II SA/Rz 1004/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Z. O. na uchwałę Rady Gminy Frysztak z dnia 26 czerwca 2002 r., nr XXXV-251/2002 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nr 1/2001w gminie Frysztak I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr 236/1 położonej w miejscowości Stępina; II. w pozostałym zakresie skargę oddala; III. zasądza od Rady Gminy Frysztak na rzecz strony skarżącego Z. O. kwotę 300 zł /słownie: trzysta złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1004/13 UZASADNIENIE W dniu 26 czerwca 2012r. Rada Gminy Frysztak, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r., Nr 142, poz. 1591 ze zmianami), zwanej dalej "u.s.g." oraz art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zmianami), zwanej dalej "u.z.p." podjęła uchwałę nr XXXV-251/2002 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr 1/2001 w gminie Frysztak. W § 1 pkt 1 uchwały wskazano, że uchwalony ww. uchwałą plan stanowi zmianę miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy Frysztak uchwalonego uchwałą Nr VI/30/85 Gminnej Rady Narodowej we Frysztaku z dnia 24 października 1985r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Rzeszowskiego Nr 8, poz. 173 z dnia 20 grudnia 1985r. z późniejszymi zmianami. W § 7 uchwały z dnia 26 czerwca 2002r. uchylono uchwałę z dnia 24 października 1985r. w części odnoszącej się do terenów objętych uchwałą z dnia 26 czerwca 2002r. Pismem z dnia 10 lipca 2013r. Z. O. wezwał Radę Gminy Frysztak do usunięcia skutków naruszenia uchwałą z dnia 26 czerwca 2002r. interesu prawnego właściciela nieruchomości. W odpowiedzi na wezwanie, pismem Rady Gminy z 19 lipca 2013r., A. O. i Z. O. zostali poinformowani, że zostanie przeprowadzone postępowanie wyjaśniające, a wniosek o uchylenie przedmiotowej uchwały zostanie przedstawiony do rozpatrzenia radzie gminy. A. O. i Z. O., działając na podstawie art. 101 ustawy z 08 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wystąpili ze skargą na uchwałę z dnia 26 czerwca 2002r., Nr XXXV-251/2002 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Nr 1/2001 w gminie Frysztak, w związku naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. Nr 89, poz. 415, tekst jedn. z 1999r. Nr 15, poz. 139) o zagospodarowaniu przestrzennym, polegającym na niepowiadomieniu właściciela nieruchomości objętej ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu (art. 18 ust. 2 pkt 5 lit.a powołanej ustawy zagospodarowaniu przestrzennym). Wnieśli o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości lub w części naruszającej interes prawny skarżących oraz zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania. U uzasadnieniu skargi podali, że należąca do nich nieruchomość położona we wsi Stępina, gmina Frysztak, oznaczona jako działka 236/1 została objęta ustaleniami uchwalonego w dniu 26 czerwca 2002r. planu zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z nimi została przeznaczona do zalesienia. Zarówno w okresie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego, jak i obecnie nieruchomość jest użytkowana przez skarżących jako grunt rolny (sad). Przeznaczenie działki do zalesienia uniemożliwia swobodne dysponowanie nieruchomością i prowadzenie na gruncie gospodarki rolnej, godząc tym samym w interes prawny skarżących. Stosownie do postanowień art. 18 ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w brzmieniu obowiązującym w czasie sporządzania planu, zarząd gminy był zobowiązany zawiadomić na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu, właścicieli nieruchomości, których interes prawny mógłby być naruszony ustaleniami planu. Zawiadomienia takiego skarżący nie otrzymali, na skutek czego zostali pozbawieni możliwości wniesienia zarzutów do projektu planu i ochrony swojego interesu prawnego. O przeznaczeniu nieruchomości 236/1 do zalesienia, skarżący dowiedzieli się dopiero w 2011r., gdy zamierzali dokonać sprzedaży nieruchomości. Skarżący zwracali się do wójta gminy o wyjaśnienie sprawy i przywrócenie poprzedniego stanu prawnego. Byli zapewniani, że sprawa zostanie wyjaśniona i załatwiona zgodnie z ich oczekiwaniami. Z upływem ponad półtora roku nie nastąpiły jednak żadne postępy w sprawie, co uzasadnia złożenie skargi w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Frysztak wniosła o jej oddalenie, względnie odrzucenie oraz zasądzenie od skarżących na rzecz organu administracji kosztów postępowania wg norm przepisanych. Organ argumentując swoje stanowisko o bezzasadności skargi wskazał, że do dnia wezwania skarżącego, jak i wniesienia skargi upłynęło 10 lat. Ponadto wyjaśnił, że wprawdzie w dokumentacji archiwalnej dot. zaskarżonej uchwały brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru przez A. i Z. O. zawiadomienia o wyłożeniu projektu planu, niemniej jednak organ wykonawczy gminy podejmował inne działania w kierunku zawiadomienia wszystkich właścicieli nieruchomości o sporządzeniu miejscowego planu, poprzez ogłoszenie w gazecie codziennej Super Nowości z dnia 18 kwietnia 2002r. o terminie wyłożenia do publicznego wglądu projektu miejscowego planu, zawiadomienie Zarządu Gminy Frysztak z dnia 17 kwietnia 2002r. o terminie wyłożenia do publicznego wglądu miejscowego planu z informacją o możliwości składania protestów i zarzutów (skierowane do sołtysa wsi i na tablice ogłoszeń w sołectwie Stępina). W obecnym stanie faktycznym i prawnym bak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej uchwały. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę A. O. na wskazaną wyżej uchwałę z uwagi na fakt, że skarżąca przed złożeniem skargi nie wezwała Rady Gminy Frysztak do usunięcia naruszenia prawa. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 9 stycznia 2014r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Stan faktyczny sprawy ustalony w postępowaniu administracyjnym odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa. Sąd uznaje, że tak ustalony stan faktyczny może być podstawą faktyczną wyrokowania. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. sądy administracyjne zostały powołane do orzekania w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, w której to kategorii aktów mieści się zaskarżona uchwała. Wskazać należy w dacie wydania niniejszego orzeczenia obowiązuje ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. 2012 r. poz. 647), która weszła wżycie z dniem 11 lipca 2003 r. Równocześnie w tej dacie utraciła moc obowiązująca uprzednio ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. 1999 r. Nr 15 poz. 139), zwana dalej "u.z.p.", pod rządami której podjęta została uchwała zaskarżona w niniejszej sprawie. Sąd badając jej legalność będzie wiec związany treścią przepisów prawnych obowiązujących w dacie podjęcia uchwały. Zaskarżona uchwała jest aktem podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej, o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy u.s.g., tak więc na podstawie tego przepisu może być skutecznie zaskarżona do sądu administracyjnego. Przed rozpoznaniem takiej skargi Sąd zobowiązany jest jednakże do zbadania przesłanek jej dopuszczalności. Stosownie do art. 101 ust. 1 u.s.g., każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę na uchwałę rady gminy - wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona po wcześniejszym wezwaniu Rady Gminy Frysztak przez Z. O. z dnia 10 lipca 2013r. do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego zaskarżoną uchwałą. Wezwanie wpłynęło do organu w dniu 15 lipca 2013r. Odpowiedź organu na wezwanie została skarżącemu doręczona w dniu 26 lipca 2013r. Zatem skarga, która wpłynęła do organu w dniu 13 sierpnia 2013r. złożona została z zachowaniem terminu do jej wniesienia. W następnej kolejności podnieść należy, że legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę podjętą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jego zmianę) do sądu administracyjnego przysługuje nie temu, kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony skarżonym rozstrzygnięciem (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2004 r., sygn. OSK 476/04, www. orzeczenia .nsa.gov.pl). Naruszenie interesu prawnego składającego taką skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Uchwała, czy też konkretne jej postanowienia, muszą więc naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. W wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 (OTK-A 2003 nr 8, poz. 4) Trybunał Konstytucyjny zauważył, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą winny sposób prawnie związany. W związku z powyższym nie ulega wątpliwości, że każdy skarżący, składając skargę w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy jego własną, prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją, a zaskarżoną przezeń uchwałą. To znaczy, że zachodzi związek polegający na tym, iż uchwała narusza (czyli pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie. Skarżący musi zatem wykazać "naruszenie" interesu prawnego polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Taki związek musiałby istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych - mających oparcie w przepisach prawa materialnego - uprawnień. