I SA/Rz 856/10

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku B. B., działającego przez przedstawiciela ustawowego – M. B., o przyznanie mu prawa pomocy, poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2010 r., nr (...), w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Wnioskodawca B. B., działający przez swojego przedstawiciela ustawowego – matkę M. B., wystąpił o przyznanie mu prawa pomocy, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia (...) listopada 2010 r., w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, w kwocie 4 085 zł. Z treści złożonego na urzędowym formularzu oświadczenia o stanie rodzinnym, majątkowym i wysokości uzyskiwanych dochodów wynika, że małoletni wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z matką, jej mężem oraz dwojgiem rodzeństwa. Pobiera on rentę rodzinną po ojcu w wysokości 706,29 zł brutto miesięcznie, natomiast jego matka oraz jej małżonek utrzymują się z wynagrodzenia za pracę w wysokości odpowiednio: 3 654,60 zł brutto miesięcznie oraz 4 621,10 zł brutto miesięcznie. Odnośnie majątku wnioskodawcy oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, w złożonym oświadczeniu zadeklarowano jedynie dom o powierzchni 163,28 m 2 . W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy podkreślono, że uiszczenie przez wnioskodawcę kosztów sądowych, ze środków pochodzących z renty po zmarłym ojcu, pozostawałoby w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego. Z akt sprawy wynika, że wnioskodawca nabył udział w spadku po K. T., wynoszący 4/5 części, natomiast wartość masy spadkowej wynosi, zgodnie ze złożona deklaracją, 115 600 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym – o co wnosi skarżący w przedmiotowej sprawie – następuje, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustawodawca uzależnia więc przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy, będącej formą jej dofinansowania ze środków publicznych, jedynie od jej sytuacji materialnej i rodzinnej. Brak jest natomiast wśród tych przesłanek kryterium w postaci klauzuli generalnej - zasad współżycia społecznego, do których odwołuje się wnioskodawca. Odnosząc się natomiast do jego sytuacji materialnej nie sposób stwierdzić, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku koniecznego dla siebie utrzymania. Uzyskuje on bowiem dochód w postaci renty rodzinnej, posiada własny majątek o znacznej wartości, który odziedziczył po babce, dodatkowo na jego matce, spoczywa względem niego obowiązek alimentacyjny, sprowadzający się, w myśl art. 128 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, do dostarczania mu środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania. Niezależnie od powyższego, w tym miejscu należy stwierdzić, że w ramach rozpoznawania wniosków o przyznanie prawa pomocy ocenie podlega sytuacja materialna nie tylko wnioskodawcy, ale również i innych osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, albowiem tylko w ten sposób można w sposób pełny i jednoznaczny ustalić czy spełnia on przesłanki, o których mowa w art. 246 § 1 P.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy łączny dochód wszystkich osób pozostających z wnioskodawcą we wspólnym gospodarstwie domowym oraz jego samego wynosi 8 981,99 zł, podczas gdy wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie zawisłej przed Sądem wynosi 4 085 zł. W tej sytuacji, nie sposób przyjąć, że nie jest on w stanie ponieść związanych z tą sprawą kosztów sądowych, bez uszczerbku dla własnego utrzymania. Mając więc na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.