I SA/Rz 872/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2015 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. z siedzibą w Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatki od towarów i usług za październik 2011 r. p o s t a n a w i a z a s ą d z i ć od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej [...] spółka z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 107.217 ( słownie: sto siedem dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Sygn. I SA/Rz 872/14 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. I SA/Rz 872/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, po rozpoznaniu skargi "A"spółki z o.o. z siedzibą w Z. (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] pkt 1), określił, że decyzje wymienione w pkt 1 nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku (pkt 2), zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej "A" spółka z o.o. z siedzibą w Z. kwotę 107.217 (słownie: sto siedem tysięcy dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu sąd wskazał, że o kosztach orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Dz.U. z 2013r., poz. 461). Od postanowienia o kosztach postępowania zawartego w pkt 3 opisanego powyżej wyroku, Dyrektor Izby Skarbowej w dniu 5 grudnia 2014 r. złożył zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania sądowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Postanowieniu temu zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 1) art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej zwanej P.p.s.a.) poprzez wadliwe rozstrzygnięcie, polegające na zasądzeniu na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania, gdy w sprawie brak było do tego podstaw, w szczególności w kontekście działań mających na celu cofniecie skargi, 2) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. Z art. 200 P.p.s.a. poprzez nienależyte uzasadnienie wyroku w zakresie orzeczonych kosztów, 3) naruszenie art. 200 , art. 205 §2 P.p.s.a. w zw. z § 6 pkt 7 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, poprzez zasądzenie od organu kosztów postępowania w kwocie 107.217 zł. W uzasadnieniu żalący się organ przedstawił genezę sporu w przedmiotowej sprawie, akcentując próbę cofnięcia skargi przez spółkę i wywodząc, że skoro przepis art. 200 P.p.s.a. ma zapewnić wnoszącemu skargę, będącą środkiem kontroli działalności administracji publicznej, możliwość uzyskania od organu – w razie uwzględnienia skargi – zwrotu kosztów postępowania, to okoliczność próby cofnięcia skargi, będąca oznaką rezygnacji z ochrony swoich praw powoduje, że przepis art. 200 nie powinien mieć zastosowania w sprawie. W kontekście art. 200 P.p.s.a., organ podniósł także to, że w sprawie skarga została uwzględniona z innych przyczyn niż to zostało wskazane w tejże skardze, dlatego jakkolwiek zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego na skutek orzeczenia sądu, to brak było podstaw do zasądzenia na rzecz skarżącej kosztów postępowania z uwagi na nieuwzględnienie podnoszonych w niej zarzutów oraz to, że w sprawie pomimo że decyzje obu organów zostały uchylone, skarżąca sprawy "nie wygrała", a wręcz przeciwnie- uchylenie decyzji jest niekorzystne z punktu interesu skarżącej. Z tych powodów, zdaniem żalącego się organu, sąd powinien był wziąć pod uwagę przepis art. 206 P.p.s.a. i rozważyć miarkowanie kosztów postępowania oraz przede wszystkim wyjaśnić w uzasadnieniu dlaczego, pomimo wskazanych okoliczności, koszty te się należą. Żalący się organ za nieprawidłowe uznał wyliczenie kwotowe zasądzonych kosztów zastępstwa procesowego, wskazując, że stawka obliczona na podstawie § 6 rozporządzenia wynosi 7.200 zł. W odpowiedzi na zażalenie spółka wniosła o oddalenie zażalenia w całości i zasądzenia od organu kosztów postępowania według norm przepisanych W wyniku rozpoznania zażalenia Dyrektora Izby Skarbowej na postanowienie o kosztach postępowania sądowego zasądzonych na rzecz spółki w wyroku z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. I SA/Rz 872/14, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 24 marca 2015 r., sygn. I FZ 39/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie z uwagi na brak uzasadnienia rozstrzygnięcia co do składników tych kosztów oraz szczegółowej podstawy prawnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty sformułowane w zażaleniu sprowadzają się do zakwestionowania wysokości kosztów postępowania sądowego ustalonego przez sąd w wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt I SA/Rz 872/14 uchylającej zaskarżoną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, w tym co do wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej. Stosownie do art. 209 P.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka zmierzała do wyeliminowania z obrotu prawnego wymienionej na wstępie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 2011 r.. Wartość przedmiotu zaskarżenia, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału ustalono na kwotę 22.039.602 zł, a to oznacza, że przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w rozumieniu przepisów art. 216 i 231 P.p.s.a. Zatem w myśl art. 231 P.p.s.a w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi – od należności ponad 100.000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Mając na uwadze treść tego przepisu, wpis od skargi winien wynosić 100.000 zł i taki wpis został pobrany od skarżącej spółki. W sprawie w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji strona skarżąca reprezentowana była przez adwokata z wyboru. Zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatów reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2013 r., poz. 461, dalej: rozporządzenie). Stosownie do § 18 ust. 1 pkt 1 lit a rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6. Zgodnie natomiast z § 6 pkt 7 stawki minimalne wynoszą przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 200.000 zł – kwotę 7.200 zł. Skarżącej przysługuje także zwrot kosztów opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. W tym stanie rzeczy, w oparciu o treść art. 200, art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej "A" spółka z o.o. z siedzibą w Z. zwrot niezbędnych kosztów postępowania sądowego w kwocie 107.217 zł, na które to koszty składały się: uiszczony przez stronę skarżącą wpis od skargi w wysokości 100.000 zł, minimalna (jednokrotna) stawka za czynności adwokackie ustanowionego w sprawie pełnomocnika – adwokata w wysokości 7.200 zł oraz wydatki tego pełnomocnika w postaci opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Wskazać również należy, że w sprawie nie zaistniała przesłanka do zastosowania art. 206 P.p.s.a , jak wywodzi w zażaleniu Dyrektor Izby Skarbowej. W myśl tego przepisu w razie częściowego uwzględnienia skargi, w szczególności jeżeli skarga została uwzględniona w części niewspółmiernej w stosunku do wartości przedmiotu sporu ustalonej w celu pobrania wpisu, dopuszczalne jest zasądzenie od organu na rzecz skarżącego tylko części kosztów. Natomiast w przedmiotowej sprawie skarga na decyzje wskazane w pkt 1 wyroku z dnia 13 listopada 2014 r., została uwzględniona w całości, zatem nie jest możliwe zastosowanie stosunkowego rozdzielenia kosztów postępowania, tj. zasady będącej uzupełnieniem zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. W postępowaniu przed sądem I instancji konsekwencje finansowe niekorzystnego wyniku postępowania ponosi organ w razie uwzględnienia skargi lub jej umorzenia w przypadkach wymienionych w art. 201 P.p.s.a. Takiego stanu rzeczy nie zmienia okoliczność, że strona okazała brak zainteresowania bytem postepowania sądowoadministracyjnego skoro podjęła kroki do cofnięcia skargi aczkolwiek nieskutecznie. Suma summarum, w świetle zaprezentowanych wyżej przepisów p.p.s.a., strona skarżąca okazała się być stroną wygrywającą, skoro sąd orzekł po myśli żądania zgłoszonego w skardze, bez względu jaki wyrok ten będzie miał wpływ na ukształtowanie się jej sytuacji prawnej w dalszym toku postępowania. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.