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. W świetle powyższego w niniejszej sprawie należy przede wszystkim rozstrzygnąć, czy zaskarżona uchwała w dacie jej podejmowania naruszała interes prawny skarżącego. W ocenie Sądu odpowiedź na to pytanie jest pozytywna. Skarżący swój interes prawny wywodzi z przysługującego mu prawa własności działki nr 236/1 położonej w miejscowości Stępina, stanowiącej grunt rolny i w takim charakterze użytkowanej, która w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zaskarżonym w niniejszej sprawie została przeznaczona do zalesienia, co uniemożliwia skarżącym swobodne dysponowanie nieruchomością oraz prowadzenie na niej nadal gospodarki rolnej. Skarżący o przeznaczeniu działki dowiedzieli się dopiero w 2011r., gdy zamierzali ją sprzedać. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2451, nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (porównaj: wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964). W wyroku tym sąd wskazał również, iż na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Podsumowując stwierdzić należy, iż przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność uchwały z zakresu administracji publicznej kształtowany jest na innych zasadach, aniżeli w postępowaniu administracyjnym regulowanym przepisami k.p.a. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania (oceny) zaskarżonej uchwały. Ocena ta zaś dotyczy rodzaju naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego i w zależności od tego skarga może lub nie może być uwzględniona. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż postanowienia miejscowego planu określiły kształt prawa własności, blokując na przyszłość inne możliwości korzystania z nieruchomości. W ocenie sądu na tym polega naruszenie interesu prawnego skarżącego. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały sąd wskazuje, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, iż kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z uwagi na treść art. 27 u.z.p. obowiązującego w dacie uchwalenia uchwały, w myśl którego naruszenia trybu sporządzenia planu powodują nieważność uchwały w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenia tryb sporządzenia zaskarżonej uchwały. W tym miejscu należy wskazać, że naruszenie tak określonego trybu prac nad projektem i właściwości organów, zgodnie z art. 27 u.z.p., powoduje nieważność uchwały rady gminy podjętej w sprawie planu miejscowego. Wykładnia art. 27 prowadzi do wniosku, że każde naruszenie trybu postępowania (np. zmiana kolejności, skrócenie terminu, pominięcie którejś z czynności) oraz właściwości organów w procesie sporządzania i ustanawiania planu zagospodarowania przestrzennego (jak też w procesie wprowadzania zmian do tego planu) powoduje sankcję w postaci nieważności uchwały. Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 maja 1997 r., III RN 21/97 (OSNP 1997/22/492) stwierdził, że: "Ustawodawca zdawał sobie w pełni sprawę z tego, iż właściwe organy lokalne mogą w praktyce dążyć do omijania owych rygorystycznych wymogów, dlatego też zamieścił w ustawie klauzulę, że każde naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady w całości lub części. Jest to zatem rozwiązanie, w którym nie pozostawiono organom nadzorczym, a także sądom sfery uznania, nawet co do dokonywania oceny skali występującego naruszenia; wystarczające jest tylko stwierdzenie jego istnienia, by uchwała (lub odpowiednia jej część) ex lege stawała się w odpowiednim zakresie nieważna". Podobne stanowisko przyjęte zostało przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, że wobec kategorycznego brzmienia art. 27, należy uznać, że żadne względy celowościowe nie mogą naruszać wykładni gramatycznej oraz systemowej przywołanych wyżej przepisów (por. wyrok z dnia 16 listopada 2005 r., II OSK 229/05 i II OSK 230/05). Przechodząc do meritum należy wskazać, że postępowanie planistyczne w niniejszej sprawie zostało wszczęte i było prowadzone w trybie i na zasadach określonych w u.z.p. gminie przysługują m.in. uprawnienie do uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które wynikają z art. 18 ust. 2 pkt 5 u.s.g. W związku z tym, działając w ramach posiadanych kompetencji i w granicach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (uwzględniając okoliczność, iż zakwestionowana uchwała zastała podjęta pod rządami tej ustawy) gmina nie mogła dowolnie określać zasad postępowania przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl bowiem art. 7 u.z.p. plan ten jest przepisem gminnym (prawem miejscowym), a więc aktem normatywnym, na podstawie którego wydawane są decyzje administracyjne w sprawach z zakresu administracji publicznej, a jego ustalenia mają moc przepisów powszechnie obowiązujących. Tryb sporządzenia i uchwalania planu został szczegółowo uregulowany w art. 18 u.z.p. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 powyższej ustawy o terminie wyłożenia projektu planu należało zawiadomić na piśmie: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3, c) osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia. Wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu otwierało więc możliwość czynnego uczestnictwa w procedurze planistycznej, między innymi poprzez złożenie zarzutu w terminie 14 dni po upływie terminu jego wyłożenia (art. 24 u.z.p.), przez co stanowiło istotny instrument ochrony praw właścicieli (władających) nieruchomości, których przeznaczenie w miejscowym planie miało ulec zmianie. Z kolei użyty przez ustawodawcę zwrot "zawiadomienie na piśmie" należy rozumieć jako dostarczenie imiennie każdemu ze wskazanych w art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy podmiotów pisemnej informacji na temat terminu wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu. Jednocześnie przywołany art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. należy traktować, jako przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym (ius cogens), a wobec tego brak jest możliwości dostarczenia informacji, dokonania powiadomienia inaczej, aniżeli w opisany w nim sposób. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy bezspornym jest, że działka należąca do Z. i A. O. objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaskarżonym w niniejszej sprawie. Potwierdza to treść samej uchwały wraz załącznikiem graficznym do decyzji mapą ewidencyjną – arkusz nr 1 i arkusz nr 2. Potwierdza to także znajdujący się teczce III akt administracyjnych wykaz działek przeznaczonych do zalesienia. Poza sporem pozostaje także fakt, że skarżący nie został poinformowany o terminie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu w sytuacji, gdy zasadniczej zmianie miało ulec planistyczne przeznaczenie nieruchomości będącej jego własnością. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że pismem z dnia 17 kwietnia 2002 r. Sąd uznaje, że Gmina poinformowała właścicieli działek objętych planem o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, faktu tego nie zmienia wskazanie w postawie prawnej zawiadomienia art. 18 ust. 2 pkt 6 u.z.p. Niedoręczenie Z. O. zawiadomienia o wyłożeniu do wglądu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do wniosku, że nie zostały zachowane w procedurze planistycznej obligatoryjne wymogi określone w art. 18 ust. 2 pkt 5a i 6 u.z.p. odnośnie nieruchomości oznaczonej numerem 236/1. Powyższe wskazuje, że została naruszona sfera uprawnień właścicielskich Z. O., gdyż zmianie uległo przeznaczenie jego nieruchomości w sposób ograniczający dotychczasowe uprawnienia. Poprzez brak zawiadomienia skarżący nie mógł wziąć udziału w procedurze opracowywania projektu planu i zgłoszenia ewentualnych zarzutów czy też protestu. Konkludując należy wskazać, że uchwalenie planu zagospodarowania przestrzennego z naruszeniem przewidzianego ustawą trybu uzgadniania i uchwalania powoduje w konsekwencji konieczność wyeliminowania takiej uchwały z obrotu prawnego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1151/08, publ. LEX nr 518297). Skoro bowiem plan miejscowy jest przepisem gminnym, a więc prawem lokalnym powszechnie obowiązującym, rygory jego stanowienia muszą być ściśle przestrzegane, stanowi jedną z gwarancji państwa prawnego w tworzeniu prawa lokalnego. Uchwała została wyeliminowana z obrotu tylko w zakresie zaskarżonym obejmującym działkę nr 236/1 położoną w miejscowości Stępina. Odnosząc się do argumentacji zaprezentowanej w odpowiedzi na skargę Sąd stwierdza że okoliczność, iż plan był publikowany w prasie lokalnej, nie wyłącza obowiązku doręczenia zawiadomienia o terminie jego wyłożenia, zgodnie za art. 18 ust. 2 pkt 5 u.z.p. Zwrócić uwagę organowi należy, że ustawodawca nie wprowadził wymogu doręczenia zawiadomień o wyłożeniu planu jako alternatywnego sposobu informowania o tym fakcie właścicieli nieruchomości objętych planem, ale jako obligatoryjny sposób informowania o tym właścicieli nieruchomości. Reasumując, stwierdzone powyżej uchybienia stanowią istotne naruszenie procedury uchwalania planu miejscowego, co w konsekwencji musi skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały - expressis verbis zostało to wskazane w art. 27 ust. 1 u.z.p. W tym stanie rzeczy Sąd w pkt I, na podstawie art. 147 p.p.s.a., stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie działki nr 231/1 położonej w Stępinie. Pkt II wyroku znajduje oparcie w art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania, które sprowadzają się do wpisu od skargi, Sąd w pkt III rozstrzygnął na podstawie art. 200 p.p.s.a. Wytyczne co do dalszego postępowania wynikając z uzasadnienia wyroku.