I SA/Rz 813/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Protokolant ref. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2022 r. spraw ze skarg Spółki "A." na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2021 r. - nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok - nr [...] w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2015 rok oddala skargi. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpatrzeniu odwołań Wspólnoty "A" – zwanej dalej Wspólnotą, wydał następujące rozstrzygnięcia: 1) decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także ARMiR) z [...] maja 2021 r., nr [...], w przedmiocie płatności bezpośrednich na 2015 r., tj. odmowy przyznania skarżącej jednolitej płatności obszarowej, przyznania płatności na zazielenienie w wysokości 8 226,69 zł, płatności redystrybucyjnej w wysokości 3 117,24 zł, a także umorzenia postępowania w sprawie zwrotu dyscypliny finansowej, 2) decyzją z [...] sierpnia 2021 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej także ARMiR) z [...] maja 2021 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przyznania skarżącej płatności ONW na 2015 r., tj. płatności ONW strefa nizinna I. W stanach faktycznych przedmiotowych spraw skarżąca wystąpiła o przyznanie jej płatności bezpośrednich i płatności ONW, strefa nizinna I na 2015 r. Wnioski w tym przedmiocie złożyła 26 maja 2015 r. Do płatności bezpośrednich skarżąca zgłosiła cztery działki rolne, oznaczone literami: A, B, C, D, o łącznej powierzchni 39,48 ha. Działki rolne A, A 1, A 2 i A 3 są położone na działce ewidencyjnej nr [...], o pow. 32,46 ha a działki rolne B i B 1 na działce ewidencyjnej 324 o pow. 4,02 ha. Działki C i C1 znajdują się na działce ewidencyjnej 468 o pow. 2,70 ha, a działki D i D 1 na działce ewidencyjnej nr 468 o pow. 0,30 ha. Do płatności ONW skarżąca również zadeklarowała cztery działki, oznaczone literami: A, B, C, D. W dniach 24-26 lutego 2016 r. zgłoszone przez skarżącą do płatności działki zostały objęte kontrolą na miejscu, o której była ona zawiadomiona. W trakcie przeprowadzonych czynności kontrolnych, na zgłoszonych do płatności działkach stwierdzono liczne nieprawidłowości, w zakresie między innymi przedeklarowania powierzchni (za wyjątkiem działek C, C 1, D i D1). Skarżąca nie zgodziła się z tymi ustaleniami i wniosła zastrzeżenia do dokumentującego je raportu z kontroli. Po przeprowadzeniu administracyjnej kontroli wniosku stwierdzono, że w odniesieniu do części działki ewidencyjnej nr [...], wnioski o przyznanie płatności złożyli również inni producenci rolni. Wobec tego wystosowano do skarżącej wezwanie o złożenie wyjaśnień. Ustosunkowując się do przedmiotowego wezwania Wspólnota podtrzymała swój wniosek o przyznanie płatności. Jednocześnie zaznaczyła, że: A. Ż., R. S. i K. K., w sposób sprzeczny z prawem weszli we władanie części działki ewidencyjnej nr [...], czyniąc to bez wiedzy i zgody Spółki przymusowej dla zagospodarowania Wspólnoty (dalej zwanej spółką). Wobec tego, w ocenie skarżącej, osoby te nie są uprawnione do składania we własnym imieniu, jak również w imieniu spółki wniosków o dopłaty. W dniu [...] maja 2016 r. przeprowadzona została rozprawa administracyjna z udziałem stron konfliktu krzyżowego, dotyczącego części gruntów działki ewidencyjnej nr [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa odmówił Wspólnocie przyznania jednolitej płatności obszarowej na 2015 r. i przyznał jej płatność za zazielenienie i płatność redystrybucyjną oraz kwotę z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej. Odrębną decyzją z tego samego dnia, o nr [...], odmówił zaś przyznania płatności ONW dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami - strefa nizinna I. Na skutek odwołań Wspólnoty, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, decyzjami z dnia [...] września 2016 r. nr [...] i nr [...], uchylił obie ww. decyzje organu pierwszej instancji i przekazał sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ramach ponownie przeprowadzonych postępowań po raz kolejny przesłuchano świadków, co miało miejsce 10 stycznia 2017 r. Oprócz tego zebrany materiał dowodowy uzupełniono o oświadczenia stron konfliktu krzyżowego. Dodatkowo, do organu I instancji wpłynęło pismo K.K., matki M. K., w którego treści zawarła ona oświadczenie, że wyraziła zgodę na użytkowanie przez jej syna części działki ewidencyjnej nr [...], w ramach przysługujących jej udziałów, co miało miejsce jeszcze w 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARMIR, decyzją z [...] kwietnia 2017 r., odmówił przyznania skarżącej jednolitej płatności obszarowej, przyznając jej kwotę 8 226,67 zł, tytułem płatności na zazielenienie, płatność redystrybucyjną w kwocie 3 119,26 zł, a także kwotę 35,43 zł, tytułem zwrotu dyscypliny finansowej. Podobnie decyzją z [...] kwietnia 2017 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej płatności ONW. