzenie, że dokonywał z nią transakcji zakupu wyrobów tytoniowych. Główną motywacją oraz okolicznością, która stanowiła podstawę wydania decyzji ostatecznych były bowiem dokumenty mołdawskich organów państwowych, z których wynikało, że kontrahent B. F. – I. D. nie jest zarejestrowany w ewidencjach podatkowych i nie został odnaleziony. Już po wydaniu decyzji ostatecznych B. F. uzyskała oświadczenie jej kontrahenta I. D., złożone przed notariuszem, z którego wynika, że w okresie od stycznia do czerwca 2001r. prowadził działalność gospodarczą i nabywał papierosy od firmy B. F. Dowód ten został złożony do sądu, jednak sąd nie przeprowadził tego dowodu twierdząc, że nie ma prawa do badania dowodu, który nie został zebrany w trakcie procedury podatkowej. Oświadczenie I. D. stanowi, zdaniem wnioskodawczyni, nowy dowód, nie znany organom podatkowym i uzasadnia wznowienie postępowania administracyjnego. Do wniosku o wznowienie postępowania załączono: - tłumaczenie z języka rosyjskiego oświadczenia I. D., podpisane przed notariuszem w Kiszyniowie, bez daty (tłumaczenie z dnia 29 czerwca 2004r.), z którego wynika, że D. I. s. G., obywatel Mołdawii, właściciel paszportu Nr [...] wydanego przez Kiszyniewski WSA dnia 15 października 1999r., w okresie od 1999r. do września 2001r. prowadził Firmę "D. I." oraz, że wraz z kierowcą w 2001r. przyjeżdżał do Rzeczpospolitej Polskiej w celu zakupu wyrobów tytoniowych za pośrednictwem polskiej firmy "G.". - tłumaczenie z języka ukraińskiego oświadczenia podpisanego przed notariuszem w Mołdawii w dniu 17 stycznia 2006r, w którym D. I. s. T., po raz drugi wyjaśnia, że jego firma, którą nazwał imieniem i nazwiskiem D. I. istniała w latach 1999 - 2001. - tłumaczenie z języka ukraińskiego oświadczenia podpisanego przed notariuszem w Rzeszowie w dniu 23 stycznia 2006r., z którego wynika, że I. D. już drugi raz oświadcza, że w latach 1999 - 2001 prowadził działalność gospodarczą. W oświadczeniu zawarto następujące informacje: "W 2001 roku kupowałem papierosy w firmie "G.", właścicielką tej firmy była p. B. F., siedziba firmy znajdowała się w P. Kupione papierosy ja przewoziłem przez granicę i sprzedawałem w Mołdawii na placach targowych. Obecnie mieszkam w mieście K., ulica S., na Ukrainie. Transakcję handlową z firmą "G." mogę potwierdzić w każdej chwili". Dyrektor Izby Skarbowej, działając jako organ pierwszej instancji, postanowił wznowić postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług za wskazane wyżej miesiące, a po przeprowadzeniu postępowania stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie istnieją nowe okoliczności faktyczne czy dowody dotyczące rozstrzygnięcia prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i kwiecień 2001r., dowodów takich nie wskazano również we wniosku. Złożone przez I. D. oświadczenia przed notariuszami w Mołdawii i w Rzeszowie w dniach 17 stycznia 2006r. i 23 stycznia 2006r. są dokumentami, które powstały po dacie wydania decyzji przez organy podatkowe obu instancji. Natomiast okoliczność faktyczna - istnienie strony transakcji, wywodzona na podstawie oświadczenia złożonego przed notariuszem w Mołdawii S. W., (bez daty - tłumaczenie przysięgłe z języka rosyjskiego z dnia 29 czerwca 2004r.), nie jest w żaden sposób sprawdzalna. Na podstawie zebranych dowodów ustalono, że nie można dokonać przesłuchania I. D., ponieważ nie zamieszkuje on na terenie rejonu K. i nie jest zameldowany pod adresem wskazanym w oświadczeniu przed notariuszem w Rzeszowie (pismo Prokuratury Obwodowej we L. z dnia 27 kwietnia.2007r.), natomiast widniejące na wystawionych przez B. F. fakturach sprzedaży papierosów podpisy "D. I." i "D. B.", w miejscu podpisu osoby upoważnionej do odbioru faktury lub podpisy skrócone (parafy) widniejące obok zapisów "I. D." i "D. B.", w miejscu osoby upoważnionej do odbioru faktury, zostały nakreślone przez H. F. (ekspertyza kryminalistyczna