I SA/Rz 925/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek Sędziowie NSA Jacek Surmacz SO del. Jarosław Szaro /spr./ Protokolant ref. st. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2012r. nr [...], 2) określa, że decyzje wymienione w pkt. 1) nie podlegają wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, 3) nakazuje ściągnąć od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Skarbu Państwa- Wojewódzki Sąd Administracyjny w R.- kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem nieuiszczonej części wpisu, 4) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej "A" Sp. z o.o. z siedzibą w M. kwotę 657 (słownie: sześćset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 925/12 U Z A S A D N I E N I E "A" sp. z o.o. dalej skarżąca wnioskiem z dnia 29 grudnia 2011 roku wniosła o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości na podstawie art. 75 § 2 pkt 1 lit. b w związku z art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku (Dz. U. Nr 8 poz. 60 ze zm.) ordynacja podatkowa dalej "ordynacja" w podatku od nieruchomości za rok 2006 w wysokości 12.087 zł oraz zwrotu tej kwoty na własny rachunek bankowy. Jako podstawy wniosku podała niesłuszne opodatkowanie przez spółkę posiadanych przez nią budynków zlokalizowanych w P. podatkiem od nieruchomości według stawek właściwych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w sytuacji gdy budynki te powinny zostać opodatkowane według stawki właściwej dla "budynków pozostałych", z uwagi na ich stan techniczny uniemożliwiający ich wykorzystanie w prowadzonej działalności gospodarczej, a ponadto niesłuszne zakwalifikowanie wiaty magazynowej jako budynku, zamiast potraktowania jej jako budowli i w konsekwencji opodatkowanie jej stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, zamiast stawką właściwą dla budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczych. Wójt gminy D. decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. sygn. [...] postanowił umorzyć postępowanie w zakresie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 12.087zł. W uzasadnieniu podał, że w sprawie upłynął już termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Organ podatkowy dokonał analizy brzmienia art. 79 § 2 ordynacji i stwierdził, że w niniejszej sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy art. 79 § 2 pkt 2 ordynacji w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania dochłodzonej nadpłaty, a więc w roku 2006, a nie art. 79 § 2 w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W dniu 1 stycznia 2009r. weszła bowiem w życie nowelizacja ordynacji podatkowej (ust. z dnia 7 listopada 2008r. o zmianie ustawy – ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw – Dz.U. nr 209 poz. 1318), na mocy której § 2 art. 79 uzyskał brzmienie różniące się od tego, które obowiązywało w zakresie mającym zastosowanie w niniejszej sprawie od dnia 1 stycznia 2003r. Wójt stwierdził, że termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty jest terminem prawa materialnego skutkującym - przypadku jego uchybienia utratą prawa podatnika do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Ponieważ ustawa nowelizująca z dnia 7 listopada 2008r. nie zawierała przepisów intertemporalnych to zgodnie z wyżej wskazaną regułą kwestię związaną z terminem do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości obciążającym spółkę w niniejszej sprawie regulował art. 79 § 2 pkt 2 ordynacji w brzmieniu z roku 2006 zgodnie z którym prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa w przypadkach ,o których mowa w art. 75 § 2 pkt 1 lit. a i b oraz w pkt 2 lit. a i b po upływie pięciu lat od dnia złożenia zeznania. Ponieważ na podstawie przepisów z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2006r (Dz.U. z 2002r nr 9 poz 84 z z.zm.) spółka zobowiązana byłą do złożenia deklaracji podatkowej i samodzielnego obliczenia kwoty podatku oraz dokonania jego zapłaty bez odrębnego wezwania termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006r upłynął w ciągu pięciu lat od dnia złożenia deklaracji, nie zaś od upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca i zarzuciła, że w jej przypadku zastosowanie powinny mieć przepisy art. 79 § 2 ordynacji ( w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r) w związku z art. 70 § 1 ordynacji, gdyż prawo spółki do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości nie wygasło z upływem pięciu lat od dnia złożenia zeznania, gdyż zgodnie z art. 79 § 2 ordynacji prawo to przedawniało się 31 grudnia 2011r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz orzeczenie co do istoty sprawy tj. o stwierdzenie w przedmiotowej sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości w pełnej wnioskowanej przez spółkę wysokości. W uzasadnieniu odwołania spółka zakwestionowała stanowisko organu pierwszej instancji sprowadzające się do założenia, że termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty upływał zgodnie z brzmieniem przepisu art. 79 § 2 pkt 2 ordynacji w dacie powstania dochłodzonej przez spółkę nadpłaty, podczas gdy zastosowanie powinien mieć przepis art. 79 § 2 ordynacji brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, co skutkowałoby wygaśnięciem prawa do złożenia takiego wniosku nie w dniu 25 stycznia 2011r, ale 31 grudnia 2011r. W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała szereg orzeczeń sądów administracyjnych potwierdzających jej stanowisko. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2012r. sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Z motywów wskazanych przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wynika, że stoi ono na stanowisku, iż w sprawie powinien mieć zastosowanie przepis art. 79 § 2 pkt 2 ordynacji w brzmieniu obowiązującym w roku 2006. Organ drugiej instancji powołał się na poglądy doktryny oraz linię orzeczniczą sądów administracyjnych. Od powyższej decyzji skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie i zarzuciła naruszenie przepisu art. 79 § 2 ordynacji ( brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009r) w związku z art. 70 § 1 ordynacji podatkowej poprzez uznanie, iż prawo spółki do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatku od nieruchomości za 2006r wygasło w związku z upływem pięciu lat od dnia złożenia zeznania (deklaracji), pomimo że zgodnie z art. 79 § 2 ordynacji prawo to przedawniało się 31 grudnia 2011r , co oznacza, że spółka skutecznie złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2006 rok. