II SA/Rz 1012/12

Dnia 22 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku T. W., E. W. i K. W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z ich skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - postanawia- odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 1012/12 UZASADNIENIE W skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego, T. W., E. W. oraz małoletnia K. W., reprezentowana przez T. W. i E. W. wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( teks jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, określanej dalej jako P.p.s.a. ), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając ww. wniosek należy w pierwszej kolejności uwzględnić przedmiot zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, decyzja w sprawie wymeldowania z pobytu stałego ma w istocie charakter deklaratoryjny, ewidencyjny. Jej celem jest doprowadzenie do zgodności faktycznego miejsca pobytu stałego z miejscem zameldowania. Zaskarżona decyzja nie prowadzi do powstania lub utraty jakichkolwiek praw, w szczególności nie wpływa na prawo własności do lokalu. W związku z powyższym przedmiotowa decyzja, jako stwierdzająca pewien stan faktyczny nie może co do zasady spowodować niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy też zauważyć, że skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji bez uzasadnienia. Obowiązkiem skarżących było zaś wskazanie konkretnych przyczyn uzasadniających uwzględnienie przedmiotowego wniosku. Skoro skarżący nie sprecyzowali, jakie negatywne konsekwencje mogą wiązać się z wykonaniem zaskarżonej decyzji, Sąd nie mógł tym samym ocenić, czy w sprawie zachodzą przesłanki, określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.