I SA/Rz 976/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Wieczorska po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2003 r. w związku z wnioskiem skarżącego o zawieszenie postępowania postanawia oddalić wniosek Decyzją z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] w części dotyczącej dodatkowego zobowiązania i w tym zakresie ustalił "A" Sp. z o.o. w R. (dalej: Spółka) dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za luty 2002 r. w wysokości 9.789 zł, w pozostałej części utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Spółka złożyła wniosek o zawieszenie postępowania sądowego w części dotyczącej ustalenia dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2003 w kwocie 9.890 zł. Jako uzasadnienie wniosku podano, że w dniu 15 lutego 2006 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Ł. skierował do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości ( dalej: ETS) pytanie prejudycjalne dotyczące zgodności sankcji wynikającej z art. 109 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. 2004.54.535) z VI Dyrektywą Rady. Zdaniem Spółki, orzeczenie ETS będzie miało fundamentalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wynikająca z powołanego wyżej przepisu sankcja jest podatkiem specjalnym, tzw. środkiem specjalnym o którym mówi art. 27 VI Dyrektywy, który może być wprowadzony przez państwo członkowskie po uprzednim poinformowaniu Komisji Europejskiej oraz innych państw, a państwo Polskie nie występowało o uzyskanie zgody na wprowadzenie tego środka. Powołując się na orzecznictwo ETS Skarżąca wywiodła, iż mimo, że stosowanie środków specjalnych przez państwa członkowskie jest uzasadnione, to nie może jednak wykraczać poza precyzyjnie i jasno sformułowany cel i zapis art. 27 VI Dyrektywy. Ponadto, VI Dyrektywa Rady zgodnie z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego powinna być stosowana przed prawem krajowym na każdym etapie postępowania, nie tylko na etapie sądowej kontroli administracyjnej. Zdaniem Skarżącej, kwestia kumulacji dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług i odpowiedzialności karnej, która była przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Konstytucyjnego odnośnie osób fizycznych, za sprawą ustawy z 28 października 2002 r. o odpowiedzialności podmiotów zbiorowych za czyny zabronione pod groźbą kary, dotyczy również osób prawnych. Ustawa ta przewiduje bowiem odpowiedzialność karną podmiotu zbiorowego za czyn zabroniony osoby fizycznej działającej w jego imieniu lub na jego rzecz, w tym również przestępstw skarbowych w zakresie rozliczeń VAT, za które może być również wymierzona sankcja VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Regulacja powyższego przepisu dotyczy kwestii prejudycjalnej, czyli sytuacji, w której uprzednie rozstrzygnięcie określonego zagadnienia, będzie miało wpływ na wynik toczącego się postępowania. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministarcyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. W niniejszym postępowaniu powyższa przesłanka nie zachodzi, bowiem ETS w postanowieniu z dnia 6 marca 2007 r. C-168/06 (Dz.U.UE.C. 2007/96/22) uznał się za niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania, z którymi zwrócił się WSA w Łodzi. Skoro zatem postępowanie przed ETS, na które powoływała się strona skarżąca, zostało zakończone, to brak jest podstawy do zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd na podstawie art.125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.