I SAB/Rz 3/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 30 czerwca 2011r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki z o.o. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej "E.-S." z siedzibą w T. na bezczynność Prezydenta Miasta R. - postanawia - odrzucić skargę. I SAB/Rz 3/11 Uzasadnienie Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej "E.-S." spółka z o.o. z siedzibą w T. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę "na niewydanie w terminie decyzji w postępowaniu administracyjnym I instancji z wnioskiem o zobowiązanie organu administracji państwowej do wydania decyzji w określonym terminie lub o zwrócenie sprawy celem podjęcia czynności zgodnie z obowiązującymi przepisami" a jako stronę przeciwną wskazała - w części tytułowej skargi - Prezydenta Miasta R. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta R. wniósł o jej odrzucenie ze względu na wniesienie tejże skargi z naruszeniem terminu oraz bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 §2, art. 52 §3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), ewentualnie o oddalenie ze względu na brak podstaw do wydania decyzji. Z akt nadesłanych wraz z odpowiedzią na skargę wynika, że spółka z o.o. Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej "E.-S." w T. - zwana dalej spółką skarżącą - w piśmie z dnia 4 stycznia 2010r. skierowanym do Prezydenta Miasta R. zwróciła się "z prośbą... o wystąpienie do Rady Miasta R. o zwolnienie Spółki "E.-S. w T. z obowiązku opłaty podatku od nieruchomości wodno-kanalizacyjnych na terenie miasta R.". W piśmie tym spółka skarżąca podała, że jest właścicielem sieci kanalizacji sanitarnej, wodociągowej itd. na terenie miasta R. a podatek na 2010 rok od tych nieruchomości wynosi 62.717,01zł. Podała też, iż Rada Miejska w T. podjęła uchwałę o zwolnieniu jej od podatku od nieruchomości zajętych na działalność w zakresie odprowadzania i oczyszczania ścieków, uzdatniania i dostarczania wody i w tej sytuacji brak takiego zwolnienia od podatku od nieruchomości na terenie R. spowoduje zróżnicowanie stawek opłat za wodę dla mieszkańców T. i R. W odpowiedzi (pismo z dnia 11 lutego 2010r.) Prezydent Miasta R. poinformował skarżącą spółkę - z powołaniem się na art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 121 poz. 844 z 2006r. z późn. zm.) - że rada gminy nie ma kompetencji do wprowadzania zwolnień podatkowych o charakterze podmiotowym i podmiotowo-przedmiotowym. Skarżąca spółka w piśmie z dnia 3 marca 2010r. zwróciła się do Prezydenta Miasta R. "o ponowne wnikliwe rozpatrzenia złożonego wniosku i wydanie decyzji stosownie do obowiązujących przepisów k.p.a." i podniosła, że z powołanej wyżej odpowiedzi nie wynika, czy zawiera ona stanowisko merytoryczne, czy też kwestionuje formalne podstawy wystąpienia spółki o zwolnienie z zapłaty podatku - w obu jednak przypadkach istnieje bezwzględny wymóg podjęcia stosownej decyzji, którego organ nie spełnił. Prezydent Miasta R. w odpowiedzi z dnia 6 kwietnia 2010r. na powyższe pismo skarżącej spółki poinformował, że wniosek z 4 stycznia 2010r. dotyczył inicjatywy uchwałodawczej określonej w art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142, poz. 1591 z 2001r. z późn. zm.) oraz § 46 ust. 1 pkt 3 Statutu Miasta Rzeszowa a w takiej sprawie nie wydaje się decyzji administracyjnej. Skarżąca spółka kolejne pismo z dnia 28 maja 2010r. skierowała do Rady Miasta R. i zawarła w nim prośbę o zwolnienie jej z obowiązku opłaty podatku od nieruchomości wodno-kanalizacyjnych położonych na terenie Rzeszowa, wskazując przy tym na opisane wyżej odpowiedzi Prezydenta Miasta R. Pismo powyższe zostało przekazane przez Radę Miasta Prezydentowi Miasta R. o rozpatrzenie i udzielenie Spółce "E.-S." odpowiedzi. Prezydent Miasta R. w piśmie z dnia 9 września 2010r. również przywołał treść art. 7 ust. 3 cyt. wyżej ustawy z 12 stycznia 1991r. i stwierdził, że zwolnienie podatkowe którego domaga się spółka, byłoby zwolnieniem podmiotowo-przedmiotowym niezgodnym z tym przepisem. Pismo powyższe doręczone zostało skarżącej spółce w dniu 16 września 2010r. Kolejną czynnością skarżącej spółki było wniesienie wymienionej na wstępie skargi datowanej 9 czerwca 2011r. w której - jak wyżej podano - jako stronę przeciwną wskazano Prezydenta Miasta R., natomiast w jej uzasadnieniu podniesiono, iż "powstała wątpliwość natury prawnej co do charakteru" pism otrzymanych od Prezydenta Miasta R. w odpowiedzi na wnioski z dnia 