KWP w R.). Ponadto organ podniósł, że do dnia wydania decyzji Podatniczka nie uzupełniła wniosku dowodowego o przesłuchanie świadka I. D., poprzez podanie jego adresu, dlatego nie można było przeprowadzić tego dowodu. Organ pierwszej instancji stwierdził, że dotychczasowe ustalenia organu podatkowego potwierdzają informacje uzyskane z Prokuratury Generalnej Republiki Mołdowy, z Ministerstwa Rozwoju Informacji Republiki Mołdowy i z Urzędu Celnego Republiki Mołdowy, bowiem na podstawie zgromadzonych dowodów nie można ani potwierdzić tożsamości I. D., ani ustalić jego miejsca zamieszkania, czy też siedziby prowadzonej Firmy Handlowej. Zebrane w trakcie postępowania informacje i materiały dotyczące istnienia kontrahenta B. F., tj. I. D. i dotyczące współpracy gospodarczej między tymi podmiotami, nie pozwoliły na odmienną ocenę okoliczności faktycznych i dowodów, niż dokonana w decyzjach ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] i nr [...]. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej, decyzjami z dnia [...] listopada 2008r., nr [...] i nr [...], odmówił uchylenia w/w decyzji ostatecznych Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2004r., nr [...], i nr [...], utrzymujących w mocy decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2003r., nr [...] i nr [...] w sprawie określenia w podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń 2001r. i kwiecień 2001r. wysokości zwrotu różnicy podatku. Rozpatrując powyższą sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że o zaistnieniu wskazanej we wniosku podstawy wznowienia z art.240§1pkt 5 Ordynacji podatkowej można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery warunki: * wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, * są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie, * nie były znane organowi, który wydał decyzję, * istniały w dniu wydania decyzji. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej za nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi, można uznać okoliczności konkretne, czyli dające się zidentyfikować, co do czasu i miejsca, w którym zaszły. Ze złożonego wniosku i z załączonych do niego dokumentów nie wynikają konkretne informacje, co do przebiegu transakcji i związanych z nimi okoliczności. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowo organ pierwszej instancji ocenił zebrany materiał i stwierdził, że w sprawie nie wystąpiły nowe okoliczności faktyczne oraz nowe dowody dające podstawę uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i kwiecień 2001r. wysokości zwrotu różnicy podatku. Podatniczka nie potrafiła wskazać jakichkolwiek sprawdzalnych okoliczności faktycznych, które pozwoliłyby na stwierdzenie, że transakcje sprzedaży wyrobów tytoniowych były zawierane z Firmą Handlową I. D., Kiszyniów, ul. [...]. Wniosek o przesłuchanie I. D. w trakcie jego przyjazdu do Polski w dniu 23 stycznia 2006r. i obecności w Kancelarii Notarialnej B. C. został złożony w czasie, gdy przed organem odwoławczym postępowanie było zakończone, gdyż decyzje w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i kwiecień 2001r. zostały wydane przez organ odwoławczy w dniu [...] kwietnia 2004 r. Z kolei wniosek o wznowienie postępowania w sprawach podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i kwiecień został złożony w dniu 8 czerwca 2006r., kiedy to sprawa zawisła już przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Aby organ podatkowy mógł przeprowadzać jakiekolwiek postępowanie dowodowe, musi przed nim toczyć się postępowanie podatkowe, a takie - w momencie przyjazdu I. D. do Polski - nie było prowadzone. Błędne jest twierdzenie Podatniczki, że skoro organ podatkowy zrezygnował z dowodu w postaci przesłuchania I. D., to należy uznać, że dowody przedstawione przez Stronę mają wagę przesłuchań, a złożone oświadczenia są dowodem na zawarcie transakcji sprzedaży wyrobów