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARMiR, po rozpatrzeniu odwołań skarżącej od tych decyzji, decyzjami z [...] czerwca 2017 r., utrzymał je w mocy. Sąd, w następstwie rozpoznania skarg od wskazanych wyżej decyzji organu odwoławczego z [...] czerwca 2017 r., wyrokiem z [...] listopada 2017 r., sygn. [...], uchylił decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARMiR z [...] czerwca 2017 r., natomiast Naczelny Sąd Administracyjny (NSA), wyrokiem z 1 marca 2018 r., sygn. [...], oddalił skargę kasacyjną organu od wyroku Sądu. Sąd, uchylając zaskarżone decyzje stwierdził, że nie została wykazana w sposób dostateczny okoliczność, że Wspólnota nie była posiadaczem części spornego gruntu (działki nr [...] ) w dniu 31 maja 2015 r. gdyż skutecznie została pozbawiona posiadania działaniami podjętymi przez A. Ż., M. K. i R. S., którzy dziali w imieniu własnym, a nie jako członkowie Wspólnoty, do czego dochodziło w bliżej nieustalonych okresach 2015 r. Zasadniczą przesłanką przyznania płatności jest bowiem posiadanie spornej nieruchomości, na dzień 31 maja 2015 r., i jedynie negatywne ustalenia w tym zakresie mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania Wspólnocie płatności. Z faktu użytkowania gruntu przez A. Ż., M. K. i R. S. w 2015 r. nie można bowiem wywodzić braku podstaw do przyjęcia, że Wspólnota nie była posiadaczem spornej części działki na dzień 31 maja 2015 r., zaś atrybuty "posiadania" i "prowadzenia działalności rolniczej" na działce nr [...] skupione były w tym czasie w ręku wskazanych osób, co uprawniało by je do występowania z wnioskami o przyznanie płatności. W następstwie zapadłych orzeczeń Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARMiR, decyzjami z [...] października 2018 r., uchylił w całości decyzje organu I instancji z [...] kwietnia 2017 r., przekazując mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ramach ponownie przeprowadzonego postępowania Kierownik Biura Powiatowego ARMiR stwierdził, że w odniesieniu do A. Ż. i R. S., na żadnym etapie postępowania nie zostały dostarczone dokumenty świadczące o zerwaniu przez nich więzi korporacyjnej ze Wspólnotą (wobec czego przyjęto, iż władali oni gruntem w imieniu Wspólnoty), natomiast w przypadku M. K. nie znaleziono żadnego dowodu potwierdzającego fakt, iż był on członkiem Wspólnoty. W związku z powyższym, decyzją z [...] maja 2019 r. Kierownik Biura Powiatowego ARMiR odmówił przyznania skarżącej jednolitej płatności obszarowej, przyznając jej płatność na zazielenienie w wysokości 9 724,75 zł, a także płatność redystrybucyjną w kwocie 7 566,78 zł. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie zwrotu dyscypliny finansowej. Również decyzją z [...] maja 2019 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej płatności ONW. Po rozpatrzeniu odwołań od tych rozstrzygnięć, Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARMiR, decyzjami z [...] sierpnia 2019 r. utrzymał je w mocy. Sąd, po rozpoznaniu skargi Wspólnoty, na decyzję organu II instancji z [...] sierpnia 2019 r., wyrokiem z 12 grudnia 2019 r., sygn. I SA/Rz 762/19, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że pierwszorzędną kwestią w sprawie jest ustalenie w jakiej relacji ze Wspólnotą znajdowali się: A. Ż., R. S. i M. K., w momencie ubiegania się o przyznanie przedmiotowych płatności, a więc w maju 2015 r. Nie negując ustaleń organu w zakresie tego kto z nich był członkiem Wspólnoty na dzień 31 maja 2015 r. według Sądu zauważyć należy, że nie jest to wystarczające do stwierdzenia, która strona konfliktu krzyżowego w odniesieniu do spornych części działki [...] jest uprawniona do płatności bezpośrednich i płatności ONW. Nawet bowiem udziałowiec Wspólnoty, nie podporządkowując się jej woli, wyrażanej stosownymi uchwałami, na przykład użytkując inne części gruntów Wspólnoty aniżeli mu przyznano, zrywa więzi korporacyjne, w taki znaczeniu o jakim mowa w uzasadnieniu wyroku WSA w Rzeszowie o sygn. akt I SA/Rz 291/18 (Dopóki członek wspólnoty gruntowej nie zerwie więzi korporacyjnej łączącej go ze wspólnotą, i nie zademonstruje wyraźnie, że będzie użytkować grunt we własnym imieniu i interesie, w świetle przytoczonych wyżej regulacji ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych oraz statutu spółki przymusowej, sprawowane przez niego władztwo określić można li tylko jako dzierżenie w rozumieniu art. 338 K.c). O takim zaś zachowaniu członka Wspólnoty może stanowić także bezprawne, faktyczne wejścia w posiadanie gruntów Wspólnoty, które nie wyklucza wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dopłat, na co zwrócił uwagę NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GSK 4159/16. Zdaniem Sądu, organy nie poddały analizie istotnych w sprawie dowodów, ilustrujących relacje A. Ż., R. S. i M. K. (K. K.) ze Wspólnotą oraz obowiązujących - w 2015 r. - zasad gospodarowania gruntami Wspólnoty, także spornymi częściami działki 321. Wymienić tutaj należy: protokół spisany na gruncie w dniu 1 lipca 2015 r. (k. 55 akt sprawy administracyjnej) – wskazujący na sposób zachowania R. S. w odniesieniu do części spornej działki i sposób oceny tego zachowania przez przedstawicieli Wspólnoty, protokół spisany na gruncie w dniu 14 czerwca 2015 r. (k. 57) akt sprawy administracyjnej) – wskazujący na sposób zachowania A. Ż. w odniesieniu do części spornej działki i sposób oceny tego zachowania przez przedstawicieli Wspólnoty, protokół spisany na gruncie w dniu 8 czerwca 2015 r. (k. 59) analogicznie jak wyżej w odniesieniu do wszystkich stron konfliktu krzyżowego, protokoły z zebrania członków Wspólnoty z dnia 5 czerwca 2015 r. (k. 61-65) i 8 czerwca 2015 r. (67-69) wskazujące na stanowisko Wspólnoty w stosunku do określonych działań w/w osób. Punktem jednak wyjścia do analizy i oceny czy w/w osoby stosowały się do zasad nakreślonych przez Wspólnotę w zakresie gospodarowania gruntami Wspólnoty winny być zasady tego gospodarowania obowiązujące w 2015 r. a uchwalone na zebraniu członków Wspólnoty w dniu [...] września 2014 r. (k. 71 - 75), z których wynika wprost jakie części