I SA/Rz 757/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sekr. sąd. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2018 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. S.K.A. z/s w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności oraz rozłożenia na raty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015 roku oddala skargę. I SA/Rz 757/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2017r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej: NUS) z dnia [...] września 2016r., [...], odmawiającą "A" sp. z o.o. S.K.A. w Ł. (dalej: skarżąca/spółka) odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w kwocie 7 193 225,00 zł oraz rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w kwocie 7 193 225,00 zł i umarzającą jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie odroczenia terminu płatności i rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w części przewyższającej tę zaległość w odniesieniu do kwoty 4 741,00 zł, w ramach pomocy de minimis. Z uzasadnienia decyzji oraz akt sprawy wynika, że spółka zwróciła się do NUS z wnioskiem o odroczenie do dnia 1 grudnia 2016r. terminu płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. wykazanej w deklaracji VAT-7K w kwocie 7 197 966,00 zł lub rozłożenie zapłaty tej zaległości podatkowej na 12 rat (10 rat płatnych po 70 000,00 zł każda i ostatnie dwie raty w równych częściach w wysokości obejmującej pozostałą do spłaty zaległość podatkową), w ramach pomocy de minimis. We wniosku wyjaśniono, że wnioskowana zaległość podatkowa powstała w wyniku dokonania transakcji sprzedaży znaków towarowych "[...]" i "[...]" (dalej: znaków towarowych) oraz autorskich praw majątkowych do oznaczenia słowno-graficznego "[...]" (dalej: autorskich praw majątkowych) ze spółki "A" spółka z o.o. S.K.A. do "B" Spółka z o.o. (dalej: spółka z o.o./ sp. z o.o.). Wierzytelność spółki w stosunku do spółki z o.o. z tytułu zbycia znaków towarowych oraz praw autorskich nie została przez te spółkę z o.o. zapłacona. Wniosek o udzielenie ulgi argumentowano wystąpieniem w spółce trudnej sytuacji przemawiającej za zaistnieniem przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego, wynikłej wskutek nieuregulowania ww. należności przez spółkę z o.o., w związku z trwającą w tej spółce kontrolą skarbową i brakiem zwrotu nadwyżki podatku naliczonego w ustawowym terminie, co miało istotny wpływ na płynność finansową sp. z o.o. oraz niemożliwość zapłaty całości albo przynajmniej części ceny na rzecz spółki. Podkreślono, że okoliczność ta była niemożliwa do przewidzenia przez spółkę na etapie dokonywania sprzedaży, jak również w terminie płatności podatku od towarów i usług. Wskazano również, spółka nie prowadzi działalności i nie ma możliwości zapłaty zaległości podatkowej oraz że spółka należy do grupy kapitałowej, zatrudniającej kilkudziesięciu pracowników, w związku z czym egzekucja zaległości podatkowej w jednym z podmiotów należących do grupy kapitałowej miałaby negatywny wpływ na funkcjonowanie innych spółek i mogłaby doprowadzić do zmniejszenia zatrudnienia. Spółka podkreśliła, że odmowa udzielenia wnioskowanej ulgi może oznaczać zakłócenie jej płynności finansowej, a w konsekwencji doprowadzić do ograniczenia, a nawet zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej. Decyzją z dnia [...] września 2016r., nr [...], NUS odmówił odroczenia terminu płatności zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w kwocie 7 193 225,00 zł, odmówił rozłożenia na raty zapłaty ww. zaległości podatkowej oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie odroczenia i rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2015r. w części przewyższającej tę zaległość w odniesieniu do kwoty 4 741,00 zł. Organ I instancji stwierdził wystąpienie przesłanki ważnego interesu podatnika oraz brak zaistnienia interesu publicznego. Jednocześnie korzystając z przysługującej organowi podatkowemu zasady uznania administracyjnego, odmówił udzielenia każdej z wnioskowanych ulg. Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, po rozpatrzeniu którego, powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] września 2017r., DIAS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji co do występowania w spawie ważnego interesu strony, o którym mowa w art. 67a § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. – dalej: O.p.), stwierdzając, że spółka znajduje się w niekorzystnej sytuacji finansowej, która potwierdza brak środków na jednorazowe uregulowanie należności podatkowych. Organ II instancji wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż spółka nie jest właścicielem jakichkolwiek nieruchomości, czy rzeczy ruchomych, których sprzedaż umożliwiłaby chociażby częściowe pokrycie zaległości podatkowej, nie posiada środków pieniężnych. Ze złożonych deklaracji podatkowych VAT-7K za 2016r. oraz za I kwartał 2017r. wynika, że spółka nie uzyskała żadnego obrotu. Z kolei obrót wykazany w deklaracji za IV kwartał 2015r. prawie w całości wynikał z dokonanej przez spółkę na rzecz sp. z o.o. transakcji zbycia znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych, z tytułu której spółka nie otrzymała zapłaty. Z kolei z przedłożonych przez spółkę zestawień obrotów i sald za okres od października 2015r. do lutego 2016r. wynika, że w tym okresie spółka dysponowała nieznacznymi, w porównaniu do zaległości objętej wnioskiem, środkami pieniężnymi, tj. około 35-36 tys. zł. Z przedmiotowych zestawień wynika też, że na koniec października 2015 r. należności brutto od odbiorców wyniosły 38 755 928,59 zł, zaś na koniec kolejnych okresów, za które przedłożono wydruki i salda, kwota tych należności nie ulegała praktycznie zmianie i wynosiła 38 754 982,59 zł. W ogólnej kwocie należności z tytułu dostaw towarów i usług aż 38 387 117,96 zł (tj. blisko 99%) stanowiła nieuregulowana należność z tytułu sprzedaży przez spółkę znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych. W postępowaniu ustalono, że na mocy porozumienia z dnia 31 marca 2016r. spółka nabyła obligacje imienne wyemitowane przez emitenta - sp. z o.o. Na skutek przyjęcia oferty nabycia obligacji spółka stała się dłużnikiem emitenta na wartość emisyjną obligacji, tj. 38.400.000,00 zł. W tym samym dniu pomiędzy spółką, a sp. z o.o. zawarta została umowa potrącenia wzajemnych wierzytelności, w konsekwencji której wygasła w całości wierzytelność spółki wobec spółki z o.o. o zapłatę należności wynikającej z zawartej umowy zbycia znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych, a także wierzytelność emitenta wobec spółki o zapłatę ceny za obligacje. W związku z powyższą transakcją spółka z o.o. nie jest już dłużnikiem spółki z tytułu ww. transakcji nabycia znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych. Zdaniem DIAS, w sytuacji finansowej, w jakiej znajduje się spółka, zapłata przedmiotowych zaległości podatkowych mogłaby doprowadzić do pogłębienia trudności finansowych w spółce, co w konsekwencji mogłoby spowodować problemy w jej działalności. Odmiennie niż organ I instancji, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie występuje również przesłanka interesu publicznego, o której mowa w art. 67a § 1 O.p. Wprawdzie spółka nie zatrudnia pracowników, jednakże argumentowała, że należy do grupy kapitałowej, w ramach której zatrudnieni są pracownicy i odmowa udzielenia ulgi wpłynie negatywnie na funkcjonowanie całej grupy. W ocenie organu odwoławczego, przesłanka interesu publicznego przejawia się w respektowaniu wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, co oznaczać może w rozpatrywanej sprawie, m.in. powstanie w przyszłości nowych stanowisk pracy, czy też zwiększenie ich ilości. Ponadto DIAS stwierdził, że spółka spełnia reguły pomocy de minimis wynikające z rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 201 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24.12.2013). Oceniając okoliczności sprawy w zakresie możliwości przyznania ulgi w ramach zakresu uznania administracyjnego DIAS stwierdził, że pomimo wystąpienia obu przesłanek przewidzianych w art. 67a § 1 pkt 2 O.p., istnieją okoliczności przemawiające za odmową udzielenia wnioskowanej ulgi. Organ II instancji podkreślił, że spółka nie regulując zobowiązania wykazanego w deklaracji VAT-7 za IV kwartał 2015r., sama przyczyniła się do powstania zadłużenia. Zaległość podatkowa nie powstała wskutek działania czynników niezależnych od spółki, lecz jest następstwem niezapłacenia przez spółkę należnego podatku. Zawierając natomiast w dniu 31 marca 2016r. umowę potrącenia wzajemnych wierzytelności ze spółką "B", spółka pozbawiła się możliwości uzyskania środków pieniężnych, które mogłaby przeznaczyć na zapłatę przedmiotowej zaległości podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego, spółka argumentując, że zaległość powstała wskutek przedłużającej się kontroli w sp. z o.o. i związanym z nią brakiem zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, bezpodstawnie uzależnia zapłatę przez spółkę z o.o. należności publicznoprawnych od otrzymania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego przez spółkę z o.o., która jest odrębnym od niej podmiotem. DIAS