II SA/Rz 1004/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2013r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.O. i Z.O. na uchwałę Rady Gminy F. z dnia [...] czerwca 2002r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - postanawia - odrzucić skargę A.O. W dniu 8 października 2013r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga A.O. i Z.O. na uchwałę Rady Gminy F. dnia [...] czerwca 2002r., nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z akt sprawy wynika, że przed w dniu 15 lipca 2013r. do Urzędu Gminy F. wpłynęło pismo A.i Z.O. zawierające wezwanie do "usunięcia skutków naruszenia uchwałą Rady Gminy interesu prawnego właściciela nieruchomości". W nagłówku pisma wymienieni zostali A.O. i Z.O., a pismo zostało podpisane jedynie przez Z.O.. Odpowiedzi na ww. wezwanie organ udzielił obydwojgu małżonkom, doręczając ją wyżej wymienionym w dniu 26 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętym przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, co wynika z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zmianami), dalej "P.p.s.a". Wniesienie skargi do sądu jest dopuszczalne po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu. przed organem właściwym w sprawie. W przypadku aktów, wobec których ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, w sprawie przed wniesieniem skargi należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 4 P.p.s.a.). Z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone jedynie przez Z.O.. W nagłówku wezwania widnieje wprawdzie nazwisko A.O., jednakże wezwanie to nie zostało przez ww. podpisane. Tym samym uznać należy, że nie zostało przez A.O. skutecznie złożone. Wobec niepodpisania wezwania przez A.O. bez znaczenia dla oceny skuteczności jego złożenia pozostaje okoliczność, że organ skierował odpowiedź na powyższe wezwanie także do A.O. Brak wyczerpania trybu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa w przedmiotowej sprawie przesądza o niedopuszczalności skargi A.O., co obliguje Sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.