I SA/Rz 932/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO (del.) Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Samodzielnego Publicznego Gminnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Z. z/s w Z. na ocenę Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] dotyczącą projektu "Poprawa dostępności do usług zdrowotnych dla mieszkańców Gminy Z. poprzez rozbudowę, modernizację i doposażenie Ośrodka Zdrowia w Z." w związku z wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi - p o s t a n a w i a - przywrócić skarżącemu - Samodzielnemu Publicznemu Gminnemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w Z. z/s w Z. termin do uiszczenia wpisu od skargi. Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2009r. Sąd pozostawił bez rozpoznania skargę Samodzielnego Publicznego Gminnego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Z. z/s w Z. zwanego dalej: Zakładem, na ocenę Zarządu Województwa z dnia [...] listopada 2009r. dotyczącą projektu "Poprawa dostępności do usług zdrowotnych dla mieszkańców Gminy Z. poprzez rozbudowę, modernizację i doposażenie Ośrodka Zdrowia w Z.", w związku z nieuiszczeniem w terminie wynikającym z art. 30c ust 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2009r. o zasadach polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009r. Nr 84, poz. 712) należnego od skargi wpisu. Postanowienie to zostało doręczone stronom w dniu 8 grudnia 2009r. Skarżący wnioskiem z dnia 11 grudnia 2009r. zwrócił się do Sądu o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi podając, że podczas telefonicznej rozmowy z pracownikiem Wydziału Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie został poinformowany, iż nie należy wnosić opłaty razem ze składaną skargą, gdyż jej wysokość zostanie ustalona po rozpoznaniu skargi i wówczas strona zostanie wezwana do uiszczenia wpisu. Okoliczność ta, zdaniem Zakładu, przemawia za tym, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu do uiszczenia opłaty. Sytuację opisaną we wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia opłaty potwierdził pracownik Wydziału Informacji Sądowej tut. Sądu w notatce służbowej. Jednocześnie ze złożeniem wniosku Zakład opłacił wpis od skargi w kwocie 300zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Z unormowania zawartego w art. 30c ust. 2 ustawy o zasadach polityki rozwoju wynika, że skarga do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie w zakresie określonym w przepisie art. 30c ust. 1 tej ustawy podlega opłacie sądowej. Wniesienie skargi bez uiszczenia wskazanej opłaty w terminie do wniesienia tej skargi wywołuje skutek w postaci pozostawienia jej bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 3 w/w ustawy, a przy tym bez obowiązku wezwania do uzupełnienia braków skargi. Regulacje powyższe zawarte w ustawie o zasadach polityki rozwoju stanowią lex specialis w stosunku do przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej w skrócie jako p.p.s.a.) w tym zakresie. Jednakże w myśl art. 30d ust. 3 ustawy o zasadach polityki rozwoju na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie wpływa negatywnie błędne pouczenie lub brak pouczenia, o którym mowa w art. 30b ust. 1 i 4 tej ustawy. Przepis art. 30b ust. 1 omawianej ustawy odnosi się do środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego, natomiast ust. 4 stanowi o obowiązku poinformowania wnioskodawcy przez właściwą instytucję o wynikach procedury odwoławczej oraz pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c tej ustawy. Zakres tego odesłania wskazuje zatem, iż w pouczeniu o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego winny być zawarte wszystkie elementy konieczne dla skutecznego jej wniesienia, wymienione w art. 30c, a więc nie tylko o sposobie i terminie jej wniesienia, lecz również wskazane w art. 30c ust. 2 omawianej ustawy. Nadmienić należy, że odnośnie opłaty w pouczeniu Zarządu Województwa znalazła się jedynie informacja, że skarga podlega opłacie bez dalszej koniecznej zdaniem Sądu treści, iż opłatę tą należy uiścić także w terminie wskazanym do wniesienia skargi. Gdyby nie było takowej potrzeby, zbędne byłoby zamieszczenie w tym przepisie zapisu o tym, że skarga podlega opłacie, skoro co do zasady od każdej skargi zgodnie z art. 230 p.p.s.a. pobiera się wpis. Zdaniem Sądu treść pouczenia w zakresie wysokości oraz sposobu uiszczenia opłaty sądowej powinna być określona, jak dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), wydanego na podstawie art. 233 p.p.s.a. oraz na podstawie przepisu art. 219 § 2 p.p.s.a., określającego dopuszczalne sposoby uiszczenia opłat sądowych. Stosowanie tych przepisów w sprawach objętych ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zostało bowiem wyłączone w art. 30e tej ustawy. W przedmiocie tym wypowiedział się NSA w uzasadnieniu postanowienia z dnia 22.10.2009 r. sygn.II GSK 811/09 (nie publikowane). W niniejszej sprawie pouczenie nie pozwalało skarżącemu, który nie był reprezentowany przez adwokata lub radcę prawnego, na prawidłowe wykonanie obowiązku uiszczenia opłaty sądowej w ustawowym terminie. Pouczenie to nie mogło w związku z tym wpłynąć negatywnie na prawo skarżącego do wniesienia skargi. W ocenie Sądu przepis art. 30c ust. 5 ustawy nie pozostawia wątpliwości, że w przypadku, gdy skarga jest nieopłacona, należy ją pozostawić bez rozpatrzenia, bez wzywania do uzupełnienia tego braku. Jeśli jednak z pouczenia w tym zakresie - jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - wynika, że jest ono niepełne, to okoliczność ta nie może wpływać negatywnie na prawo wnioskodawcy do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Niepełna treść pouczenia, z którego nie wynika, aby również opłatę od skargi należało uiścić w terminie do złożenia skargi co przecież odbiega od ogólnych zasad przyjętych w postępowaniu sądowoadministracyjnym, w zestawieniu z informacją którą strona uzyskała w tut. Sądzie - świadczą o braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do uiszczenia opłaty. Pełną informację na temat tego, że również opłatę skarżący był obowiązany uiścić w terminie 14 dni od daty otrzymania informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej strona uzyskała dopiero w uzasadnieniu postanowienia z dnia 2 grudnia 2009r. Dodatkowo tylko nadmienić wypada, że także w doktrynie dyskusyjna jest kwestia czy od skargi w rozstrzyganym przypadku należy uiścić wpis stosunkowy, czy tez opłatę stałą (zob. Marek Szubiakowski "Postępowanie w sprawie rozdziału środków w ramach polityki rozwoju oraz sądowa kontrola w tych sprawach" ZNSA Nr 4 z 2009r. str. 35). Sąd stoi na stanowisku, iż w niniejszej sprawie wpis, na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), jest stały i wynosi 200zł. Wskazane okoliczności faktyczne i prawne przemawiają zatem zdaniem Sądu za przywróceniem skarżącemu Zakładowi terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.