tytoniowych. Z faktu, że przed notariuszem zostało złożone oświadczenie o określonej treści i notariusz poświadczył dane osoby, na podstawie okazanego dokumentu tożsamości oraz poświadczył własnoręczność podpisu, nie można wywodzić, że poświadczenie notarialne dotyczy jednocześnie informacji zawartych w oświadczeniu, a przez to wnioskować, że notariusz poświadczył tym samym zawarcie transakcji. Informacje zawarte w oświadczeniu złożonym przed notariuszem podlegają ocenie na tle całokształtu zebranego materiału dowodowego. Odnosząc się do złożonych w odwołaniu wniosków dowodowych, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że poszukiwanie rzekomych kierowców, tj. I. D., I. U. i K., a także wystąpienie do Straży Granicznej celem ustalenia, czy I. D. przekraczał granicę Polski w miesiącach od stycznia do czerwca 2001 r., zmierza do poszukiwania dowodu, a nie stanowi dowodu jako takiego. Poza tym w trakcie postępowania wymiarowego zgromadzono i przeprowadzono dowody z pisma Izby Celnej w P. z dnia 9 czerwca 2003 r., nr [...] wraz z plikiem załączników: kserokopii dokumentów SAD wraz z załącznikami, pisma kierownika Oddziału Celnego w H., nr [...] z dnia 21 maja 2003 r., kserokopii książki służby, kart przekroczeń granicy, rejestru ponownych rewizji celnych R-12, raportu z ewidencji E-19, a także notatek służbowych funkcjonariuszy celnych i kierowników zmiany, którzy dokonywali odpraw, pisma Państwowej Służby Ukrainy Zachodniego Regionalnego Urzędu Celnego R., Nr [...] z dnia 28 maja 2002 r., kserokopii uwierzytelnionych odpraw potwierdzających autentyczność danych zawartych w każdym polu JDA SAD dokonanych w Oddziale Celnym w O., który dokonywał przyjęcia zgłoszenia celnego. Materiały te były analizowane w trakcie postępowania wymiarowego i nie są dla organów okolicznościami nieznanymi, czy też nowymi dowodami. Dane kierowców wynikają z informacji zawartych w kartach i ewidencjach R-12 i E-19, w ewidencjach tych nie ma danych na temat osoby K. Dane zawarte w tych materiałach jednoznacznie wskazują, że D. I. w 2001r. nie wywoził osobiście papierosów z Polski, a potwierdzenie danych osobowych I. D. jest niemożliwe na podstawie kart i ewidencji R-12 i E-19. Zdaniem organu żądanie poszukiwania dowodów istnienia I. D., który według B. F. był jej kontrahentem, jest zbyt daleko idące, zwłaszcza, że w postępowaniu wznowieniowym zakres postępowania dowodowego jest ograniczony przesłankami wznowienia. Odnosząc się do wniosku o przeprowadzenie badania czy podpisy na fakturach eksportowych z 2001r. i oświadczeniach przed notariuszem należą do tej samej osoby tj. I. D., organ stwierdził, że skoro potwierdzenie tożsamości I. D. i ustalenie jego miejsca zamieszkania jest niemożliwe, to przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego grafologa, w zakresie żądanym przez Podatniczkę, doprowadziłoby do przeprowadzenia dowodu z badania dokumentów sporządzonych przez bliżej nieokreśloną osobę. Poza tym w aktach brak oryginałów oświadczeń złożonych przez I. D., a kserokopie nie mogą służyć jako materiał badawczy dla badań grafologicznych. Również z tego powodu, że organ nie dysponuje materiałem porównawczym, a Strona takiego materiału nie przedłożyła, przeprowadzenie dowodu jest niemożliwe. W ocenie organu odwoławczego, poszukiwanie właściwego I. D. spośród osób posługujących się nazwiskiem "I. D.", będących obywatelami Republiki Mołdowy lub Ukrainy, o różnych danych osobowych, nie znanym miejscu zamieszkania czy pobytu, jest niemożliwe do zrealizowania, a zgłaszane wnioski dowodowe zmierzające do odnalezienia jakiegoś organu państwa, który kiedyś prawdopodobnie mógł przesłuchiwać osobę o nazwisku I. D. uznać należy za zbyt ogólne i ze swej istoty nie mogące przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Zdaniem organu niezrozumiały jest wniosek o przesłuchanie H. F., który posiada wszelkie informacje w zakresie osoby