I SA/Rz 831/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń / spr./ Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2015r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego W. B. kwotę 1.558 (tysiąc pięćset pięćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 831/15 UZASADNIENIA Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] określił W.B. (dalej zwanemu Skarżącemu) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 14 285 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w przedmiotowej sprawie w zgromadzeniu zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, iż Skarżący w 2008 r. miał miejsce zamieszkania w Polsce. Dlatego kwoty z emerytury/renty otrzymane przez niego z następujących instytucji: D., S., S. oraz dochody z odsetek wypłaconych przez ING Bank podlegają opodatkowaniu w Polsce. Dochody z tytułu emerytury uzyskane przez Skarżącego w 2008 r. organ pierwszej instancji przeliczył z euro na złote z uwzględnieniem średniego kursu walut obcych z dnia uzyskania przychodu, ogłoszonego przez Narodowej Bank Polski, bowiem nie miał możliwości uzyskania kursów walut ogłoszonych przez bank z którego usług korzystał Skarżący. Łączny dochód uzyskany przez Skarżącego w 2008 r. z tytułu emerytury wyniósł 69 678, 27 zł. Związki z faktem, że w sprawie brak było informacji w zakresie daty uzyskania przez Skarżącego przychodu z tytułu odsetek, przeliczenia dochodu na złoty dokonaną wg średniego kursu euro z ostatniego dnia 2008 r. ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski. Dochód z odsetek wyniósł 21 EURO co stanowi 87,62 zł. Organ pierwszej instancji wskazał, że Skarżący nie przedłożył w toku prowadzonego postępowania żadnych dokumentów wskazujących na rodzaj oraz wysokość osiągniętych przychodów z Holandii, wysokość zapłaconego podatku, jak również innych dokumentów, w tym potwierdzających fakt zapłacenia składek na ubezpieczenia zdrowotne i ewentualnie ich odliczenia bądź nie, dochodu lub w podatku. Zaznaczył przy tym, iż danych w tym zakresie nie dostarczają również informacje pozyskane za pośrednictwem Biura Wymiany Informacji w Koninie od administracji skarbowej w Holandii. Dlatego w ocenie organu nie ma możliwości zastosowania odliczenia, o którym mowa w art. 27b ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U.2012.361 t.j. zwana dalej - u.p.d.o.f.). W konsekwencji z dokonanych ustaleń organ pierwszej instancji określił Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 14 285 zł, na co złożyły się kwota 14 268 zł podatku należnego z dochodów z emerytury oraz kwota 17 zł zryczałtowanego podatku od dochodów z odsetek. W złożonym odwołaniu Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie przepisów: 1. art. 121 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2015 r. poz. 613 dalej zwana - ord.pod.) poprzez wprowadzenie podatnika w błąd co do przepisów mających zastosowanie w sprawie, 2 art. 122, 123, 180 § 1, 187 § 1, 188, 191 i 210 § 4 ord.pod. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na nieprawidłowo zebranym materiale dowodowym, to jest pominięcie, że Skarżący jest nadal rezydentem Holandii (centrum jego interesów życiowych znajduje się w Holandii), 3. art. 4 Konwencji pomiędzy Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów poprzez "potraktowanie prezydenta w Holandii, płacącego podatki z dochodów w Holandii, za podatnika polskiego". Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w R. decyzją z dnia 6 lipca 2015 roku uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił: 1. zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 8494 zł, 2. zobowiązanie w zryczałtowanym podatku dochodowym od dochodów uzyskanych w 2008 r. z tytułu odsetek od środków zgromadzonych na rachunku bankowym w ING Bank w kwocie 12 zł. W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że analiza stanu faktycznego sprawy w kontekście przepisów Konwencji oraz interpretacji miejsca zamieszkania zawartej w Komentarzu należy stwierdzić, że w 2008 r. miejscem zamieszkania oraz centrum interesów życiowych Skarżącego była Polska. Przemawia