I SA/Rz 801/15

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Andrzej Tokarz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat JB o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skarg DB na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w [.] z dnia [.] czerwca 2015 r. - nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług, - nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych - p o s t a n a w i a - przyznać adwokat JB od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie kwotę 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w kwocie 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Postanowieniem z dnia 14 października 2015 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie całkowitym. Okręgowa Rada Adwokacka w [.] wyznaczyła jej pełnomocnika z urzędu w dniu 29 października 2015 r. w osobie adwokat JB. Wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r., w połączonych dwóch sprawach, tut. Sąd oddalił skargi i orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu. Od wyroku tego pełnomocnik skarżącej wywiodła w dniu 8 lutego 2016 r. (data stempla pocztowego) skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały opłacone w całości ani części. Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r. Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną oddalił. Zarządzeniem z dnia 23 lutego 2018 r. przekazano wniosek pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia do rozpoznania w tut. Sądzie. Rozpoznając wniosek należy zauważyć, że postępowanie sądowe w pierwszej instancji zostało wszczęte przed dniem 15 sierpnia 2015 r. (skargę nadano 30 lipca 2015 r.), co ma wpływ na przebieg postępowania wpadkowego, stosownie do art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. poz. 658). W myśl art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej zwanej: "Ppsa") w zw. z art. 2 i art. 1 pkt 70 powołanej noweli, wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej składa się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 250 § 1 Ppsa, wyznaczony – na zasadzie prawa pomocy, adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów. W toku postępowania sądowego regulacje wykonawcze dotyczące opłat ulegały zmianom. Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461) zostało zastąpione rozporządzeniem z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. poz. 1800), które w § 21 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia (tj. 1 stycznia 2016 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Natomiast w dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie, wydane na podstawie delegacji z art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze, rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1801), które w § 22 stanowiło, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Akt ten zastąpiło rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 1714), które w § 22 stanowi, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W rozpoznawanej sprawie postępowanie pierwszej instancji zakończyło się wyrokiem z dnia 8 grudnia 2015 r., w którym zawarto rozstrzygnięcie o wynagrodzeniu za pierwszą instancję. Postępowanie w drugiej instancji rozpoczęło się więc przed 1 stycznia 2016 r., a zatem należne za nie wynagrodzenie pełnomocnika ustalić należało w oparciu o przepisy rozporządzenia z 2002 r. W sprawach rozpoznanych pod sygn. I SA/Rz 801/15 opłaty sądowe nie były uzależnione od wartości przedmiotu zaskarżenia. Wobec tego, zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b), za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynagrodzenie wynosi 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1 (tj. od kwoty 240 zł określonej w ust. 1 pkt 1 lit. c), nie mniej niż 120 zł. Wynagrodzenie za postępowanie kasacyjne wynosi więc łącznie 240 zł (tj. po 120 zł za każdą sprawę), powiększone na podstawie § 2 ust. 3 rozporządzenia o kwotę podatku od towarów i usług, którego stawka - zgodnie z art. 41 i art. 146a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), wynosi 23 %, co łącznie stanowi wartość 295,20 zł. Pełnomocnik podjęła w sprawie czynności procesowe, sporządziła rozpoznaną przez Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną. Udzieliła więc skarżącej pomocy prawnej. Wobec tego, działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 i art. 250 § 1 Ppsa oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b i § 2 ust. 3 rozporządzenia z dnia 28 września 2002 r., przyznałem należne jej wynagrodzenie.