I. D. Wyjaśnieniu sprawy posłużyłby uzupełniony wniosek o przesłuchanie I. D., tym bardziej, że skoro H. F. posiada wszelkie informacje o osobie I. D., to wskazanie jego adresu zamieszkania i danych personalnych nie powinno stanowić problemu. Również pismo Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej w Ł. nie wnosi nic nowego do sprawy, bowiem dotyczy kwestii udzielenia wizy I. D., w styczniu 2006r. W skargach na powyższe decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie B. F. zarzuciła naruszenie przepisów art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art.191, 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 4 pkt 4, art. 3, art. 18, art. 19, art. 21 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), określanej dalej jako ustawa VAT, art. 535 Kodeksu cywilnego i art. 64 Konstytucji RP. Wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W jej ocenie, dołączone do wniosku o wznowienie postępowania dowody stanowiły potwierdzenie nowej okoliczności faktycznej, nieznanej organowi w chwili wydawania decyzji, tj. że I. D. istnieje i potwierdza zakup papierosów, a zatem istnieje druga strona transakcji. Okoliczność ta jednoznacznie wskazuje na prawidłowość zakwalifikowania transakcji jako eksportu. Rejestracja osoby fizycznej w ewidencjach administracji podatkowej, inaczej jak w przypadku osób prawnych, nie ma znaczenia dla sprawy. Nie ma też znaczenia fakt otrzymania zapłaty, ani fakt wydania towaru nabywcy, bo istotne jest, aby wywóz nastąpił w wykonaniu umowy. Dodała, że w niniejszej sprawie organy nie kwestionowały umowy między Podatniczką , a I. D. Zdaniem Skarżącej okoliczność, że I. D. istnieje i potwierdza zakup papierosów, stanowi nową okoliczność faktyczną, nie znaną organom w dniu wydawania decyzji i która powinna prowadzić do uznania, iż eksport nastąpił, mimo że niektóre etapy transakcji są sporne pomiędzy Podatniczką, a organem podatkowym. Zatem sytuacja faktyczna wyczerpuje znamiona art. 240 § 1 pkt 5 i art. 245 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Skarżąca nie zgodziła się z odmową przeprowadzenia dowodów z przesłuchania kierowców i sprawdzenia ewidencji Straży Granicznej, bo choć nazwiska kierowców były znane organowi w dniu wydania decyzji, to ocenę przydatności wnioskowanych przesłuchań ocenić należy pod kątem nowych dowodów i okoliczności jakie wyszły na jaw tj. istnienia I. D. Przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchań kierowców było zatem uzasadnione w postępowaniu wznowieniowym, a jego brak narusza art. 122, 123 § 1, 180, 187 § i 188 Ordynacji podatkowej. Skarżąca zarzuciła, że w uzasadnieniu decyzji organ podatkowy posługuje się stwierdzeniami nieprawdziwymi, że I. D. nie mieszka na Ukrainie, bo pod wskazanym przez niego adresem nie odnaleziono go. Przecież I. D. przedłożył notariuszowi oryginał paszportu ukraińskiego i wizę, a Konsulat Generalny w Ł. potwierdził, że wizę tę wydał I. D. Przez brak działania organów podatkowych Podatniczka straciła możliwość ustalenia w Konsulacie danych adresowych I. D., ponieważ ze względu na upływ czasu informacje zawarte we wniosku o udzielenie wizy zostały zniszczone. Skarżąca zarzuciła też, że choć organ twierdzi, że zgodnie z badaniem grafologicznym część podpisów na fakturach sprzedaży zamiast I. D. nakreślił H. F., to jednocześnie nie przeprowadził dowodu wnioskowanego przez stronę, aby sprawdzić w ewidencjach przekroczeń granicy prowadzonych przez Straż Graniczną, czy w 2001r. I. D. wjeżdżał do Polski, co uprawdopodabniałoby zawarcie umowy sprzedaży z Podatniczką, a także że nie sprawdził własnoręcznego oświadczenia I. D. z kopiami faktur wcześniej sprawdzanych w opinii kryminalistycznej. Zdaniem Skarżącej żaden ze zebranych przeciwdowodów przez organ podatkowy nie obala domniemania, że I. D. istnieje, nabył papierosy od Podatniczki i złożył oświadczenia przed notariuszem w Mołdawii i w