I SA/Rz 754/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2018r. wniosku J. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki z o.o. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. wraz ze spółką oraz pozostałymi byłymi członkami jej zarządu za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 roku i za miesiące od stycznia 2011 roku do kwietnia 2011 roku oraz za czerwiec i lipiec 2011 roku -postanawia- wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji I SA/Rz 754/17 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] września 2017r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] października 2016r. orzekającą o solidarnej odpowiedzialności J.K. (dalej: skarżący) jako byłego członka zarządu Spółki z o.o. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w S. wraz ze spółką oraz pozostałymi byłymi członkami jej zarządu za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 roku i za miesiące od stycznia 2011 roku do kwietnia 2011 roku oraz za czerwiec i lipiec 2011 roku. W skardze na powyższą decyzję skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że z uwagi na wysokość zaległości podatkowych w kwocie 1 717 908 zł (należność główna), 670 485 zł (odsetki), 70 816,04 zł (koszty postępowania egzekucyjnego) natychmiastowe wykonanie decyzji spowodowuje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i doprowadzi go do bankructwa. Skarżący podkreślił, że utrzymuje się jedynie z renty, z której płaci alimenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1369 – dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi § 3 wyżej wymienionego artykułu, po przekazaniu skargi sądowi może on, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W orzecznictwie sądowoadmnistarcyjnym prezentowany jest pogląd, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności tylko częściowo jest oparty na zasadzie skargowości. Zasada ta obowiązuje jedynie w zakresie wszczęcia postępowania sądowoadministarcyjnego w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, bowiem może ono nastąpić wyłącznie w wyniku złożenia przez skarżącego stosownego wniosku. Natomiast na etapie rozpoznawania wniosku, Sąd ma obowiązek wziąć pod uwagę z urzędu wszystkie okoliczności decydujące o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, a więc również te, które nie zostały powołane przez skarżącego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005r., sygn. II OZ 155/05, dost. CBOiS). Z przedstawionych względów Sąd rozpoznając niniejszy wniosek wziął pod uwagę również okoliczności wskazane w złożonym w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy, w którym skarżący wskazał, że nie posiada żadnego majątku i utrzymuje się wyłącznie z renty w wysokości 2.670 zł. Przechodząc do oceny niniejszej sprawy należy stwierdzić, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, mając na uwadze sytuację materialną skarżącego, uznać należy, że spełnia on przesłanki do uzyskania ochrony tymczasowej, w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ocena taka uzasadniona jest tym, że obowiązek uregulowania kwoty zaległości podatkowej wynoszącej ponad 1 mln zł z odsetkami w wysokości ponad 670 tys. zł i kosztami egzekucyjnymi ponad 70 tys. zł mógłby doprowadzić do utraty środków niezbędnych do utrzymania. Natychmiastowe wykonanie decyzji może zatem spowodować powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w postaci utraty zdolności do samodzielnej egzystencji. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.