4 stycznia 2010r. i 28 maja 2010r. a mianowicie, czy kompetencje w sprawie posiada Rada Miasta czy Prezydent Miasta R. Wskazano też, że skarżąca spółka jako strona postępowania nie jest zobowiązana do rozstrzygania takich wątpliwości, sprawa nie została rozstrzygnięta ani w drodze decyzji ani w drodze uchwały Rady Miasta a więc narzucone zostały przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i dlatego zasadna jest niniejsza skarga. W nawiązaniu do okoliczności przytoczonych wyżej oraz powyższej skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. zważył, co następuje: Zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) - powoływanej dalej jako p.p.s.a. - sądy administracyjne orzekają, między innymi, w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach, gdy nie wydają one aktów (decyzji, postanowień) lub nie dokonują czynności do których obligują ich obowiązujące przepisy prawa (art. 3 § 2 pkt 8). Wnoszona do sądu administracyjnego skarga musi spełniać określone wymogi formalne a między innymi zawierać oznaczenie organu, którego działania, bezczynność lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy (art. 57 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W niniejszym przypadku skarżąca spółka wskazała organ, który według jej oceny nie wydał decyzji tj. Prezydenta Miasta R. a równocześnie wskazała na swoje wątpliwości co do kompetencji w sprawie. Wątpliwości te, według skargi, dotyczą kwestii czy "stroną przeciwną" zobowiązaną i uprawnioną do działania w sprawie zwolnienia w podatku od nieruchomości jest Prezydent Miasta R. czy Rada Miasta R. Równocześnie skarżąca spółka twierdzi, iż nie jest zobowiązana do rozstrzygania tej wątpliwości i w związku z tym podkreślić należy, że sąd administracyjny rozpoznaje skargi na działanie, bezczynność określonego organu, który to organ jest wskazany w skardze, a nie jest uprawniony do "wyboru" tegoż organu lub do wskazania stronie skarżącej na jaki organ ma wnieść skargę. Z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ale związany jest granicami danej sprawy a te granice wyznacza - między innymi - wskazany przez stronę skarżącą przedmiot rozstrzygnięcia lub brak tego rozstrzygnięcia oraz wskazany przez tę stronę organ - tak więc w niniejszej sprawie organem którego bezczynność zaskarżono, jest Prezydent Miasta R. występujący w charakterze organu podatkowego w rozumieniu art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. nr 8, poz. 60 z późn. zm.) w związku z art. 1c ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. nr 95 poz. 613 z 2010r. z późn. zm.) - powoływanej dalej jako upol. Do warunków formalnych, które musi spełniać skarga wnoszona do Sądu administracyjnego należy zachowanie trybu jej wniesienia a mianowicie według art. 52 § 1, § 2 p.p.s.a., skarga może być wniesiona po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli takie służyły skarżącemu (z wyjątkami niemającymi znaczenia w niniejszej sprawie). Warunek wyczerpania środków zaskarżenia dotyczy także skarg na bezczynność organu i jeśli chodzi o sprawy dotyczące zobowiązań podatkowych, to zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 cyt. Ordynacji, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie (czyli w terminie określonym w art. 139, art. 140) stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia. W zakresie spraw dotyczących podatków lokalnych, organem wyższego stopnia w stosunku do wójtów, prezydentów miast itd. jest samorządowe kolegium odwoławcze (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych - Dz.U. nr 79, poz. 856 z 2001r. z późn. zm.). W przypadku złożenia takiego ponaglenia, organ podatkowy wyższego stopnia ma obowiązek ustosunkować się do niego w sposób określony w art. 141 § 2 cyt. Ordynacji podatkowej, lub też może uznać je za nieuzasadnione. W niniejszej sprawie - jak wynika z dokumentacji nadesłanej przez organ I instancji - ponaglenie takie nie było przez skarżącą spółkę wnoszone (o jego wniesieniu nie ma także mowy w skardze spółki) i wobec powyższego Sąd pomija dalsze kwestie dotyczące terminu wniesienia skargi. Natomiast ze względu na niezachowanie przez spółkę skarżącą warunku wyczerpania środków zaskarżenia, wniesioną skargę uznać należy za niedopuszczalną i wobec powyższego Sąd w oparciu o art. 58 §1 pkt 6 - w związku z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a. - orzekł o jej odrzuceniu. Opłaty sądowej od skargi nie pobierano na podstawie art. 222 p.p.s.a.