I SA/Rz 811/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2014 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku W.W. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. - postanawia – odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2013 r. o sygnaturze I SA/Rz 811/13 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy. Wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. I SA/Rz 811/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę W. W. (dalej: skarżący) na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. Wezwany do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku skarżący wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w kwocie 14.138 zł, odpowiadającej wysokości wpisu od skargi kasacyjnej, podał, że nie jest w stanie zapłacić ww. kwoty bez uszczerbku dla utrzymania rodziny. Żona skarżącego przebywa na emeryturze, a utrzymanie domu wynosi ok. 1040 zł miesięcznie. Dochody rodziny wedle oświadczenia wystarczają jedynie na pokrycie wszelkich kosztów utrzymania (wyżywienie, ubranie). Jako majątek skarżący zadeklarował dom o pow. 300 m² i zasoby pieniężne w wysokości 5000 zł Według oświadczenia emerytura żony skarżącego wynosi 860 zł, on sam nie podał swoich dochodów, natomiast jako dodatkowe informacje o stanie majątkowym wpisał udziały w spółkach: 20%, 12,5 % i 11,1 %. Obecnie rozpoznawany wniosek jest kolejnym wnioskiem o prawo pomocy w tej sprawie. Poprzedni z dnia 16 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił postanowieniem z dnia 2 grudnia 2013 r. (sygn. I SA/Rz 811/13). Postanowienie to stało się prawomocne, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. II FZ 1609/13 oddalił zażalenie skarżącego uznając, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. W trakcie rozpoznawania wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, by wyeliminować wątpliwości co do faktycznego stanu majątkowego, skierowano do skarżącego wezwanie do złożenie dodatkowego oświadczenia majątkowego i podania informacji czy i jak zmieniła się sytuacja majątkowa skarżącego od czasu rozpoznawania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dane i informacje zawarte w treści formularza PPF jak i w treści dodatkowo nadesłanych dokumentów są zgodne z treścią uprzednio rozpoznanego wniosku. Treść obu wniosków, dane o sytuacji materialnej i majątkowej, w tym użyte w nich sformułowania językowe są niemal identyczne, a różnice na tyle nieistotne, że pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:. Dla porządku na wstępie należy zaznaczyć, że sprawa z wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych została już rozstrzygnięta postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 grudnia 2013 r. (sygnatury I SA/Rz 811/13). Wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych został oddalony, podobnie jak zażalenie skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego (powoływane już powyżej postanowienie z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. II FZ 1609/13). Zatem kwestia przyznania prawa pomocy w tej sprawie została rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem Sądu. Postanowienie w sprawie prawa pomocy należy do postanowień niekończących postępowania w sprawie, które mogą być uchylane lub zmieniane wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były zaskarżone, a nawet prawomocne (art. 165 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., w skrócie P.p.s.a.). Należy podkreślić, że bez owej zmiany okoliczności sprawy sąd nie może zmienić lub uchylić swego postanowienia, nawet gdyby doszedł do wniosku, że jego poprzednia ocena tych okoliczności była błędna (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 listopada 1970 r. , sygn. II CZ 139/70, OSPiKA 1971, nr 10, poz. 178). Przez pojęcie "zmiany okoliczności sprawy", zgodnie z orzecznictwem i doktryną, należy rozumieć wszelkie zmiany w okolicznościach faktycznych sprawy, jak i obowiązujących przepisach prawnych, które uzasadniają wydanie postanowienia odmiennej treści niż uprzednio wydane (por. T.Ereciński, w : T. Ereciński (red)., Komentarz..., Warszawa 1997, s. 514). Zatem w postępowaniu wywołanym kolejnym wnioskiem strony w tej samej sprawie sąd nie zajmuje się ponowną oceną tych samych okoliczności oraz argumentów, już przecież powoływanych. W takiej sytuacji zadaniem rozpoznającego wniosek sądu jest porównanie obu wniosków i ocena, czy nastąpiła istotna zmiana okoliczności. W przypadku sprawy dotyczącej prawa pomocy zmiana musiałaby być tego rodzaju, by przyznanie prawa pomocy stało się zasadne. Mogłoby się to stać tylko w przypadku zmiany polegającej na pogorszeniu się sytuacji materialnej skarżącego (por.: postanowienie NSA z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. I GZ 220/07, publ. w bazie CBOSA), co wnioskodawca musiałby wykazać, zgodnie z regułami, jakimi rządzi się postępowanie w przedmiocie prawa pomocy. Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności, które mogłyby zostać ocenione w korzystny sposób dla skarżącego i tym samym uzasadniałyby ponowne zajęcie się kwestią zwolnienia go od poniesienia kosztów sądowych. W rozpoznawanym obecnie wniosku skarżący podaje dokładnie te same dane, które w poprzednim postępowaniu z zakresu prawa pomocy uznane zostały za niewystarczające do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych. Dane liczbowe dotyczące sytuacji finansowej skarżącego wykazują niewielkie różnice pomiędzy okresem ocenianym w poprzednim wniosku a obecnie (zeznanie podatkowe za 2012 a 2013). Sąd przychyla się do stanowiska, że ponowne złożenie wniosku o udzielenie prawa pomocy w niezmienionych okolicznościach faktycznych, (...) nie może uchylać skutków prawomocności wydanego wcześniej postanowienia oddalającego zażalenie na odmowę przyznania prawa pomocy (lub prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy); - por. B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, str. 715. Reasumując, skarżący nie podniósł żadnych argumentów wskazujących na zmianę okoliczności przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia sądu. W takiej sytuacji oczywistym jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, związany ustaleniami poczynionymi w poprzednim postępowaniu, nie może uwzględnić wniosku skarżącego Na marginesie sprawy należy dodać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. I SA/Rz 810/13 zasądził od organu na rzecz skarżącego kwotę 35.670,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 165 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.