gruntu zostały przydzielone poszczególnym członkom i w jaki sposób mają być gospodarowane. Dla całości obrazu sprawy nie można pominąć także stanowiska Wspólnoty zaprezentowanego, choćby w wyjaśnieniach z dnia 3 września 2016 r., w których stwierdziła ona, że A. Ż., R. S. i K. K. sprzecznie z prawem weszli na część działki [...] bez zgody i wiedzy spółki. W końcu należy zwrócić uwagę, że Wspólnota czując się naruszona w posiadaniu spornymi częściami działek wystąpiła do sądu powszechnego o ochronę posiadania. Dopiero uwzględnienie powyższych okoliczności pozwoli na stwierdzenie, czy wyżej wymienionym osobom z konfliktu krzyżowego przysługuje czy też nie uprawnienie do złożenia wniosku, z racji tego, że użytkowali rolniczo sporne części działki nr [...] we własnym imieniu, a nie w imieniu Wspólnoty. Tak samo, według Sądu, mechanicznie i bezrefleksyjnie przebiegało badanie przez organy uprawnień do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie płatności do części gruntów działki 321, w szczególności w zakresie posiadania tych gruntów przez M. K. Zgodzić się należy ze skarżącą spółką, że organy poprzestały jedynie na stwierdzeniu, że wyżej wymieniony nie był w 2015 r. członkiem Wspólnoty oraz oparły się na jego własnym oświadczeniu. Tymczasem pominęły organ szereg dowodów wskazanych w skargach, z których może wynikać, że władającym był kto inny, a przynajmniej nie wyjaśniły, dlaczego odmawiają im wiarygodności, a contrario, z jakich dowodów, we wzajemnym powiązaniu, ma wynikać władztwo M. K. spornymi gruntami w 2015 r. W kwestiach pozostałych nieprawidłowości, stwierdzonych na gruncie skarżącej, Sąd stanął na stanowisku, że kontrola na gruncie wykazała nieprawidłowości szczegółowo opisane w raporcie z kontroli, skutkujące wykluczeniem innych powierzchni gruntów aniżeli objętych konfliktem krzyżowym. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną organu, od wyroku Sądu z 12 grudnia 2019 r., wyrokiem z 30 czerwca 2020 r., sygn. I GSK 543/20 oddalił tę skargę. Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARMiR, decyzjami z [...] listopada 2020 r., uchylił decyzje Kierownika Biura Powiatowego ARMiR z [...] maja 2019 r. i przekazał mu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ramach tego ponownych postępowań organ I instancji uzupełnił materiał dowodowy sprawy, między innymi o oświadczenia poszczególnych stron konfliktu krzyżowego. R. S. w swoim oświadczeniu stwierdził, że użytkował sporny fragment działki nr [...] w dwóch częściach, tj. jako grunty orne i trwałe użytki zielone. M. K. oświadczył natomiast, iż jest dzierżawcą gospodarstwa rolnego wraz z częścią działki ewidencyjnej nr [...], od 2006 r. Użytkowanie gruntów potwierdziła także A. Ż., która dodatkowo zaznaczyła, że nie uczestniczyła w zebraniu członków Wspólnoty, jakie miało miejsce 12 września 2014 r. i nie ma protokołu z tego zebrania. Kierownik Biura Powiatowego ARMiR, decyzją z [...] maja 2021 r. odmówił przyznania skarżącej jednolitej płatności obszarowej na 2015 r., przyznając jej płatność na zazielenienie, w kwocie 8 226,69 zł, a także płatność redystrybucyjna w wysokości 3 117,24 zł. Jednocześnie organ umorzył postępowanie w sprawie zwrotu dyscypliny finansowej. Również decyzją z [...] maja 2021 r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej płatności ONW. Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARMiR, po rozpatrzeniu odwołań skarżącej, zaskarżonymi decyzjami z [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcia Kierownika Biura Powiatowego ARMiR. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1341 z późn. zm., zwanych dalej ustawą o płatnościach bezpośrednich) płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, który może być wykorzystywany do ubiegania się o te płatności, oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Podobna regulacja obowiązuje na gruncie płatności ONW, gdyż zgodnie z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. poz. 364 z późn. zm., zwanego dalej rozporządzeniem) Płatność ONW przysługuje do powierzchni użytków rolnych, o których mowa w ust. 2, będących w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 75 ha, a w przypadku rolnika realizującego w 2014 r. 5-letnie zobowiązanie, o którym mowa w § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329) (w brzmieniu z dnia 15 marca 2010 r., Dz. U. Nr 39, poz. 219), zwane dalej "5-letnim zobowiązaniem", do powierzchni użytków rolnych objętej tym zobowiązaniem, wynoszącej nie więcej niż 300 ha. W związku z treścią przytoczonego wyżej przepisu, zdaniem organu, znaczenie ma wyłącznie okoliczność faktycznego posiadania i użytkowania (uprawy) deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności działek. Wnioskodawcy jest więc zobligowany udowodnić faktyczne użytkowanie działek, albowiem tytuł posiadania działek jest w tym wypadku nieistotny. W ramach rozpatrywanej sprawy organ II instancji powołał się na fakt związania (z mocy art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) wyrokami jakie zapadły w sprawie, w szczególności wyrokiem Sądu z 12 grudnia 2019 r., sygn. I SA/Rz 762/19). Mając na względzie powyższe organ stwierdził, że z mocy przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 703 z późn. zm., zwanej dalej ustawą o zagospodarowaniu) do obowiązków członków wspólnoty należy podporządkowywanie się jej uchwałom. W rozpatrywanej sprawie Wspólnota zdecydowała (uchwałą z [...] kwietnia 2015 r.), aby wniosek o przyznanie dopłat do objętych nią