Rzeszowie. Okoliczności te zaś są nowymi, nieznanymi wcześniej organowi podatkowemu i mają bezpośredni wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy sprzedaży pomiędzy I. D., a Podatniczką. Jeżeli okoliczność ta byłaby znana organowi w chwili wydawania decyzji, zobowiązany był on uznać samowymiar podatku dokonany przez Podatniczkę za prawidłowy. Spełniony jest bowiem wówczas warunek eksportu, co do wywozu towaru w ramach czynności sprzedaży. Skarżąca zwróciła uwagę na niedbałość informacji uzyskiwanych z Mołdawii w zakresie zapytań Izby Skarbowej, w szczególności dotyczących notariusza S. W., przed którym I. D. składał oświadczenie w Mołdawii. Jej zdaniem sprawdzanie istnienia firm w Mołdawii odbywa się w sposób niewiarygodny, a podatnik za taki stan rzeczy nie może ponosić odpowiedzialności. Podatniczka uważa, że wykazała się aktywnością w gromadzeniu materiału dowodowego, a organ ograniczył swój udział do krytyki przedstawianych dowodów. Przywiozła swojego kontrahenta do Polski, następnie uzyskała od niego informację, że był zatrzymany przez straż graniczną w 2007r. i przesłuchany przez "jakichś funkcjonariuszy", ale ani prokuratura, ani ABW nie potwierdziły, aby przesłuchiwały I. D., straż graniczna odmówiła udzielenia Podatniczce informacji, a Dyrektor Izby Skarbowej pozostał bierny. Nieodnalezienie kontrahenta pod wskazanym przez niego adresem nie powinno mieć znaczenia dla sprawy, bo może nie chce być on odnaleziony. Jak wynika z dowodów prawdopodobnie nie zapłacił należnych w Mołdawii podatków, przez co nie ma on interesu w zeznawaniu przez organami swojego państwa. Zdaniem Skarżącej brak uchylenia decyzji w sytuacji, gdy podatnik sam przywiózł swego kontrahenta do Polski i prosił o jego przesłuchanie, stanowi rażące naruszenie zasady działania organów w sposób pogłębiający zaufanie do organów państwa. Dobrowolna rezygnacja z przesłuchania I. D. przez organ podatkowy powoduje, że oświadczenie złożone w Rzeszowie przed notariuszem zyskuje na wartości dowodowej i korzysta z domniemania prawdziwości, tak jak przesłuchanie. Wątpliwości w stanie faktycznym powinny być ostatecznie rozstrzygnięte na korzyść podatnika, zgodnie z zasadą państwa prawa i in dubio pro tributario. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a, kontrola zaskarżonych rozstrzygnięć dokonywana jest pod kątem ich zgodności z prawem, przy czym Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami i podstawami wskazanymi w skardze. Skargi są niezasadne. Postępowanie wznowieniowe ma charakter nadzwyczajny, a jego przedmiotem nie może być ponowne rozpatrzenie sprawy, co do meritum, ale w pierwszej kolejności ocena istnienia przesłanek określonych w art.240§1 Ordynacji podatkowej. Dopiero pozytywne ustalenia, co do istnienia przesłanek wznowienia, mogą uzasadniać ewentualne uchylenie decyzji ostatecznej i ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Wskazana przez wnioskodawcę przesłanka wznowienia postępowania podatkowego określona w art.240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga, po pierwsze - aby wskazane istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub dowody były nowe, po drugie - aby dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, a po trzecie - aby nie były znane organowi wydającemu decyzję. W ocenie Sądu Dyrektor Izby Skarbowej dokonał prawidłowej analizy wskazanych przez Skarżącą dowodów i okoliczności faktycznych w świetle art.240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Powołane przez Skarżącą - jako nowe dowody - kserokopie oświadczeń złożonych przed notariuszami w Mołdawii i w Rzeszowie ( wraz z kserokopią paszportu, wizy i wydruku komputerowego fotografii) nie spełniają w/w przesłanek, bo nie istniały w dniu wydania decyzji ostatecznych (zostały sporządzone w dniach 17 stycznia 2006r. i 23 stycznia 2006r., podczas gdy decyzje ostateczne zostały wydane w dniu [...] kwietnia 