I SA/Rz 836/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 listopada 2016 r. sprawy ze skargi I. K. na postanowienie Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej na rzecz skarżącej I. K. kwotę 100 (słownie sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 836/16 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w R. odmówił I.K. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...]. Ta ostatnia decyzja stała się ostateczna, ponieważ pełnomocnik strony, nie uzupełnił braków formalnych odwołania, wobec czego Dyrektor Izby Skarbowej w R. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011r. znak [...] pozostawił odwołanie bez rozpatrzenia stosownie do treści art. 169 § 4 Ordynacji podatkowej, przy czym po wniesieniu zażalenia, na to ostatnie postanowienie zostało ono utrzymane w mocy postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia [...] marca 2011r. znak [...]. W dniu 12 maja 2016r. do Dyrektora UKS w R. wpłynęły dwa pisma [...] datowane na 9 maja 2016r., które zostały nadane 11 maja 2016r. w placówce pocztowej, jedno będące wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyżej opisaną decyzją z dnia 29 września 2010r., a drugie stanowiące wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W uzupełnieniu wniosku strona ostatecznie sprecyzowała, że przesłanką wznowienia postępowania jest art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej. Wniosek dotyczył przywrócenia miesięcznego terminu określonego w art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, do złożenia żądania wznowienia postępowania w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29 lipca 2014r. sygn. akt P49/13 i P57/13, w którym Trybunał uznał art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za niekonstytucyjny. W uzasadnieniu do wyżej przedstawionego postanowienia z dnia [...] czerwca 2016r., organ stwierdził, iż strona nie uwiarygodniła, iż od 7 marca 2016r. była chora, a choroba uniemożliwiła jej złożenie wniosku o wznowienie postępowania osobiście lub przez pełnomocnika i stanowiła przeszkodę nie do przezwyciężenia. Wnioskodawczyni wykazała, że od 18 do 25 kwietnia 2016r. przebywała w Klinicznym Szpitalu Wojewódzkim nr 1 w Rzeszowie, a następnie od 26 kwietnia do 4 maja 2016r. przebywała na zwolnieniu lekarskim za okres poprzedzający pobyt w szpitalu nie przedstawiła zwolnienia lekarskiego. Organ podniósł, że badał zarówno kwestie formalne wniosku o przywrócenie terminu jak i braku przyczyn uchybienia terminu. Zdaniem organu niewątpliwie doszło do naruszenia terminu przewidzianego dla złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W przedstawionym wyżej wyroku TK z dnia 29 lipca 2014r., orzeczono iż zakwestionowany przepis art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych traci moc z upływem 18 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku co nastąpiło 6 sierpnia 2014r., a więc miesięczny termin z art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej rozpoczął swój bieg 7 lutego 2016tr., a upłynął 7 marca 2016r. Organ uznał, że wniosek o przywrócenie terminu był nieuzasadniony, ponieważ strona nie wykazała, iż w okresie od 7 marca do 18 kwietnia 2016r. była chora, jak i nie przedłożyła za ten okres zwolnienia lekarskiego, a więc nie wykazała braku winy w uchybieniu terminu. Po rozpatrzeniu zażalenia strony postanowieniem z dnia 23 czerwca 2016r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej postanowieniem z dnia 1 września 2016r. znak UKS 18W3P4.430.1.2016 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu do postanowienia z dnia 1.09.2016r. organ podzielił w pełni stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu do postanowienia z dnia 23 czerwca 2016r. Organ uznał, że uzasadniona jest ocena, iż do 17 kwietnia 2016r. choroba wnioskodawczyni, nie miała charakteru nagłego i obłożnego. Strona nie uwiarygodniła swojej staranności w dochowaniu terminu oraz iż przeszkoda była od niej niezależna i niewątpliwie istniała przed upływem terminu do wniesienia żądania wznowienia postępowania. Na postanowienie z dnia [...] września 2016r. skarżąca wniosła skargę domagając się uchylenia jej w całości i zarzuciła naruszenie prawa w postaci art. 162, 163 § 1, 120-122, 233 § 1 pkt 1 i art. 239 Ordynacji podatkowej a także art. 26 ust. 3 i art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej. Podniosła, że Dyrektor UKS w Rzeszowie badając postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie był upoważniony do rozpoznania zażalenia na powyższe postanowienia. Ponadto podniosła, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy niesłusznie odmówiono przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z przepisów na które powołuje się Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie nie wynika, iż był on właściwy do rozpatrzenia zażalenia od wydanego przez niego postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Nie wynika to z art. 26 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 28 września 1991r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2016, poz. 720 tj. z 25 maja 2016r.). Z art. 26 ust. 2 powyższej ustawy wynika jedynie, że od decyzji o których mowa w art. 24 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej oraz od decyzji w sprawach stwierdzenia nieważności decyzji, uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej oraz o wznowieniu postępowania, wydanych przez Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej albo przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej nie stosuje się odwołania, zaś z art. 26 ust. 2 tej ustawy wynika że od tych decyzji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ który wydał decyzję. Do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej. Jednakże wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jest kwestią uboczną i nie ma podstaw aby wyłączać w tym względzie przepisy Ordynacji podatkowej i uznać, że do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu, właściwy był ten sam organ który wydał zaskarżone postanowienie. Nie daje podstawy do zajęcia tego stanowiska art. 219 Ordynacji podatkowej, na który powołał się organ. Z przepisu takiego można wywieść jedynie wniosek, że odnośnie postępowania zakończonego wydaniem postanowienia na które przysługuje zażalenie oraz postanowienia o którym mowa w art. 228 § 1 można domagać się wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. W demokratycznym państwie prawa należy minimalizować sytuacje kiedy ten sam organ rozstrzyga zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji. Organ dokona głębokiej analizy przepisów w zakresie czy rzeczywiście uprawniały one go do rozpatrzenia zażalenia na wydane przez niego postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, również w kontekście obowiązującego od 1 stycznia 2016r. art. 2a Ordynacji podatkowej, a więc mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, który stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Zważywszy na powyższe zaskarżone postanowienie należało uchylić w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Z powyższych względów rozpatrzenie pozostałych zarzutów zawartych w skardze uznano za przedwczesne. W oparciu o art. 200 P.p.s.a. zasądzono od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Rzeszowie na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w postaci uiszczonego wpisu w wysokości 100zł.