gruntów w 2015 r. złożyła ona sama, a nie poszczególni jej członkowie. Ponadto podział gruntów Wspólnoty, do korzystania przez poszczególnych jej członków nastąpił jednogłośnie [...] września 2014 r. Działka ewidencyjna nr [...] została podzielona do korzystania, w przypadku gruntów ornych przez 19 członków Wspólnoty, spośród których 18 otrzymało po 1,15 ha, natomiast 1 członek 1,03 ha. Użytki zielone o pow. 12,58 ha miało użytkować 11 członków, spośród których 10 przydzielono po 1,15 ha, a jednemu 1,08 ha. Odnośnie sposobu użytkowania nie zostało precyzyjnie wskazane w jaki sposób ma to nastąpić. Pomimo przyjęcia uchwały o wystąpieniu o dopłaty przez Wspólnotę, a nie poszczególnych jej członków, A. Ż., R. S. i M. K. samodzielnie wystąpili o przyznanie im dopłat, deklarując w swoich wnioskach użytkowanie części działki ewidencyjnej nr [...] o pow.: A. Z.- 1,19 ha, R. S. 3,10 ha i M. K. 2,9 ha. Zdaniem organu, na podstawie zebranych dowodów, w tym zeznań świadków, stwierdzono, że wskazane wyżej trzy osoby – strony konfliktu krzyżowego ze Wspólnotą, samodzielnie użytkowały części działki ewidencyjnej nr [...], czerpały z nich pożytki, a także wystąpiły o przyznanie im dopłat. Na tej podstawie organ odwoławczy stwierdził, że te trzy osoby użytkowały i zbierały pożytki ze spornej działki na własne potrzeby i dla własnego gospodarstwa. Dodatkowo nie podporządkowały się one uchwałom Wspólnoty i zagospodarowały inne części działki nr [...], niż te, które zostały im przydzielone, co potwierdza sama Wspólnota (protokół z 6 września 2016 r.). Niezależnie od powyższego organ zaznaczył, że już w trakcie zebrania 27 kwietnia 2015 r. A. Z. i R. S. wnieśli uwagi wskazując, że prawo do składania wniosków o dopłaty przysługuje wspólnikom, uprawiającym należne im udziały. Przedmiotowe okoliczności, zdaniem organu, potwierdzają zerwanie przez wskazane wyżej osoby – strony konfliktu krzyżowego, więzi korporacyjnej ze Wspólnotą, podobnie jak powództwo wniesione przez Wspólnotę przeciwko nim o zakazanie tym osobom uprawiania, przechodzenia i zbierania pożytków z części działki nr [...], którego zabezpieczenie zostało dokonane postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z [...] listopada 2015 r. Kolejne powództwo Wspólnota wniosła przeciwko A.Ż., R. S. i K. K. w 2018 r., tym razem o ochronę posiadania. W jego treści powódka sama zaznaczyła fakt niepodporządkowania się przez pozwanych uchwałom Wspólnoty. W świetle więc powyższego, zerwanie więzi korporacyjnej ze Wspólnotą przez strony konfliktu krzyżowego i fakt użytkowania przez nie spornej części działki nie może budzić wątpliwości. Organ dodał, że wprawdzie M. K. nie był członkiem Wspólnoty, jednakże jego matka, która zezwoliła mu na użytkowanie gruntów, również nie podporządkowała się uchwale Wspólnoty. W efekcie gospodarował on na innej części gruntu niż ta, która została mu przydzielona. Wobec powyższego organ wykluczył z płatności powierzchnię działki nr [...], wynoszącą 7,91 ha (1,91 ha + 2,90 ha + 3,10 ha), w której to części grunty zostały objęte wnioskami A. Ż., R. S. i M. K. Oprócz tego z płatności wykluczono 4,44 ha, na podstawie ustaleń kontroli na miejscu. Łączna powierzchnia działki nr [...], jaka została wykluczona z płatności wyniosła 12,35 ha, co stanowiło 45,52 % pow. zadeklarowanej. W związku z tym, na podstawie art. 19 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 640/2014 (Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. UE. L. z 2014 r. Nr 181, str. 48 z późn. zm.) odmówiono przyznania skarżącej jednolitej płatności obszarowej, jak również płatności ONW. W przypadku płatności na zazielenienie, powierzchnia stwierdzona, uprawniona do tej płatności wyniosła 27,13 ha. W oparciu o tę wielkość wyliczona została więc kwota płatności. Podobnie wyliczono kwotę płatności redystrybucyjnej, stosując jednakże zmniejszenie kwoty płatności. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARMiR stwierdził, że skarżąca bezpodstawnie kwestionuje władanie częścią działki nr [...] przez M. K. Wnosząc skargi na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARMiR, w zakresie jakim odmówiono przyznania płatności, a także pomniejszono płatność na zazielenianie i płatność redystrybucyjną, skarżąca wystąpiła o ich uchylenie w zaskarżonej części, a także zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonym decyzjom Wspólnota zarzuciła naruszenie: 1) art. 8 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego -t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) poprzez działanie organu odwoławczego, powodujące podważenia zaufania odwołującej się do organów administracji, a to w związku z nieprawidłową oceną materiału zgromadzonego w toku postępowania wyjaśniającego i bezzasadne uznanie, że A. Ż., R. S. i M. K. użytkowali części działki nr [...], jako podmioty niezależne od Wspólnoty w sytuacji, w której grunt pozostaje we wspólnym użytkowaniu w ramach powołanej Spółki, 2) art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co skutkowało brakiem zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a to przez: - uznanie, że M. K. władał sporną częścią nieruchomości, we własnym imieniu, podczas gdy z zebranych dowodów wynika, że prace wykonywał pomagając matce, - uznanie, że wykonywanie prac przez M. K. oznacza objęcie działki w samoistne posiadanie, gdy tymczasem to K. K. była udziałowcem we Wspólnocie, natomiast podejmowanie czynności przez inną osobę nie oznacza, że realizowane czynności wykonywała we własnym