2004r.). Odnośnie pierwszego oświadczenia złożonego przed notariuszem w Mołdawii nie można stwierdzić, kiedy fakt ten miał miejsce, natomiast wnioskowane jako dowód tłumaczenie tego oświadczenia nosi datę 29 czerwca 2004r., więc również nie istniało w chwili wydawania decyzji ostatecznych. Okoliczności, które wskazała Podatniczka we wniosku o wznowienie, tj. istnienie kontrahenta i potwierdzenie, że dokonywał z nią transakcji zakupu wyrobów tytoniowych, nie są nowe, ponieważ były już przedmiotem oceny w postępowaniach podatkowych zakończonych ostatecznymi decyzjami i w postępowaniach przed sądem I i II instancji. Podatniczka przez całe dotychczasowe postępowanie utrzymywała, że to I. D. był jej kontrahentem - nabywcą papierosów m.in. w styczniu i kwietniu 2001r., jednakże przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że wymienionego kontrahenta nie można zidentyfikować. Uzyskane przez organ podatkowy informacje od organów i władz Republiki Mołdowy oraz materiały uzyskane z Prokuratury Okręgowej potwierdzają, że identyfikacja kontrahenta Skarżącej jest niemożliwa. Nie można zatem uznać, że zaistniała w sprawie nowa okoliczność faktyczna, jaką jest istnienie kontrahenta i potwierdzenie przez niego czynności sprzedaży. Wbrew twierdzeniom skargi nie można też uznać, że organy nie kwestionowały istnienia umowy między Podatniczką, a I. D. Wręcz przeciwnie, wydane dotychczas decyzje podatkowe opierały się na tym podstawowym ustaleniu, że nie doszło do umowy sprzedaży papierosów przez B. F., wobec braku możliwości zidentyfikowania kontrahenta wskazanego na fakturach jako nabywca. W ocenie Sądu bowiem, słuszne jest stanowisko organów podatkowych co do tego, że mimo braku wymogu rejestracji podmiotu w państwie macierzystym, dla uznania, że transakcja miała miejsce konieczna jest identyfikacja nabywcy. W świetle powyższego nie można uznać, że wskazane okoliczności są nowe i nie były znane organowi w chwili wydawania decyzji ostatecznych. Za nowe okoliczności faktyczne z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa należy uznać takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji oraz stronie, a także po raz pierwszy zgłoszone przez stronę okoliczności jej znane, ale nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 824/2008 LexPolonica nr 2031885). Nie może być uznana za nową okoliczność nowa ocena znanych wcześniej okoliczności i dowodów. W związku z powyższym organ podatkowy zasadnie odmawiał przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez Skarżącą na okoliczność istnienia kontrahenta i potwierdzenia przez niego czynności sprzedaży, słusznie uznając, że Podatniczka nie przedstawiła nowych dowodów, skłaniając organ do ich poszukiwania i zmierzając w efekcie do przeprowadzenia ponownego postępowania wymiarowego. W postępowaniu wznowieniowym organ podatkowy może prowadzić postępowanie dowodowe wyłącznie w zakresie przesłanek określonych w art.240§1 Ordynacji podatkowej. To strona postępowania powinna wykazać, że wskazane przez nią okoliczności rzeczywiście istnieją, a ponadto okoliczności te i powołane dowody spełniają w/w przesłanki. Nietrafne są zatem zarzuty skargi, że organ podatkowy nie wyjaśnił sprawy w sposób należyty, nie obalił "domniemania, że I. D. istnieje" i "domniemania prawdziwości złożonych przez niego oświadczeń" i że nie rozstrzygnął istniejących w sprawie wątpliwości na korzyść Podatniczki. Skoro zatem powołane przez Skarżącą okoliczności faktyczne i dowody nie spełniały warunku "nowości", bądź nie istniały w chwili wydawania decyzji ostatecznych, to dokonaną w zaskarżonej decyzji ocenę braku przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania należy uznać za prawidłową. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie stwierdził, aby zaskarżone decyzje naruszały prawo, dlatego orzekł jak w sentencji, na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a.