za tym: 1. posiadanie stałego miejsca zamieszkania w Polsce pod tym adresem K., ulica A. , 2. przebywanie w 2008 r. pod ww. adresem w sposób ciągły (w okresie 24 maj 2006 - 24 maj 2011 tylko 1 dzień Skarżący przebywał poza granicami Polski), 3. powiązania osobiste z Panią I., z którą od dnia 8 grudnia 1993 roku tworzą rodzinę i zamieszkują pod tym samym adresem (Skarżący opiekuje się chorą żoną zamieszkałą w Polsce), 4. zarządzanie swoim mieniem z miejsca zamieszkania - wyciągi bankowe z banku holenderskiego w swej treści zawierają polski adres, 5. zbycie mieszkania/domu w Holandii i wymeldowanie się z poprzedniego miejsca zamieszkania, 6. potwierdzenie zamiaru stałego pobytu w Polsce przez samego Skarżącego i jego żonę. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że w 2008 r. miejscem zamieszkania Skarżącego była Polska, w tym okresie był zatem rezydentem podatkowym polskim. Nietrafny jest zarzut naruszenia art. 4 Konwencji poprzez nierzetelne zbadanie rzeczywistej rezydencji podatkowej. Skarżący jako Polski rezydent (mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej) w 2008 r. podlegał obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia ich źródła (art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f., z zastrzeżeniem art. 4a ustawy dotyczącym stosowania Konwencji). W myśl Konwencji do otrzymanych przez Skarżącego w roku świadczeń mają zastosowanie przepisy: art. 8 zatytułowany "Emerytury, renty i ubezpieczenia społeczne" i art. 11 zatytułowany "Odsetki" oraz do obu tych źródeł dochodów - art. 23 ust. 5 lit. a u.p.d.o.f., który wskazuje metodę opodatkowania. Z uwagi na zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące błędnie ustalonej kwoty dochodu, jak i podatku zapłaconego w Holandii organ odwoławczy zwrócił się do holenderskiej administracji podatkowej o przekazanie informacji dotyczących m.in. prawidłowych kwot uzyskanych przez Skarżącego w 2008 r. dochodu i zapłaconego w Holandii podatku dochodowego. Z informacji przekazanej przez holenderską administrację podatkową wynika, że: 1. dochód osiągnięty przez Skarżącego w 2008 r. wyniósł 19 942 EURO, w tym podlegający opodatkowaniu - 14 290 EURO, 2. należny podatek (po pomniejszeniu ulgi podatkowej - 228 EURO oraz zwolnienia dla zagranicznego dochodu - 35 EURO) - wynosi 87 EURO, 3. składki na ubezpieczenia społeczne nie były obliczone, 4. Holenderska administracja podatkowa oraz celna nie wie jaka jest wysokość zapłaconej składki na ubezpieczenie zdrowotne. W toku postępowania odwoławczego organ odwoławczy ustalił, że "zobowiązanie tytułem składek na ubezpieczenie zdrowotne" wynosi w 2008 r. 250,78 EURO. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za zasadne dokonać obliczenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok na podstawie jednoznacznej informacji o uzyskanych dochodach i zapłaconym podatku, otrzymanej z holenderskiej administracji podatkowej w dniu 30 kwietnia 2015 r. w konsekwencji do obliczenia przyjęto: 1. łączny dochód z tytułu emerytury i odsetek - 14 900 EURO 2. podatek zapłacony w Holandii - 87 EURO, 3. składki na ubezpieczenie zdrowotne - 250,78 EURO. Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji określił dużą literą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od osób fizycznych za 2008 rok w łącznej kwocie 8506 zł, na którą złożyły się: 1. podatek dochodowy od osób fizycznych obliczony wg skali podatkowej - rozliczanego na tzw. zasadach ogólnych to jest zgodnie z art. 27 u.p.d.o.f. w kwocie 8494 zł, 2. 