imieniu, - nieustalenie jakie dowody jednoznacznie przesądzają o posiadaniu i samodzielnym użytkowaniu spornej części działki nr [...], - uznanie, że M. K. w 2015 r. władał sporną częścią działki, podczas gdy z jego oświadczeń wynika, że jedynie pomagał wraz z bratem rodzicom – K. i B. K.om, prac zleconych przez Wspólnotę i na jej rzecz, spośród których to K. jest udziałowcem Wspólnoty, - uznanie, że A. Ż., R. S. i M. K. władali spornymi częściami nieruchomości we własnym imieniu i na własną rzecz, niezależnie od Wspólnoty, podczas gdy przeczy temu fakt zawarcia przez nich ugody, przed Sądem Rejonowym w [...], w dniu [...] października 2018 r., na mocy której zobowiązali się stosować w przyszłości do uchwał Wspólnoty, - uznanie, że M. K. znajdował się w posiadaniu części działki nr [...], podczas gdy nie zawarł on umowy dzierżawy, a posiadaczem całości działki w 2015 r. była Wspólnota, poza tym wykonywanie czynności na części działki o pow. 2,9 ha, nie było objęciem tej części w posiadanie, - uznanie, że A. Ż. zerwała więzi korporacyjne ze Wspólnotą, podczas gdy w piśmie do organu I instancji wskazała, że nadal jest członkiem Wspólnoty, - uznanie że istnieją osoby pozostające w konflikcie krzyżowym ze Wspólnotą, podczas gdy cały grunt Wspólnoty pozostaje we wspólnym użytkowaniu określonej w umowie grupy mieszkańców wsi T., na mocy uchwały z [...] września 2014 r., -uznanie że skoro A. Ż., R. S. i M. K. złożyli wnioski o przyznanie im płatności, to analogicznym jest stwierdzenie, iż zbierali pożytki na własne potrzeby i dla własnego gospodarstwa, podczas gdy taka okoliczność nie wynika z żadnego dokumentu zalegającego w aktach sprawy, - uznanie, że rodzice M. K. pomagali mu w gospodarstwie, na spornej działce, podczas gdy to on pomagał rodzicom, - uznanie, że wykonanie jednego zabiegu agrotechnicznego przez M. K. świadczy i przesądza o tym, że posiadał on w 2015 r. sporną część działki, tymczasem pomagał on jedynie swojej matce, - bezkrytyczne danie wiary oświadczeniu M. K., że to on deklarował cześć działki to płatności, podczas gdy jego ojciec zeznał, że istniała posiadająca moc prawną uchwała o podziale prac i podmiocie uprawnionym do złożenia wniosku o dopłaty, - niezweryfikowanie czy M. K. był właścicielem gospodarstwa rolnego oraz czy był rolnikiem, czego organ mógł dokonać zwracając się do odpowiednich organów KRUS, - uznanie, że istnieje konflikt krzyżowy pomiędzy skarżącym a A. Ż., R. S. i M. K., podczas gdy organ wywiódł odmienne wnioski w tym względzie w decyzjach dotyczących lat 2016-2017, gdzie przyjął, że to Wspólnota była posiadaczem całości gruntów, - wskazanie, że organy administracji nie są władne do podejmowania w toku postępowania działań i czynności z urzędu, podczas gdy taki obowiązek działania z urzędu wynika z art. 7 K.p.a i art. 77 K.p.a, natomiast organ odwoławczy nie wykonał żadnej czynności pozwalającej na merytoryczne i prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, - uznanie, że M. K. użytkował część spornych gruntów w złej wierze podczas gdy z całokształtu zebranego materiału dowodowego wynika, że nie użytkował on spornego gruntu we własnym imieniu, ale na rzecz swojej matki K.K., której pomagał, - nieuznanie za wiarygodne zeznań L.H. z 10 stycznia 2017 r., w których świadek jednoznacznie wskazała, że działka [...] nie była nigdy fizycznie dzielona, a wydzielony został jedynie zakres prac na całości dla poszczególnych udziałowców, - uznanie że R. S. zerwał więzi korporacyjne ze Wspólnotą, podczas gdy w protokole [...] wskazał on, że nie doszło do zerwania jego więzi korporacyjnych ze Wspólnotą i regularnie uczestniczy w zebraniach, - uznanie że A. Ż., R. S. i M. K. władali spornymi częściami działki nr [...] we własnym imieniu, podczas gdy z treści protokołu z 8 czerwca 2015 r. wynika, że to K. K. – a więc udziałowiec Wspólnoty, dokonała wykoszenia traw, natomiast pozostałe osoby dokonały samowolnego, jednorazowe wykoszenia użytków, - uznanie, że istnieją niezależne podmioty posiadające i użytkujące sporne części działek podczas gdy cały grunt pozostaje we władaniu członków Wspólnoty, - uznanie, że prace na spornym areale wykonywał M. K., podczas gdy z protokołu rozprawy administracyjnej, przeprowadzonej [...] czerwca 2016 r. wynika, że koszenia w 2015 r. dokonała K. K. – członek Wspólnoty, co potwierdził B. K. i E. C.; skarżąca dodała że z protokołu komisji Wspólnoty, z 8 czerwca 2015 r. wynika, że prace wykonała K. K., niezgodnie z uchwałami, a z protokołu z 12 września 2014 r. że S. K. użytkował 1,15 ha, - przyjęcie przez organ I instancji, iż zaskarżone uchwały Wspólnoty nie posiadając mocy prawnej, podczas gdy uchwały te zostały podjęte zgodnie ze statutem Wspólnoty i obowiązującymi przepisami prawa, a przy tym nie zostały uchylone w przewidzianym na to trybie, - uznanie że brak jest dowodów potwierdzających skuteczność odebrania przez A. Z., R. S. i M. K. listów informujących ich o naruszeniu zasad w zakresie gospodarowania gruntami Wspólnoty, podczas gdy Wspólnota przedstawiła dowody doręczenia listów poleconych, - uznanie za istotne i kluczowe w sprawach oświadczenia M. K. w zakresie podziału prac na działce nr [...] podczas gdy M. K. nie jest uczestnikiem Wspólnoty, wobec czego jego oświadczenie nie powinno być brane pod uwagę, - uznanie, że odwołania Wspólnoty zawierają jedynie wybiórcze przedstawienie zeznań świadków, podczas gdy Wspólnota wskazuje na konkretne treści oświadczeń i zeznań, które rzutują na meritum w niniejszej sprawie, a