I SA/Rz 749/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Piotr Popek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J.U. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w sprawie nieudzielenia absolutorium Burmistrzowi Gminy z wykonania budżetu na 2020 rok postanawia 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zarządza zwrot od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz skarżącej J.U. kwoty 300 (trzysta) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi. J. U., zwana dalej skarżącą, złożyła skargę na uchwałę Rady Miejskiej w J. z [...] lipca 2021 r., nr [...], w sprawie nieudzielenia absolutorium Burmistrzowi Gminy J., z tytuły wykonania budżetu za 2020 r. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie: 1) art. 7, art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 20 ust. 1 b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., zwanej dalej u.s.g.) oraz § 18 ust. 1 Regulaminu Rady Miejskiej w J., stanowiącego załącznik nr 4 do Statutu Gminy J. (dalej zwanego Regulaminem), poprzez obradowanie Rady Miejskiej w J., na XLVII sesji w dniu 29 lipca 2021 r., łącznie przez 36 minut i 22 sekundy z transmisją obrazu oraz wyłączonym przez Przewodniczącego Rady dźwiękiem, co stoi w sprzeczności z zasada jawności i transparentności oraz działaniem na podstawie i w granicach prawa przez organy gminy, 2) art. 11 b ust. 1 u.s.g. poprzez uniemożliwienie ustosunkowania się przez Burmistrza Gminy do uzasadnienia uchwały, a także niepoddanie pod głosowanie uzasadnienia do uchwały, co powoduje niemożność odkodowania czy wszyscy radni głosujący za nieudzieleniem absolutorium również popierali tezy zawarte w tymże piśmie, 3) § 27 ust. 4 pkt 13 i ust. 5 Regulaminu poprzez niepoddanie pod głosowanie wniosku formalnego Burmistrza z 29 lipca 2020 r. o przerwę w sesji do godz. 11 dnia następnego, 4) art. 14 ust. 1 u.s.g. poprzez nieodczytanie 30 lipca 2021 r., podczas XLVI sesji Rady pkt 11 porządku obrad, projektu uchwały w sprawie zatwierdzenia sprawozdania finansowego Gminy wraz ze sprawozdaniem z wykonania budżetu na 2020 r., wobec czego radni mogli nie wiedzieć, nad jaką uchwałą de facto głosują, 5) § 3 ust. 3 Regulaminu, poprzez ogłoszenie przerwy w sesji (pkt 16 porządku obrad) bez podania terminu jej wznowienia, 6) art. 28 aa ust. 6, ust. 7 i ust. 8 u.s.g. poprzez dopuszczenie podczas XLVII sesji niezgłoszonego mieszkańca, w punkcie "Debata o stanie Gminy J.", 7) art. 18 ust. 1 pkt 4 u.s.g. oraz art. 7 Konstytucji RP poprzez nieudzielenie absolutorium Burmistrzowi, mimo braku ku temu obiektywnych przesłanek. Na tej podstawie skarżąca wystąpiła o stwierdzenie nieważności uchwały i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Rada Miejska, w odpowiedzi na skargę, wniosła o jej oddalenie i obciążenie skarżącej kosztami postępowania. Skarżąca, pismem z dnia 26 listopada 2021 r., które w tym samym dniu nadała na adres Sądu w placówce pocztowej, cofnęła wniesiona przez siebie skargę. Pismo to wpłynęło do Sądu 29 listopada 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą ustawowe przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia przez skarżącą jej skargi, gdyż zaskarżona uchwała nie jest dotknięta wadą nieważności, a cofnięcie skargi na nią nie zmierza do obejścia prawa. W związku z powyższym, wobec skutecznego cofnięcia skargi, prowadzone postępowanie sądowe podlega umorzeniu, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a, zgodnie z którym sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Sąd zwrócił skarżącej kwotę 300 zł, uiszczoną przez nią tytułem wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.