I SAB/Rz 3/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska / spr./ Sędziowie NSA Jacek Surmacz WSA Jarosław Szaro Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w związku z wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2013 r. o wydanie zaświadczenia. - oddala skargę - I SAB/Rz 3/15 UZASADNIENIE Pismem z dnia 30 marca 2015r. J. G. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy. Z uzasadnienia skargi wynika, że Skarżąca pismem z dnia 20 sierpnia 2013r. zwróciła się do Burmistrza Miasta i Gminy (dalej: Burmistrz) o wydanie zaświadczenia potwierdzającego, że: "A. B., zamieszkała ul. L. 10/1 w N., 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 163zł". Skarżąca opisała dotychczasowy przebieg postępowania i stwierdziła, że pomimo upływu 20-tu miesięcy i braku przeszkód, Burmistrz nie wydał stosownego aktu administracyjnego, tj. zaświadczenia o żądanej treści, czym naruszył przepis art. 35 § 3 k.p.a., określający maksymalny termin załatwienia sprawy oraz zasadę zaufania do organów administracji i zasadę szybkości postępowania, o których mowa w art.8 i art.12 k.p.a. J. G. wskazała też, że w dniu 28 stycznia 2015r. złożyła do organu II instancji, czyli Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO) zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie, a w dniu 2 lutego 2015r. zażalenie na niezałatwienie sprawy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżąca wniosła o zobowiązanie Burmistrza do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę z dnia 30 kwietnia 2015r. Burmistrz wyjaśnił, że załatwienie sprawy nie jest możliwe, bo organ I instancji nie dysponuje aktami sprawy. Wskazał, że postanowieniem z dnia 17 lutego 2015r. SKO odmówiło uwzględnienia zażalenia Skarżącej na niezałatwienie sprawy w terminie, z uwagi na brak akt. Organ jest zobowiązany orzekać na podstawie oryginałów akt sprawy, a te zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz ze skargą J. G. na postanowienie SKO z dnia 9 grudnia 2014r. w przedmiocie zawieszenia postępowania. W "uzupełnieniu skargi" z dnia 13 lipca 2015r. Skarżąca wniosła o kontrolę przewlekłości postępowania, o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa Skarżącej do bezzwłocznego otrzymania zaświadczenia oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art.149 § 2 i art.154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta z mocy art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., obejmuje również bezczynność organów. Jest to stan, w którym organ, będący właściwym miejscowo i rzeczowo do załatwienia sprawy, nie wydaje decyzji, postanowienia bądź innego aktu administracyjnego lub nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. W myśl art. 149 P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Złożenie tego rodzaju skargi dopuszczalne jest, zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (zasada ta nie dotyczy prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich lub Rzecznika Praw Dziecka). Z akt sprawy wynika, że Skarżąca domagała się od Burmistrza Miasta i Gminy wydania zaświadczenia żądanej treści, a następnie wniosła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Wobec tego należy uznać, że Skarżąca złożyła zgodnie z art. 141 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa) ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie, a zatem wyczerpała tryb niezbędny do wniesienia skargi do Sądu. Na wstępie należy zaznaczyć, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie zaświadczenia przez burmistrza, działającego jako organ podatkowy, zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej, a nie k.p.a. Zgodnie z art. 139 § 1 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, jednak nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu 2 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W Ordynacji podatkowej przewidziana została możliwość przedłużenia wskazanych wyżej terminów, w uzasadnionych przypadkach, m.in. wówczas, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy następuje z przyczyn niezależnych od organu (art. 139 § 4). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy we właściwym terminie organ podatkowy jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując nowy termin załatwienia sprawy (art.140 Ordynacji podatkowej). W świetle regulacji zawartych w art.art.139, 140 i 141 Ordynacji podatkowej o bezczynności organu podatkowego można mówić dopiero wtedy, gdy mimo upływu ustalonego prawem terminu, organ ten nie podjął żadnych czynności, do których był zobowiązany, jak też wtedy, gdy prowadził postępowanie w sprawie, lecz nie zakończył go wydaniem decyzji albo nie zakończył go w innej formie określonej w Ordynacji podatkowej (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2013r., sygn. akt II FSK 1370/13, Lex Omega nr 1377329). Okolicznością bezsporną jest, że do dnia wniesienia skargi Burmistrz Miasta i Gminy nie wydał zaświadczenia o żądanej przez J. G., we wniosku z dnia 20 sierpnia 2013r., treści. Pomimo tego nie można stwierdzić, aby organ pozostawał przez ten czas w bezczynności. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, że organ podejmował rozstrzygnięcia i czynności, które skarżąca kwestionowała, składając zażalenia do organu wyższego stopnia, a następnie do sądu administracyjnego. Jak wynika z treści skargi, jak też z podjętych rozstrzygnięć w następstwie wniosku złożonego przez Skarżącą z dnia 20 sierpnia 2013r., Burmistrz Miasta i Gminy postanowieniem z dnia [...] września 2013r. nr [...], na podstawie art. 306a § 1 w związku z art. 306c Ordynacji podatkowej, odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego, że A. B., zamieszkała N. ul. L. 10/1, w dniu 8 marca 2004r. dokonała za wszystkich współwłaścicieli opłaty całości podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 163zł. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że organ podatkowy, zgodnie z art. 306b Ordynacji podatkowej, wydaje zaświadczenie jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dowody wpłat podatku od nieruchomości kwalifikowane jako dowody księgowe stanowią kategorię archiwalną b5 i są przechowywane przez okres 5 lat. Organ podatkowy nie posiada dokumentów księgowych (dowodów wpłat) za 2004r., a wobec tego wydanie zaświadczenia o żądanej treści nie jest możliwe. Skarżąca wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. Burmistrz Miasta i Gminy N.wydał zaświadczenie z dnia 10 października 2013r. nr [...], w którym zaświadczył, że podatek od nieruchomości ustalony decyzją nr 306 w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2004r. z dnia 16 lutego 2004r. w wysokości 163zł został wpłacony w kasie urzędu Miasta i Gminy w dniu 8 marca 2004r. - pokwitowanie wpłaty seria L nr 5666956 na nazwisko B. A. N.ul. L. 10/1, na kwotę 163zł. Skarżąca w piśmie z dnia 28 października 2013r., skierowanym do Burmistrza Miasta i Gminy N. złożyła oświadczenie, że wystawione zaświadczenie nie zawiera treści żądanej przez nią i nie potwierdza określonych faktów i stanu prawnego, a w związku z tym podtrzymuje w całości zażalenie, opisane powyżej oraz wnosi o nadanie właściwego biegu zażaleniu i na podstawie złożonych dokumentów, doręczenie zaświadczenia o treści żądanej. Burmistrz Miasta i Gminy N. postanowieniem z dnia [...] listopada 2013r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że Skarżąca, wnioskiem z dnia 28 października 2013r., zwróciła się ponownie o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Na podstawie posiadanej dokumentacji podatkowej i przedstawionych przez Skarżącą dokumentów nie można wydać zaświadczenia potwierdzającego, kto odebrał decyzję i kto dokonywał wpłaty. Skarżąca, pismem z dnia 25 listopada 2013r., wniosła zażalenie na to postanowienie, wnosząc o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013r., uchyliło postanowienie Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] listopada 2013r. nr [...] i umorzyło postępowanie w sprawie jego wydania. Kolegium w uzasadnieniu swojego postanowienia wskazało, że organ I instancji naruszył zasadę powagi rzeczy osądzonej, ponieważ sprawa została już wcześniej załatwiona postanowieniem Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2013r. Ustalenie tej okoliczności obliguje organ rozpatrujący odwołanie do uchylenia decyzji (postanowienia) organu I instancji i umorzenia poprzedzającego ją postępowania. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Kolegium wskazało art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej. Na skutek wniesionej przez J. G. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, sąd ten wyrokiem z dnia 29 lipca 2014r. sygn. akt I SA/Rz 244/14 uchylił postanowienie SKO z dnia 13 grudnia 2013r. W następstwie powyższego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w wydało w dniu 9 grudnia 2015r.: 1. postanowienie o uchyleniu postanowienia Burmistrza z dnia 5 września 2013r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, 2. postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie zażalenia J. G. na postanowienie Burmistrza z dnia [...] listopada 2013r. Na postanowienie opisane w pkt 2. J. G. wniosła zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, który wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2015r. sygn. akt I SA/Rz 241/15 umorzył postępowanie sądowe, z uwagi na to, że w trakcie postępowania przed sądem ustalono, że zażalenie J. G. zostało mylnie skierowane do sądu administracyjnego, zamiast do SKO Natomiast przyczyną niezałatwienia sprawy przekazanej przez SKO do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji (na skutek postanowienia opisanego w pkt. 1) był brak akt, które zostały przesłane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wraz zażaleniem J. G. na postanowienie SKO z dnia [...] grudnia 2014r., w sprawie zawieszenia postępowania zażaleniowego. Orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w tym przedmiocie zapadło w dniu 15 kwietnia 2015r., co oznacza, że w chwili wniesienia skargi na bezczynność akta sprawy były w Sądzie. Niezałatwienie sprawy w terminie miało zatem miejsce z przyczyn niezależnych od organu, co - stosownie do treści art.139 § 4 Ordynacji podatkowej - oznacza, że okresu opóźnienia z tego tytułu nie wlicza się do terminów załatwienia spraw określonych w § 1 – 3. Wobec tego należy uznać, że organ I instancji nie pozostawał w bezczynności w zakresie załatwienia wniosku z dnia 20 sierpnia 2013r. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, gdyż stosownie do treści art. 200 P.p.s.a., zwrot kosztów od organu przysługuje w razie uwzględnienia skargi przez Sąd.