więc ustalenie kwestii posiadania spornych gruntów, 3) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniach decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, a także dowodów, którym odmówił przyznania waloru wiarygodności, a ponadto brak uzasadnienia w treści decyzji podstaw i czynników skutkujących zmniejszeniem powierzchni stwierdzonej w trakcie kontroli, 4) art. 14 ust. 1 i art. 22 ustawy o zagospodarowaniu poprzez ich niezastosowanie i pominięcie okoliczności prawnej, że jedynym podmiotem uprawnionym do reprezentowania za zewnątrz wspólnoty jest Spółka, a w konsekwencji przyjęcie i rozpatrzenie indywidualnego wniosku członka, skutkujące odmową przyznania płatności w sytuacji, w której organ winien był odrzucić wnioski M. K. i R. S., jako osób niemających legitymacji do ubiegania się o płatności, 5) art. 19 rozporządzenia nr 640/2014 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie że różnica pomiędzy powierzchnią gruntów zdeklarowanych do płatności, a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 %, w związku z czym skarżącej płatności nie przysługują, podczas gdy nawet przy przyjęciu iż z zadeklarowanej powierzchni należałoby wyłączyć 2,9 ha, zadeklarowane przez M. K., to współczynnik różnicy wynosiłby jedynie 3,84 %. W treści skargi zamieszczono także wnioski o przeprowadzenie dowodów z: pisma R. S. z 6 kwietnia 2021 r., w którego treści stwierdza on, że jest członkiem Wspólnoty, pisma A. Z. z tej samej daty, w którym przyznaje ona, że jest członkiem Wspólnoty i jej obowiązkiem jest dostosowanie się do miejsca użytkowania (niewejście na grunt innego członka Wspólnoty). W uzasadnieniach skarg jej autor podkreślił wyłączne prawo Spółki do reprezentowania Wspólnoty, również jeżeli chodzi przed organami ARMiR, obejmujące składanie wniosków o przyznanie dopłat. Zdaniem skarżącej sam fakt, że dany członek Wspólnoty dokonał określonych czynności na jej gruncie nie oznacza, że uczynił to we własnym imieniu. W tym aspekcie podkreśla, że podatek od nieruchomości za 2015 r. od spornych gruntów opłaciła Wspólnota. To więc ona winna być uznana za wyłącznego posiadacza gruntów. Skarżąca zaznaczyła także, że R. S. i A. Z. są nadal członkami Wspólnoty, deklarującymi stosowanie się do jej uchwał. W kwestii użytkowania gruntów Wspólnota stanęła na stanowisku, że wykonanie jednego zabiegu agrotechnicznego nie może świadczyć o użytkowaniu gruntów. Podobnie fikcyjne wyodrębnienie części gruntu, w ramach podziału prac, nie prowadzi do posiadania właścicielskiego. W dalszej części uzasadnienia przedstawiono obszerny wywód dotyczący braku władania gruntem przez M. K. i wynikającym z tego wykluczeniu po jego stronie legitymacji do brania udziału w postępowaniu, którego przedmiotem jest przyznanie dopłat. Zdaniem skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji nie wyjaśnił, ani nie uzasadnił kwestii zmniejszenia dopłat, co skutkuje niemożnością ustosunkowania się do jego stanowiska w tym zakresie. Skarżąca końcowo zwróciła uwagę także na to, że we wcześniejszych decyzjach organ stwierdzał, że w sprawie nie doszło do zerwania więzi korporacyjnych przez członków Wspólnoty z tą Wspólnotą, podczas gdy w zaskarżonych decyzjach pojawiła się ta kwestia. Dyrektor [...]Oddziału Regionalnego ARMiR, w odpowiedziach na skargi wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań dotyczących oceny legalności zaskarżonych decyzji zaznaczyć należy że oceniając je pod tym kątem Sąd związany był oceną prawną zaprezentowaną we wcześniej wydanych w sprawach wyrokach (z 9 listopada 2017 r., sygn. I SA/Rz 541/17 i z 12 grudnia 2019 r., sygn. I SA/Rz 762/19), zgodnie z art. 153 P.p.s.a., która była wiążąca również dla organów rozstrzygających przedmiotowe sprawy. Ocena ta sprowadza się przede wszystkim do stwierdzenia, iż w przypadku konfliktu krzyżowego pomiędzy Wspólnotą a jej członkami, nie sposób jest wykluczyć w sposób kategoryczny prawa któregokolwiek z tych podmiotów do wystąpienia o przyznanie dopłat. Uprawnienie do wystąpienia o przyznanie dopłat uzależnione jest bowiem od posiadania gruntu i jego rolniczego użytkowania, a nie od oceny zgodności z prawem tego rodzaju stanu faktycznego. Badając, pod kątem uprawnienia do dopłat, wzajemne relacje Wspólnoty i jej członków, Sąd, a także NSA, który zaakceptował tego rodzaju poglądy, przyjęły że członkostwo we Wspólnocie nie pozbawiało uprawnienia poszczególnych osób do samodzielnego wystąpienia o przyznanie im dopłat, tj. we własnym imieniu i na własną rzecz, niezależnie od Wspólnoty. W tym zakresie, w zapadłych w sprawie, a obecnie już prawomocnych wyrokach wyrażono pogląd, że uprawnienie do otrzymania dopłat warunkowane jest wyłącznie posiadaniem gruntów i nie jest uzależnione od posiadania tytułu prawnego do władania nim. Jednocześnie jednak podkreślono, iż badając zaistnienie tego rodzaju cechy, w odniesieniu do Wspólnoty oraz osób pozostających z nią w konflikcie krzyżowym, należy każdorazowo rozważyć czy dany członek Wspólnoty, władając gruntem, a więc użytkując go rolniczo, czynił to we własnym imieniu czy też na rzecz i w imieniu Wspólnoty, której był udziałowcem. W związku z powyższym Sąd nakazał zbadanie, zweryfikowanie tego rodzaju zależności, poddając analizie nie tylko oświadczenia poszczególnych osób, co do zagospodarowanych w 2015 r. przez nich gruntów, ale także zebrane w sprawie dowody, w szczególności protokoły rozpraw administracyjnych, zebrań członków spółki, a także zeznania przesłuchanych w sprawach świadków. Sąd, w