19 - procentowy zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych od dochodów z tytułu odsetek zgromadzonych na rachunkach bankowych w kwocie 12 zł. Na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył pełnomocnik Skarżącego oraz Skarżącej i jego małżonka. Skarga małżonki Skarżącego I. została odrzucona postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 września 2015 r., które uprawomocniło się w dniu 8 września 2015 r. Niniejszą skargą pełnomocnik Skarżącego zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej W R. w całości podnosząc zarzut: 1. rażącego naruszenia art. 121 § 1 i 2 ord.pod. przez wydanie decyzji w wyniku wprowadzenia podatnika w błąd co do przepisów prawa mających zastosowanie w jego sprawie, przez pracowników Urzędu Skarbowego w K. , 2. naruszenie art. 122, 123, 180 § 1, 187 § 1, 188, 191 i 210 § 4 ord.pod. poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na nieprawidłowo zebranym materiale dowodowym, pominięcie okoliczności ważnych dla sprawy, to jest, że Skarżący jest nadal rezydentem w Holandii, wadliwe uzasadnienie decyzji poprzez przemilczenie wadliwych działań pracowników Urzędu Skarbowego, którzy błędnie poinformowali podatnika o konsekwencjach podatkowych, zmiany adresu zamieszkania, 3. naruszenie art. 4 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatku z dochodu, poprzez potraktowanie rezydenta Holandii, płacącego podatki z dochodów w Holandii, za podatnika polskiego. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrotu kosztów postępowania w wysokości przepisanej przepisami prawa. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzkiej Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 pozycja 1269) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012.270 j.t. dalej - ppsa) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia dającego podstawę do wznowienia podstawy postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę należy uznać za zasadną, jednakże nie z wszystkich powodów podniesionych w skardze. W ocenie Sądu w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutu naruszenia art. 4 Konwencji między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów, który jest niezasadny. Nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce unormowany został w art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f., zgodnie z którym osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast w art. 4a tej ustawy, ustawodawca zawarł zastrzeżenie, że przepis m.in. art. 3 ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Polska. Należy podkreślić, że nie oznacza to jednak konieczności posiłkowania się postanowieniami umowy w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w każdym przypadku, gdy wystąpi kwestia opodatkowania obywatela państwa - drugiej strony. Zdaniem sądu umowa taka znajduje zastosowanie wówczas, gdy w świetle ustawodawstw wewnętrznych państw będących jej stronami powstanie możliwość przypisania danej osobie nieograniczonego obowiązku podatkowego w każdym z tych państw. W sytuacji takiej powstanie bowiem kolizja pomiędzy roszczeniami obu państw do uznania tej osoby za podlegającą opodatkowaniu w nim od całości swoich dochodów, a więc z tego samego tytułu jest w tym samym okresie. Bez znaczenia jest przy tym okoliczność, czy określone państwo roszczenie swoje wywodzi z faktu, że dana osoba ma w nim miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu albo stosuje inne kryterium o podobnym charakterze. Kwestią nieograniczonego obowiązku podatkowego regulują unormowania ustawowe poszczególnych państw i w związku z tym przepisy wewnętrzne danego kraju są miarodajne dla ustalenia, czy kraj ten może rościć sobie prawo do obciążenia danej osoby nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Przepisy prawa wewnętrznego danego państwa określają więc zakres ustaleń, jakie należy poczynić i okoliczności jakie należy uwzględnić przy ocenie nieograniczonego obowiązku podatkowego danej osoby. Tylko w przypadku jednoznacznego stwierdzenia, że w świetle przepisów prawa polskiego dana osoba podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu i jednocześnie inne państwo rości sobie prawo do przypisania tej osoby nieograniczonego obowiązku podatkowego, zasadnym będzie sięgnięcie do postanowień właściwej umowy o zapobieżenie podwójnemu opodatkowaniu. Jak wyżej wskazano przepisy art. 4 Konwencji zawartej między Rzeczpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów z dnia 13 lutego 2002 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatku od dochodów (Dz.U. z 2003 r. nr 216 poz. 2120) służą rozstrzygnięciu tzw. konfliktu rezydencji, występującego