zaznaczył, że sp. z o.o. nie otrzymała zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, wynikającej z faktury dokumentującej zawarcie transakcji sprzedaży znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych, wskutek stwierdzonych nieprawidłowości, ujawnionych podczas kontroli przeprowadzonej w sp. z o.o. Prowadzone wobec tego podmiotu postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem decyzji podatkowej, w której stwierdzono, że transakcja sprzedaży znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych dokonana była w warunkach nadużycia prawa do odliczenia i miała na celu uzyskanie korzyści podatkowej w postaci otrzymania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, przy jednoczesnym nieodprowadzeniu podatku przez sprzedawcę - spółkę. Odnosząc się do złożonej przez spółkę propozycji układu ratalnego, DIAS stwierdził, że powoływane przez spółkę argumenty nie dają realnych podstaw, że rozłożenie na raty zapłaty zaległego podatku w wysokości 7 193 225,00 zł wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, jak również ich odroczenie, zapewniłoby spłatę tych należności według propozycji złożonej przez spółkę. Zdaniem tego organu, analiza sytuacji finansowej i materialnej spółki wskazuje, że przedsiębiorstwo nie dysponuje dostatecznymi środkami finansowymi na spłatę ratalnych płatności w proponowanych wysokościach, ani w przypadku odroczenia zapłaty należności podatkowych. Spółka nie wykazała też, że pozyska środki finansowe pozwalające na wywiązanie się z proponowanego układu ratalnego, ani na zapłatę należności w przypadku ich odroczenia, w sytuacji gdy nie posiada żadnych odbiorców i w ogóle nie prowadzi działalności. Organ II instancji zaznaczył, że spółka nie wpłaciła żadnej kwoty na poczet tych zaległości, a proponowany termin odroczenia, tj. 1 grudnia 2016r. oraz harmonogram spłaty ratalnej od 25 marca 2016r. do 25 lutego 2017r., już minął, co świadczy o celowym dążeniu do odsunięcia w czasie zapłaty należności podatkowych, w ramach przyjętej strategii gospodarczej. W ocenie organu odwoławczego, wbrew zarzutom spółki, odmowa udzielenia ulgi - w ramach uznania administracyjnego - nie miała charakteru dowolnego i mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów. Odmawiając przyznania ulgi, organ I instancji nie naruszył granic orzekania we wskazanym trybie. Zdaniem DIAS, organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu ustalenia stanu faktycznego, wyczerpująco zgromadził i rozpatrzył materiał dowodowy, nie doszło zatem do naruszenia wskazanych w odwołaniu przepisów O.p. Na decyzję organu odwoławczego spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającego ją rozstrzygnięcia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: 1) art. 121 § 1 i art. 67a § 1 O.p. przez wydanie rozstrzygnięcia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, tj. wydania decyzji utrzymującej decyzję o odmowie udzielenia ulgi, pomimo stwierdzenia występowania ważnego interesu podatnika, ważnego interesu publicznego oraz podstaw formalnoprawnych do udzielenia pomocy de minimis, 2) art. 187, art. 191 i art. 67a § 1 O.p. przez błędne ustalenia w zakresie stanu faktycznego oraz błędną ocenę stanu faktycznego, tj. uznanie, że ważny interes publiczny oraz ważny interes podatnika nie uzasadnia udzielenia ulgi, ze względu na wskazywane okoliczności poboczne, 3) art. 233 § 1 pkt 2 i § 2 O.p. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo oczywistych podstaw do jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi skarżąca zarzuciła, że wobec stwierdzenia przez organ odwoławczy obu przesłanek udzielenia ulgi w spłacie zaległości podatkowej, decyzja odmowna narusza zasadę zaufania do organów podatkowych i stanowi wyraz dowolności w wydawaniu rozstrzygnięć. W ocenie skarżącej, wskazane przez organ okoliczności, które przemówiły za odmową wnioskowanej ulgi zostały wysnute w oparciu o błędną ocenę stanu faktycznego i obowiązujących przepisów. Wskazując na brak środków finansowych, spowodowany zapłatą za dokonaną sprzedaż nie gotówką, ale przez objęcie obligacji, organ nie uwzględnił okoliczności, w jakich doszło do zawarcia umowy. Skarżąca podkreśliła, że brak środków na zapłatę podatku VAT związanego ze sprzedażą nie jest następstwem sprzeniewierzenia środków otrzymanych od kontrahenta, gdyż dotychczas żadne środki do spółki nie wpłynęły. Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy powinien wezwać spółkę do wykazania źródeł finansowania ulgi. Skarżąca zaprzeczyła, że aby w związku z dokonanymi czynnościami pozbawiła się źródeł dochodu, bo chociaż na skutek potrącenia wierzytelności związanej ze sprzedażą znaków towarowych i praw autorskich z należnością z tytułu nabycia obligacji, doszło do wygaśnięcia obu wierzytelności, to jednak po stronie spółki doszło do powstania wierzytelności związanej z wykupem obligacji. Podkreśliła, że czynności te były dokonywane w ramach grupy, w wykonywaniu określonego planu gospodarczego, a zatem ocena sytuacji majątkowej skarżącej winna uwzględniać potencjał wszystkich pomiotów grupy. Skarżąca zarzuciła również, że organy niesłusznie powołały się na decyzję podatkową wydaną wobec spółki z o.o., gdyż przypisywanie działaniom podejmowanym przez spółkę celu wyłudzenia zwrotu podatku VAT jest sprzeczne z zasadami doświadczenia oraz logicznego rozumowania. Za nieracjonalną, według skarżącej, należy uznać argumentację organów, że S.O., odpowiadając osobiście jak członek zarządu, w jednym z podmiotów wyłudza nadwyżkę VAT i jednocześnie prowadzi do powstania zaległości w drugim z podmiotów oraz że spółka usiłowała wyłudzić zwrot podatku VAT w kwocie stanowiącej odpowiednik miesięcznego obrotu ze sprzedaży. Ponadto organy nie wzięły pod uwagę, że spółka dotychczas nie korzystała z żadnych ulg i regulowała wszelkie należności w terminie. W ocenie skarżącej, organ II instancji miał obowiązek uchylić decyzję organu I instancji, gdyż rażąco naruszała ona prawo, a wydając zaskarżoną decyzję dopuścił się nadużycia instytucji władztwa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz.1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017r., poz. 1369 - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Skarga jest niezasadna. Na podstawie art. 67b § 1 O.p. organ podatkowy na wniosek podatnika prowadzącego działalność gospodarczą może udzielać ulg w spłacie zobowiązań podatkowych, określonych w art. 67a. Z kolei w myśl art.67a § 1 O. p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może m.in. odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty (pkt 1). Z regulacji tej wynika więc, że organ może zastosować wymienione ulgi w tych przypadkach, kiedy występuje chociaż jedna z przesłanek tj. albo ważny interes podatnika albo interes publiczny albo kiedy występują obie te przesłanki łącznie. Jednakże prawidłowo przyjęły orzekające organy podatkowe, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją uznaniową ("organ ... może"), a zatem nawet ustalenie w toku postępowania, że zaszła potrzeba ochrony ważnego interesu podatnika, względnie interesu publicznego, nie obliguje organu do przyznania uprawnienia polegającego na odroczeniu terminu płatności czy rozłożeniu na raty zapłaty podatku. Organ badający sprawę udzielenia ulgi podatkowej w oparciu o przedstawione unormowanie obowiązany jest przekonująco wykazać, jakie względy natury celowościowej przemawiają w konkretnym stanie faktycznym za oznaczonej treści rozstrzygnięciem. W szczególności, aby uwzględnić żądanie, powinien wykazać, że przyczyny złej kondycji podatnika zaistniały niezależnie od sposobu jego postępowania (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2003 r., I SA/Łd 746/01, "Biuletyn Skarbowy" 2004, Nr 6, s. 30). Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ podatkowy uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających wskazywać na ważny interes podatnika lub interes publiczny oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontroli sądu nie podlega zatem uznanie samo w sobie, ale sposób, w jaki nastąpiło zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, uzasadnienie stanowiska organu, a także to, czy swobodne uznanie organu podatkowego nie przekształciło się w uznanie dowolne. Tym samym, nawet stwierdzenie, że sytuacja ekonomiczna podatnika jest trudna, nie rodzi obowiązku przyznania ulgi w spłacie zaległości podatkowej. W rozpoznawanej sprawie nie była kwestionowana trudna sytuacja finansowa spółki, uniemożliwiająca jednorazowe uregulowanie należności podatkowych. W szczególności organy powołały się w swoich decyzjach na ustalenia wskazujące, że spółka nie posiada żadnego majątku ruchomego czy nieruchomego, ani też środków pieniężnych, nie prowadzi działalności gospodarczej i nie wykazuje obrotów, za to ciąży na niej obowiązek zapłaty zobowiązania w kwocie przekraczającej 7 mln zł. Okoliczności te pozwoliły im uznać istnienie ważnego interesu po stronie spółki. Ponadto – w ocenie organów – w niniejszej sprawie występuje również przesłanka interesu publicznego, przejawiająca się w m.in. w potrzebie ograniczenia wydatków, w tym na pomoc społeczną i trosce o powstanie w przyszłości nowych stanowisk pracy. Wprawdzie skarżąca nie zatrudnia pracowników, ale jest członkiem grupy [...] i uczestniczy w procesie rozwoju tej grupy, który ma przełożyć się m.in. na wzrost obrotów i ilości miejsc pracy w całej grupie, a pośrednio również na wzrost danin publicznych. W ocenie Sądu, dokonując oceny istnienia w rozpoznawanej sprawie obu przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 O.p., organy podatkowe nie naruszyły prawa. Jednakże stwierdzenie to nie jest równoznaczne z zastosowaniem przez organ podatkowy jednej z ulg wymienionych w tym przepisie. Jak wyżej wskazano organ może zastosować ulgę, lecz nie musi, a podjęcie decyzji pozostawione jest uznaniu organu. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza granic uznania administracyjnego. Organy podatkowe przeprowadziły zupełne postępowanie wyjaśniające, a decyzję odmawiającą zastosowania ulgi – pomimo istnienia przesłanek umorzenia – uzasadniły w sposób wyczerpujący. Organy słusznie wskazały, że zaległość podatkowa nie była skutkiem okoliczności niezależnych od spółki, ale do powstania zaległości i do trudnej sytuacji finansowej przyczyniła się sama spółka. Ryzyko związane z podjętymi przez spółkę decyzjami gospodarczymi obciąża ją, jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą i nie może być przerzucane na Skarb Państwa. To spółka dokonała wyboru kontrahenta, któremu zbyła prawa do znaków towarowych i autorskich praw majątkowych, a z uwagi na powiązania obu podmiotów – kapitałowe i osobowe - zdawała sobie sprawę, że nie dysponuje on własnymi środkami na zapłatę należności i godziła się na to, by uzależnić zapłatę zadeklarowanego zobowiązania podatkowego od tego czy kontrahent uzyska zwrot nadwyżki podatku naliczonego. Jak się okazało kontrahent czyli "B" Sp. z o.o., na skutek nieprawidłowości stwierdzonych przez Dyrektora UKS podczas postępowania kontrolnego, nie otrzymał zwrotu nadwyżki podatku naliczonego, a transakcja sprzedaży znaków towarowych i autorskich praw majątkowych została uznana za dokonaną w warunkach nadużycia prawa. Na aprobatę zasługuje stwierdzenie DIAS, że zobowiązanie w podatku od towarów i usług, którego dotyczył wniosek, jest podatkiem pośrednim, obciążającym ostatecznego odbiorcę towaru lub usługi, natomiast rolą spółki (podatnika) jest odprowadzenie należnego VAT, który pobrał od kontrahenta. Dokonując zaś nabycia obligacji od sp. z o.o. i zawierając w dniu 31 marca 2016r. umowę potrącenia wzajemnych wierzytelności, skarżąca przestała być wierzycielem z tytułu sprzedaży znaków towarowych i autorskich prawa majątkowych i pozbawiła się możliwości uzyskania od nabywcy środków, które mogłaby przeznaczyć na zapłatę zaległości. Nie jest prawda, ze organ kwestionował sposób zapłaty za objęcie obligacji, ale dokonał słusznej oceny, że skutkiem dokonanego potrącenia było wygaśnięcie ww wierzytelności z tytułu sprzedaży. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego DIAS słusznie uznał, że sytuacja skarżącej nie daje żadnych podstaw do przyjęcia, że byłaby ona w stanie zrealizować proponowany we wniosku układ ratalny bądź uregulować należność w proponowanym terminie, przy czym spółka nie wpłaciła żadnej kwoty na poczet przedmiotowej zaległości, pomimo upływu zarówno terminu odroczenia, jak i terminów spłaty ratalnej. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, nie posiada majątku i nie wskazała żadnych źródeł pozyskania środków na zapłatę zaległości w odroczonym terminie czy też w ratach. Planowane działania reorganizacyjne w Grupie [...] pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Organy podatkowe zebrały pełen materiał dowodowy i w sposób prawidłowy dokonały jego oceny, a swoje stanowisko uzasadniły w sposób odpowiadający wymogom określonym w art. 210 O.p. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zawierają wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne. Organy odniosły się w sposób wystarczający do argumentacji prezentowanej przez skarżącą zarówno we wniosku wszczynającym postępowanie w sprawie, jak również na etapie postępowania odwoławczego. Dokonały również analizy sytuacji finansowej spółki, jak też odniosły się do istotnych okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że organy podatkowe nie naruszyły przepisów prawa zarówno procesowego, jak i materialnego, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski organów podatkowych nie naruszają zasad logiki i doświadczenia życiowego. Nie sposób zatem uznać ich za dowolne. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów O.p. Z tych powodów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.