wyroku z 12 grudnia 2019 r., sygn. I SA/Rz 762/19, stanął na stanowisku, że w przypadku, gdyby dany członek Wspólnoty samodzielnie wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu płatności, nie tylko wbrew woli wyrażonej przez członków Wspólnoty, ale także niezgodnie z przyjętym sposobem podziału i gospodarowania jej gruntami, co nazwał zerwaniem więzi korporacyjnej ze Wspólnotą, to nie sposób byłoby przyjąć, że działał on w imieniu Wspólnoty. To zaś wykluczałoby możliwość przyjęcia spełnienia przez Wspólnotę przesłanki posiadania spornej części gruntów. W kwestii wspomnianego wyżej zerwania więzi korporacyjnej, używając tego terminu, Sąd nie miał na uwadze definitywnego wystąpienia ze Wspólnoty konkretnego jej członka (rezygnacji z członkostwa), ale jedynie niepodporządkowanie się jej woli i zasadom przyjętym względem gospodarowania danym fragmentem gruntu, w odniesieniu do ściśle określonego odcinka czasu. W niniejszych sprawie, zgodnie z Regulaminem użytkowania gruntów Wspólnoty (k-135-136 akt administracyjnych), były to roczne okresy. Stąd też bezprzedmiotowe są argumenty podnoszone przez skarżącą spółkę odnośnie zasad funkcjonowania poszczególnych osób, stron konfliktu krzyżowego, w ramach Wspólnoty w latach późniejszych, w szczególności w 2019 i 2020 r. To że w tych latach osoby te deklarowały podporządkowanie się uchwałom spółki zarządzającej gruntami Wspólnoty, w żaden sposób nie wpływa na kształt ich relacji ze Wspólnotą w roku 2015, którego dotyczą niniejsze sprawy. Na gruncie przedmiotowych spraw, w świetle zebranego materiału dowodowego oraz poczynionych na jego podstawie ustaleń, nie może budzić wątpliwości to, że A. Ż., R. S. i M. K. (dzierżawiący czy też użytkujący gospodarstwo rolne swojej matki K.K., będącej członkiem Wspólnoty, obejmujące także grunty Wspólnoty) w 2015 r. użytkowali grunty wchodzące w skład Wspólnoty, w tym także części działki ewidencyjnej nr [...]. Odnośnie wszystkich gruntów Wspólnoty, w tym także działki nr [...], członków Wspólnoty obowiązywały przyjęte na zebraniu członków spółki (w dniu 12 września 2014 r.) zasady ich użytkowania, którym winni się byli podporządkować. Tymczasem strony konfliktu krzyżowego, tj.: A. Ż., R. S. i M. K. nie tylko użytkowali większe powierzchnie gruntów niż te, które przysługiwały im na podstawie uchwały zebrania członków skarżącej spółki, z [...] września 2014 r., ale także nie czekając na wyznaczenie im konkretnych (losowo przydzielanych) gruntów do użytkowania, czego miała dokonać powołana w tym celu komisja, zagospodarowali określone ich części, niezależnie od woli pozostałych członków Wspólnoty. Wyznaczanie na gruncie przez powołaną w tym celu komisję działek przeznaczonych do korzystania przez poszczególnych użytkowników miało bowiem miejsce 8 czerwca 2015 r., kiedy to strony konfliktu krzyżowego, już wykosiły części samowolnie zagospodarowanych przez siebie działek, co stwierdziła sama komisja w sporządzonym na tę okoliczność protokole. Niezależnie od powyższego dodać także należy, że samowolne i bezprawne, zdaniem przedstawicieli skarżącej spółki, zajęcie gruntów Wspólnoty przez trzech producentów rolnych, było przez tych przedstawicieli wielokrotnie podnoszone nie tylko w trakcie trwających postępowań, zainicjowanych wnioskami Wspólnoty o przyznanie płatności, ale również poza nimi. Zostało ono wielokrotnie potwierdzone przez przedstawicieli spółki, zarówno w ramach czynności przeprowadzonych rozpraw administracyjnych, jak również w składanych oświadczeniach, znajdujących potwierdzenie w zeznaniach przesłuchiwanych świadków oraz dokumentach wewnętrznych Wspólnoty. Oprócz tego wyraźnym potwierdzeniem wskazanych wyżej okoliczności jest to, że spółka zarządzająca Wspólnotą wnosiła powództwa przeciwko stronom konfliktu krzyżowego (między innymi o ochronę posiadania) powołując się na bezprawne zajęcie przez: A. Ż., R. S. i M. K. swoich gruntów. W tej więc sytuacji brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż władanie poszczególnymi fragmentami gruntów przez te osoby mogło się realizować w imieniu czy na rzecz Wspólnoty. Wobec powyższego, rozstrzygające przedmiotowe spraw organy zasadnie przyjęły, że pomimo członkostwa we Wspólnocie A. Ż., R. S. i K. K. (która użyczyła czy też wydzierżawiła swoje gospodarstwo swojemu synowi M. K.) samodzielnie i wyłącznie we własnym imieniu władały gruntem wchodzącym w skład Wspólnoty. Nie było więc podstaw do przyjęcia, że te części gruntu nie były w ich posiadaniu. A contrario, przyjmując posiadanie i rolnicze użytkowanie gruntów Wspólnoty przez wskazane wyżej osoby, a co za tym idzie występujące po ich stronie uprawnienie do występowania o przyznanie dopłat, wykluczonym było przypisanie takich cech i uprawnień Wspólnocie. W tej sytuacji rozstrzygnięcie konfliktu krzyżowego nie mogło nastąpić na korzyść Wspólnoty. Tak więc uwzględniając w swoich wnioskach grunty użytkowane w 2015 r. przez A. Ż., R. S. i M. K., Wspólnota przedeklarowała zgłoszone przez siebie do płatności powierzchnie o te właśnie wielkości. Wobec tego wytknięcie jej błędów w tym zakresie przez rozstrzygające sprawy organy było uzasadnione. W treści wniesionych skarg spółka zwróciła uwagę, że przedeklarowanie powierzchni działek rolnych, zgłoszonych do płatności, nie było jedyną nieprawidłowością, jaka została stwierdzona w odniesieniu do objętych wnioskami Wspólnoty działek. Do tych nieprawidłowości, stwierdzonych bezpośrednio podczas kontroli na miejscu, według skarżącej organ w ogóle nie ustosunkował się w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji, co stanowiło jego zdaniem także naruszenie prawa. Odnosząc się do przedmiotowych kwestii kategorycznie należy podkreślić, że te wszystkie pozostałe kategorie nieprawidłowości były już przedmiotem rozważań Sądu w wyroku z 2019 r. Wówczas to odnosząc się do tej kwestii Sąd stwierdził, że zarówno ustalenia faktyczne w tym zakresie, jak i ich prawna ocena przez organy była prawidłowa. Tak więc ponownie rozstrzygając sprawy organy były związane tym stanowiskiem Sądu, wobec czego pominięcie w zaskarżonych decyzjach szczegółowych rozważań w omawianym zakresie nie może być kwalifikowane jako naruszenie prawa, w szczególności takie, które mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie spraw. Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć jedynie należy, że stwierdzenie różnicy pomiędzy powierzchnią działek rolnych zadeklarowaną do płatności, a powierzchnią stwierdzoną, wynoszącej więcej niż 20 %, powoduje ten skutek, że wnioski o przyznanie płatności, poza płatnością redystrybucyjną i płatnością na zazielenienie, musiały być załatwione odmownie. W niniejszym przypadku bowiem już tylko stwierdzenie przedeklarowania powierzchni, o grunty zajęte przez strony konfliktu krzyżowego sprawia, że współczynnik tego przedeklarowania przekracza 20 %. Tak więc, nawet gdyby uznać, iż nie wystąpiły inne kategorie nieprawidłowości, do czego wszakże brak podstaw, to i tak nie mogło by mieć to wpływu na treść zapadłych w obu sprawach rozstrzygnięć. Kwestionując legalność zaskarżonych decyzji skarżąca powołała się na wyrok tutejszego Sądu z 19 grudnia 2021 r., sygn. I SA/Rz 678/21, dotyczący decyzji w przedmiocie przyznania płatności na 2019 r., a także przytoczone w jego uzasadnieniu motywy. Odnosząc się do tego rodzaju argumentacji, już na wstępie podkreślić należy, że okoliczności które legły u podstaw uchylenia przez Sąd decyzji w tamtych sprawach nie mogą mieć znaczenia na gruncie spraw, do których odnoszą się zaskarżone decyzje. Wynika to bowiem z tego, że w obu kategoriach spraw inne były stany faktyczne, w szczególności zasady gospodarowana gruntami Wspólnoty przez poszczególnych jej członków, sposób przydziału gruntów do użytkowania i zakres podporządkowywania się im przez konkretne osoby. W omawianej materii podkreślić należy, że zgodnie z zapisami regulaminu gospodarowania Wspólnoty, podział prac do wykonania, oznaczający co do zasady przydział określonych części gruntu do użytkowania, odbywać się miał corocznie. Tak więc nie wypracowano w tym zakresie wieloletniego mechanizmu, który pozwalałby wysnuwać analogie w odniesieniu do dłuższego niż jeden rok okresu czasu. W kwestii pozostałych zarzutów stwierdzić zaś należy, że skarżąca koncentruje się w nich raczej na kwestiach prawnych, związanych z zasadami funkcjonowania wspólnot gruntowych i spółek powołanych do zarządzania nimi, niż na zagadnieniach bezpośrednio dotyczących faktycznego posiadania gruntu, od których to uzależnione jest prawo do występowania o przyznanie dopłat do produkcji rolnej, co zostało jednoznacznie przesądzone w zapadłych w niniejszych sprawach wyrokach. Chodzi tu zwłaszcza o akcentowaną w skargach kwestię prawa do reprezentowania Wspólnoty, przez którą skarżąca rozumie także prawo do występowania z wnioskami o przyznanie dopłat. Mając zaś na względzie specyfikę spraw dotyczących wspierania produkcji rolnej oraz zapadłe w sprawie orzeczenia, tego rodzaju okoliczności pozostają bez znaczenia i jako takie nie mogą mieć wpływu na ocenę obu legalności zaskarżonych decyzji. Drugą kwestią, na jaką skarżąca w sposób obszerny zwróciła uwagę były relacje pomiędzy M. K. i jego rodzicami, a w szczególności matka K. K., a mianowicie to, kto w rzeczywistości wykonywał prace na gruncie Wspólnoty, a kto jedynie przy nich pomagał. Oprócz tego spółka podkreśliła, że to K. K. była członkiem Wspólnoty, a nie jej syn, z którym nawet nie zawarła umowy dzierżawy, wobec czego nie można przyjąć, iż był on posiadaczem gruntów Wspólnoty, w szczególności części działki nr [...]. Odnosząc się do tego rodzaju zarzutów podkreślić należy, że tego rodzaju okoliczności nie mają bezpośrednio wpływu na ocenę legalności zaskarżonych decyzji, gdyż na gruncie niniejszych spraw nie chodziło o ocenę uprawnień do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie płatności przez M. K. czy też jego matkę, ale Wspólnotę reprezentowaną przez spółkę. Wobec tego nawet gdyby M. K. użytkował grunty Wspólnoty w imieniu swojej matki, jako dzierżyciel, to i tak nie mogłoby to wpłynąć na ocenę uprawnień Wspólnoty do objęcia ich swoim wnioskiem, a co za tym idzie do uzyskania płatności. K. K. była bowiem udziałowcem Wspólnoty i podobnie jak A. Ż. i R. nie podporządkowała się jej uchwałom. Ten fakt należy więc mieć na względzie rozpatrując kwestię posiadania części działki nr [...] przez M. K. Nawet więc gdyby M. K. użytkował grunty w imieniu i na rzecz swojej matki, co sugeruje skarżąca, to i tak sposób i zakres tego użytkowania nie mieścił się w granicach jakie zostały zakreślone przez Wspólnotę, między innymi dla K.K. To zaś wyklucza przyjęcie użytkowania tychże gruntów w imieniu i na rzecz Wspólnoty, a co za tym idzie fakt posiadania przez nią gruntów. Tak więc w tym wypadku ocena władania gruntem przez tego producenta musi być taka sama, jak w przypadku dwóch poprzednich. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, kierując się art. 151 P.p.s.a., oddalił skargi w obu sprawach.