I SA/Rz 907/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.S. na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia [...]sierpnia 2007 r. w sprawie odmowy uwzględnienia skargi na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie nadania biegu odwołaniu od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku p o s t a n a w i a skargę odrzucić. Uchwałą nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Rada Miasta uznała za bezzasadną skargę J.S. "na bezczynność Burmistrza Miasta w zakresie nie załatwienia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2006r." W podstawie prawnej powyższej Uchwały, Rada Miasta powołała przepisy art. 18 ust. 2 pkt. 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. nr 142 poz. 1591 z 2001r. z p. zm./ oraz art. 229 pkt. 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. nr 98 poz. 1071 z 2000r. z p. zm./. W uzasadnieniu przedmiotowej Uchwały, Rada Miasta stwierdziła, iż J.S. w dniu 24 lutego 2006r. wniósł odwołanie – złożone w Urzędzie Miejskim - od decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] lutego 2006r. nr [...]. Odwołanie to zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania a następnie organ I instancji wydał w tym przedmiocie decyzję w dniu [...] października 2006r. Do Burmistrza /Urzędu Miasta/ nie wpłynęło natomiast odwołanie J.S. od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2006r. nr [...], jednakże J.S. twierdzi, że takie odwołanie złożył. W związku z nierozpatrzeniem tegoż odwołania, J.S. składał do Samorządowego Kolegium Odwoławczego skargę na bezczynność /7 listopada 2006r./, która nie została uwzględniona. Ostatecznie przy piśmie z dnia 24 kwietnia 2007r. J.S. przedłożył Burmistrzowi Miasta odwołanie od decyzji tegoż Burmistrza z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] z oryginalnym potwierdzeniem jego złożenia i odwołanie to zostało przekazane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] uchyliło w całości opisaną bezpośrednio wyżej decyzję organu I instancji z przekazaniem temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania. W uwzględnieniu powyższych okoliczności, Rada Miasta nie dopatrzyła się zaniedbań ani też przewlekłości w postępowaniu Burmistrza. Po złożeniu przez J.S. wezwania do Rady Miasta o usunięcie naruszenia prawa dokonanego w opisanej wyżej Uchwale, Rada ta podjęła w dniu [...] października 2007r. Uchwałę nr [...] " w sprawie odmowy usunięcia naruszenia interesu prawnego". W uzasadnieniu podała, że skoro odwołanie od decyzji nr [...] nie wpłynęło do organu I instancji, to organ ten nie mógł przesłać go organowi odwoławczemu i wobec tego " nie można wobec pracownika wyciągnąć z tego tytułu konsekwencji dyscyplinarnych." Na Uchwałę z dnia [...] sierpnia 2007r. J.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. W skardze zarzucił, że Rada Miasta błędnie uznała, iż przy nadawaniu biegu odwołaniu nie doszło do naruszeń prawa ze strony Burmistrza Miasta. Stwierdził, iż odwołanie od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2006r. nr [...] /nakaz płatniczy/ rzeczywiście wniósł a na ostateczne załatwienie sprawy podatkowej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego zmuszony był oczekiwać ponad rok oraz musiał dodatkowo przedstawić własny egzemplarz odwołania, którego oryginał zaginął w Urzędzie Miasta. W sprawie wystąpiła nieuzasadniona zwłoka Burmistrza w przekazaniu odwołania od decyzji nr [...] /od 15 lutego 2006r. do 4 maja 2007r./, a Rada Miasta wydała zaskarżoną uchwałę z naruszeniem prawa. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały oraz o zobowiązanie Burmistrza Miasta do ustalenia winnych i wyciągnięcia wniosków służbowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a./, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków – niebędące aktami prawa miejscowego – podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W przepisach ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym /Dz.U. nr 142 poz. 1591 z 2001r. z późn. zm. – powoływanej dalej jako u.s.g./ przewidziane zostały przypadki wnoszenia skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organy gminy w sprawach z zakresu administracji publicznej /art. 101, art. 101 a/ przy zaistnieniu określonych przesłanek przez skarżącego /m.inn. naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia/, jednakże w niniejszej sprawie zaskarżona Uchwała podjęta została w innym, szczególnym trybie. Powołany przez Radę Miasta w zaskarżonej Uchwale przepis art. 18 ust.2 pkt. 15 u.s.g. określa kompetencję rady gminy do stanowienia w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji rady gminy. Z kolei z przepisów zawartych w dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym skarg i wniosków wynika, że petycje, skargi i wnioski mogą być składane między innymi do organów jednostek samorządu terytorialnego, w interesie publicznym, w interesie własnym lub w interesie innej osoby za jej zgodą /art. 221/. Jako przedmiot skargi wskazano przykładowo zaniedbanie albo nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących oraz przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw / art. 227/. W przepisie art. 229 pkt. 3 cyt. kodeksu wskazano, iż / w braku przepisów szczególnych/ do rozpatrzenia skargi dotyczącej zadań lub działalności burmistrza, właściwa jest rada gminy /z wyłączeniem niemającym znaczenia w niniejszej sprawie/ i ten wskazany bezpośrednio wyżej przepis powołano w przedmiotowej Uchwale. Wniesienie tego rodzaju skargi jest swego rodzaju środkiem kontroli działania lub zaniechania organu administracji samorządowej /lub innej/ i dotyczy zaniedbań, nieprawidłowości, które zdaniem skarżącego wystąpiły w działaniu /zaniechaniu/ tego organu. Sąd w niniejszej sprawie podziela stanowisko przyjęte w orzecznictwie Naczelnego Sadu Administracyjnego, zgodnie z którym akty podejmowane przez organy administracji publicznej w trybie rozpoznawania skargi uregulowanej w art. 227 i art. 229 k.p.a. nie są aktami z zakresu administracji publicznej i nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego (por. postanowienia NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001, Nr 1, poz. 27 oraz z dnia 24 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 112/06, niepubl.). Akty wydane w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. służą wyłącznie dyscyplinowaniu organów dopuszczających się naruszeń prawa, zasad sprawności działania i celowości w jednoinstancyjnym postępowaniu skargowym przed właściwym organem (zob. J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 848 wraz z powołanym tam orzecznictwem). Zaznaczyć przy tym należy, że według treści art. 134 § 1 p.p.s.a, Sąd wprawdzie nie jest związany zarzutami, wnioskami zawartymi w skardze oraz powołaną w niej podstawą prawną, jednakże rozstrzyga w granicach danej sprawy. Oznacza to, że związany jest przedmiotem zaskarżonego aktu a w niniejszej sprawie – jak wskazano wyżej – jest to akt podjęty w trybie i na podstawie prawnej nie stwarzających podstaw do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. Pomimo błędnego pouczenia skarżącego o prawie do złożenia skargi sądowoadministracyjnej na tego rodzaju akt /w piśmie Burmistrza Miasta z dnia 6 września 2007 r./, skarga taka nie przysługuje, ponieważ błędne pouczenie nie tworzy prawa do skargi, zaś złożona podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.