w przypadku, gdy na gruncie ustawodawstwa podatkowego państw sygnatariuszy konwencji, dana osoba spełnia kryterium uznania jej za rezydenta podatkowego każdego z nich. Jeżeli taki nie wystąpi, zastosowanie art. 4 konwencji jest bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć organy obu instancji odwoływały się do norm wynikających z konwencji, jednakże z dokonanej analizy motywów przedstawionych przez organy wynika, że o objęciu skarżącego nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce przesądziła ocena dokonanych ustaleń faktycznych w świetle art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. w związku z art. 25 k.c.. Przyjętym w przepisie art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f. kryterium decydującym dla określenia, czy daną osobę obciąża nieograniczony obowiązek podatkowy, jest "miejsce zamieszkania" w Polsce. Ustawa o podatku dochodowym osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia "miejsce zamieszkania". Należy posłużyć się definicją zamieszkania zawartą w art. 25 k.c. Definicja ta sformułowana jest na potrzeby prawa cywilnego, jednak charakteryzuje się uniwersalnością umożliwiającą jej wykorzystanie także w prawie podatkowym. Pozwala ona przy tym na rozróżnienie miejsc stałego i czasowego pobytu danej osoby, co byłoby utrudnione przy przyjęciu potocznego rozumienia zamieszkania. Art. 25 k.c. stanowi, że miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Na to zamieszkiwanie składają się dwa czynniki: zewnętrzny, wyrażający się w faktycznym przebywaniu w danym miejscu, oraz wewnętrzny - rozumiany jako wola, zamiar stałego pobytu. Brak któregokolwiek z tych elementów uniemożliwia przyjęcie, że określone miejsce jest dla danej osoby miejscem zamieszkania. Przy ustaleniu zamiaru stałego pobytu nie można poprzestać na oświadczeniu zainteresowanej osoby, ponieważ sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości nie stanowi o zamieszkaniu, lecz musi być połączony z przebywaniem w danej miejscowości i to z takim przebywaniem, który ma charakter założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Oceniając w świetle powyższego sytuację Skarżącego, zdaniem Sądu, organy podatkowe miały uzasadnione podstawy do przyjęcia, że w 2008 r. posiadał on nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, z uwagi na fakt, że w tym kraju koncentrował się jego ośrodek interesów życiowych - miał miejsce zamieszkania. Jak słusznie organy podatkowe wskazały o tym, że Skarżących w Polsce ma centrum interesów życiowych wskazuje fakt, iż posiadał on stałe miejsce zamieszkania w Polsce pod adresem K. ulica A.. Pod tym adresem przebywał w sposób ciągły, bo jak sam zeznał w okresie od 20 maja 2006 r. do 24 maja 2011 r. tylko 1 dzień przebywał poza granicami Polski. W Polsce przebywał opiekując się chorą żoną, z którą pozostaje w związku małżeńskim od 8 grudnia 1993 r. tworząc rodzinę i zamieszkując pod tym samym adresem. Zarządzał swoim mieniem z miejsca zamieszkania o czym świadczą wyciągi bankowe z banków holenderskich, które w swej treści zawierają polski adres. Przed wyjazdem z Holandii zbył mieszkanie/dom i wymeldował się z poprzedniego miejsca zamieszkania, a także potwierdził zamiar stałego pobytu w Polsce w toku postępowania prowadzonego przed wojewodą podkarpackim. Ponadto Skarżący, w toku postępowania przed organem pierwszej instancji, nie kwestionował faktu zamieszkania w Polsce a jedynie zasadność opodatkowania dochodów uzyskanych w Holandii podatkiem dochodowym osób fizycznych w Polsce. Dlatego obecne twierdzenia Skarżącego, że jego centrum interesów życiowych w 2008 r. znajdowało się w Holandii należy uznać za mało wiarygodne, złożone jedynie w związku z toczącym się postępowaniem przed organami podatkowymi. Ustalenie miejsca zamieszkania zgodnie z art. 25 k.c. powinno nastąpić w oparciu o kryteria zobiektywizowane. O zamiarze stałego pobytu można mówić wówczas, gdy te występują z okoliczności pozwalających przeciętnemu obserwatorowi na wyciągnięcie wniosku, gdy określona miejscowość jest głównym ośrodkiem działalności danej osoby fizycznej. Ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny, w ocenie Sądu, dał podstawy do przyjęcia, że Skarżący posiadał miejsce zamieszkania w Polsce i w konsekwencji w roku 2008 podlegał nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce w rozumieniu art. 3 ust. 1 u.p.d.o.f.. W prowadzonym postępowaniu organy podatkowe stwierdziły, że Skarżący jako polski rezydent (mający miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej) 2008 r. podlegał obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia i źródło, jednakże w celu wyeliminowania podwójnego opodatkowania tego dochodu należy zastosować w tym przypadku odliczenie podatku zapłaconego w Holandii. W oparciu o informację przekazaną przez holenderską administrację podatkową organ odwoławczy ustalił, że dochody osiągnięte przez Skarżącego w 2008 r. wyniosły 19 942 EURO w tym podlegający opodatkowaniu - 14 290 EURO, należny podatek wyniósł 87 EURO. Z akt sprawy wynika, że do protokołu już czynności sprawdzających sporządzonych w Urzędzie Skarbowym w K. w dniu 4 czerwca 2012 r. I.B. - żona Skarżącego i jego pełnomocnik złożyła wyjaśnienie, iż "w Holandii definitywne rozliczenie podatku następuje po kilku latach. Obecnie nie jest jeszcze rozliczony rok 2008. Dokument informujący o dopłacie podatku w Holandii za 2008 rok jest datowany 30 września 2011 roku i wynika z niego dopłata w wysokości 773 EURO. Płatności są rozłożone na raty po 65 EURO miesięcznie. Wg stanu na dzień 4 maja 2012 r. pozostało do zapłaty na poczet 2008 r. jeszcze 190 EURO." W wyniku analizy powyższego dokumentu organ podatkowy stwierdził, iż jest ono adresowane do I.B., dlatego zwrócono się o wyjaśnienie czy rozliczenie podatku w Holandii za 2008 roku faktycznie dotyczy Skarżącego. Dokonano tego pismem z dnia 8 października 2014 r., jednakże ani Skarżący ani jego pełnomocnik nie złożyli żadnych wyjaśnień oraz nie przedłożyli żądanego materiału dowodowego. Wobec biernej postawy Skarżącego i jego pełnomocnika organy podatkowe uznały, że podstawą do określenia wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych są informacje uzyskane od holenderskiej administracji podatkowej, kwota 773 EURO nie została uwzględniona jako wysokość podatku zapłaconego w Holandii. W ocenie sądu wyżej przyjęte stanowisko przez organ podatkowy nie budzi zastrzeżeń. Jednakże pełnomocnik Skarżącego pismem datowanym na dzień 12 lutego 2015 r. przedłożył organowi odwoławczemu tłumaczenie poświadczone z języka niderlandzkiego pisma z dnia 11 grudnia 2009 r. urzędu skarbowego dotyczącego tymczasowego rozliczenia należności podatkowych 2008, kierowanego do W.B.. Z treści pisma wynika, że Skarżący ma do zapłaty 448 EURO, która to kwota musi wpłynąć na rachunek urzędu skarbowego do dnia 22 stycznia 2010 r. Z pisma tego wynika również, iż obliczona kwota do zapłaty to 787 EURO a także, że dochód łączny wyniósł 14 290 EURO. Dyrektor Izby Skarbowej w R. nie poczynił żadnych ustaleń w zakresie przedłożonego tłumaczenia pisma wyżej wskazanego, a w zaskarżonej decyzji nie odniósł się w żaden sposób do jego treści. W ocenie Sądu brak dokładnej analizy przedłożonego przez pełnomocnika Skarżącego tłumaczenia pisma z dnia 11 grudnia 2009 r. urzędu skarbowego stanowi uchybienie, które może mieć istotny wpływ na zapadłe rozstrzygnięcia. Jednoznaczne ustalenie czy powyższe pismo jest rozliczeniem Skarżącego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 rok na terenie Holandii pozwoli organom podatkowym na prawidłowe określenie zobowiązania w tym podatku na terenie Polski. Dlatego też w oparciu o przepis art. 145 § 1c ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach uzasadnia przepis art. 200 ppsa. W ponownym postępowaniu zadaniem organu podatkowego będzie ustalenie czy kwota 787 EURO jest wysokością podatku dochodowego od osób fizycznych Skarżącego za 2008 r., czy też wysokość tego podatku to kwota 87 EURO wynikająca z informacji uzyskanych od holenderskiej administracji podatkowej, co stanowi podstawę do prawidłowego określenia Skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r.