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadnienie skargi powiela argumenty, które spółka przedstawiła w odwołaniu i nie wprowadza w tym zakresie zasadniczo żadnych nowych elementów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie miał na uwadze, co następuje: Skarga jest uzasadniona i musi skutkować uchyleniem zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Podstawowym przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest problem jaki stan prawny musi być zastosowany dla oceny skuteczności złożonego przez stronę w dniu 29 grudnia 2011r. wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2006. Rozstrzygnąć należy, czy zastosowanie będzie miał przepis art. 79 § 2 pkt 2 ordynacji regulujący kwestię zwrotu nadpłaty podatku w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego, który stanowił iż prawo do złożenia takiego wniosku w sytuacji, gdy podatnik złożył deklarację w zakresie podatku od nieruchomości i wykazał zobowiązanie podatkowe w wysokości wyższej od należnej wygasa po upływie pięciu lat od dnia złożenia tego zeznania, które jak wynika z materiału dowodowego zostało złożone 25 stycznia 2006r. Drugą możliwością prawną jest uznanie, że w sprawie zastosowanie będzie miał przepis art. 79 § 2 ordynacji w brzmieniu wprowadzonym z dniem 1 stycznia 2009r, który stanowi że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasa po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W takim przypadku do wygaśnięcia prawa do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty dochodziłoby po upływie pięciu lat od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku, co oznacza że w przedmiotowej sprawie termin do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty upływałby 31 grudnia 2011 roku, bowiem podatek objęty wnioskiem płatny był w roku 2006. Jak wynika z przedmiotowego zestawienia przyjęcie pierwszego poglądu prawnego skutkuje uznaniem stanowiska organów podatkowych za trafne, zaś przychylenie się do poglądu drugiego prowadzić musi do uchylenia zarówno decyzji zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stoi na stanowisku, że przepis art. 79 ordynacji w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2008r będzie miał po tej dacie zastosowanie w sprawach, w których prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygasło najpóźniej do dnia 31 grudnia 2008r. Wprowadzenie bowiem nowego stanu prawnego nie może reaktywować praw wygasłych. Natomiast w sytuacji, gdy pięcioletni termin nie zakończył biegu przed dniem wejścia w życie nowelizacji ustawy zastosowanie będzie miało nowe brzmienie art. 79 §2. Prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty wygaśnie więc dopiero po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego (porównaj szerzej ordynacja podatkowa – komentarz, Warszawa 2009 str. 425; jak również wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 maja 2011r sygn. I SA/Ol 189/11, wyrok WSA w Krakowie z dnia 24 listopada 2009r sygn. I SA/Kr 970/09, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 3 listopada 2011r sygn. ISA/Rz 660/11). Akceptując powyżej przedstawione stanowiska, jak również mając na uwadze treść przepisów przejściowych ustawy zmieniającej Sąd uznał za trafne stanowisko spółki, że w niniejszej sprawie zastosowanie powinien mieć przepis art. 79 § 2 ordynacji w brzmieniu nadanym mu opisaną ustawą zmieniającą, pomimo tego, iż ustawa ta nie zawiera przepisu przejściowego, który w sposób wyraźny przewidywałby, że znowelizowany przepis ordynacji ma zastosowanie do aktualnych stanów prawnych. Zawarte bowiem w ustawie przepisy przejściowe, z których wszystkie odnoszą się do przypadków dalszego stosowania przepisów dotychczasowych, w którym to wyliczeniu nie został ujęty przepis art. 79 ordynacji wskazują, że ustawodawca przyjął zasadę bezpośredniego działania przepisów nowych od której to zasady ustanawia szereg wyjątków. Również uzasadnienie do projektu tejże ustawy, w którym zwraca się uwagę na brak równowagi praw pomiędzy podatnikiem, a organami podatkowymi, której likwidacja poprzez wydłużenie terminu w którym podatnik może ubiegać się o zwrot nadpłaconego podatku stanowi główny cel tejże nowelizacji, a która to zmiana jako zawsze korzystna dla podatnika nie wymaga wprowadzania w treści ustawy przepisów przejściowych, mówiących o zastosowaniu w każdym indywidualnym przypadku zasad korzystniejszych dla podatnika wskazuje na zasadność twierdzeń skarżącej. Powyższe wnioskowanie znajduje także uzasadnienie w treści rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002r w sprawie zasad techniki prawodawczej (Dz.U. nr 100 poz. 908), które w § 30 i 31 stanowi, że każdorazowy przypadek zastosowania do spraw będących w toku, uprawnień i obowiązków przepisów dotychczasowej ustawy wynikać powinien z treści nowej ustawy. Mając na uwadze przedmiotową argumentację Sąd uznał, że od dnia 1 stycznia 2009r, o ile nie upłynął jeszcze termin do złożenia wniosku o zwrot nadpłaty do jego obliczania stosować należy przepis art. 79 ordynacji w brzmieniu nowym, a więc konkretnie przepis art. 79 § 2 ordynacji. Wobec powyższego Sąd uwzględnił skargę i uchylił zaskarżone decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r (Dz.U. 2012 poz. 270 tj.) prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej ppsa. Orzeczenie zawarte w pkt 2 wyroku znajduje swoje uzasadnienie w przepisie art. 152 ppsa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa i 223 § 2 ppsa w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193) oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. 2002, Nr 163, poz.1349) mając na uwadze fakt ,że wniosek o zasądzenie kosztów zawarty był w piśmie sporządzonym przez radcę prawnego. .