II SA/Rz 1020/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek–Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2023 r. sprawy ze skargi A. D. i P. D. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 kwietnia 2023 r. nr N-I.7581.3.5.2023 w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 7 marca 2023 r. nr BGM-VI.434.31.2022.KO; II. zasądza od Wojewody Podkarpackiego na rzecz skarżących A. D. i P. D. solidarnie kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi A.D. i P.D. (dalej: "skarżący") jest decyzja Wojewody Podkarpackiego z 28 kwietnia 2023 r. nr N-I.7581.3.5.2023 wydana w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. W podstawie prawnej organ powołał art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm. - dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2023 r., poz. 344 ze zm. - dalej: "u.g.n."). Jak wynika z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wnioskiem z 26 lipca 2022 r. J.K. wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obr. [...] - [...], oznaczonej jako działka nr ewid. [...] o pow. 0,0925 ha obj. KW [...], stanowiąca własność P.D. i A.D. poprzez wyrażenie zgody na wejście na teren nieruchomości celem założenia i przeprowadzenia przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń tj. realizacji zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej" na działkach: [...], [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...]. Podano, że mimo przeprowadzonych rokowań nie doszło do zawarcia umowy umożliwiającej realizację wskazanej inwestycji. Po rozpoznaniu powyższego wniosku Prezydent Miasta [...] decyzją z 7 marca 2023 r., nr BGM-VI.434.31.2022.KO orzekł: w pkt 1) o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obr. [...] - [...], stanowiącej własność P.D. i A.D. oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0925 ha obj. KW [...], poprzez wyrażenie zgody dla wnioskodawcy na wejście na teren nieruchomości celem założenia i przeprowadzenia na tej nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń tj. realizacji zadania inwestycyjnego pod nazwą: "Rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej" na działkach: [...], [...] obr. [....] w [...] przy ul. [...]. Inwestycja ta jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn.: Rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej" na działkach: [...], [...] obr. [....] w [...] przy ul. [...] z 17 listopada 2021, znak: AR.6733.62.5.2021.SN62 wydana na wniosek J.K. Zgodnie z wnioskiem strony, oś sieci przebiegać będzie równolegle do wschodniej granicy działki ewidencyjnej nr [...] obr. [...], w odległości 1,30 m od tejże granicy. Natomiast strefa budowlano-montażowa będzie miała szerokość 4,00m z przewężeniem miejscowym do 3,00m (powierzchnia 0,0133 ha). Od strony wschodniej projektowanej sieci szerokość strefy budowlano-montażowej na całej długości sieci, będzie miała szerokość 1,30m (mierząc od osi sieci), a od strony zachodniej sieci szerokość 2,70m z przewężeniem do 1,70m w miejscu istniejącej w terenie altany. W/w wymiary oznaczono na kopii mapy do celów prawnych, będącej załącznikiem nr 1 do decyzji. W treści mapy znajduje się również tabela ze współrzędnymi geodezyjnymi w układzie 2000 strefa 7, wyznaczającymi w sposób jednoznaczny zakres strefy budowlano-montażowej. Powierzchnia pasa technologicznego (ograniczenia trwałego) wynosiła będzie 35 m2 - jest to pas zajętości na czas utrzymania linii w przyszłości podczas technicznej używalności linii. Ograniczenie trwałe polegać będzie na zakazie wznoszenia budynków mieszkalnych, budowli, trwałych ogrodzeń, trwałych fundamentów, które mogłyby utrudniać swobodny dostęp do urządzeń i sieci kanalizacji sanitarnej jak również na zakazie dokonywania nasadzeń drzew przez cały okres eksploatacji sieci kanalizacji sanitarnej. W ewidencji gruntów i budynków działka ew. nr [...] w obr. [...] objęta jest użytkami gruntowymi: LIII - 0,0331 ha, dr - 0,0025 ha, RIIIb - 0,0569 ha. w pkt 2) zobowiązano wnioskodawcę do: - wykonania robót w sposób najmniej uciążliwy dla właściciela działki ewidencyjnej nr [...] w obr. [...], - zinwentaryzowania składników majątkowych na nieruchomości wymienionej w pkt 1 przed rozpoczęciem robót celem umożliwienia oszacowania ewentualnych szkód, - przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót. Zobowiązano właścicieli nieruchomości określonej w pkt 1 do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją oraz usuwaniem awarii przedmiotowej linii. Obowiązek ten podlega egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu Prezydent wskazał, że wnioskodawca wykazał, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją celu publicznego i pomimo przeprowadzonych rokowań, na co przedstawił stosowne dokumenty, nie uzyskał od właścicieli przedmiotowej działki zgody na wejście w teren nieruchomości celem realizacji inwestycji. Organ uznał, że zachodzą przesłanki określone w art. 124 u.g.n. pozwalające na wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. Odwołanie od tej decyzji złożył P.D. domagając się jej uchylenia. Wskazał, że rolą organu jest zbadanie czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna i czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji. Winien rozważyć proporcje między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym. Ma obowiązek zbadać interesy inwestora i właścicieli gruntów na których inwestycja ma przebiegać. Wyjaśnił, że w dotychczasowym postępowaniu strony zgłosiły konkretne zarzuty co do przebiegu planowanej inwestycji do których organ się nie odniósł. Poddał w wątpliwość stanowisko organu, zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. Podkreślił, że orientacyjna trasa przebiegu sieci kanalizacji sanitarnej wyznaczona została przez całą długość działki stron a co za tym idzie w sposób oczywisty godzi w ich prawo własności. Organ odmawia zbadania racji stron. Zwrócił uwagę, że Prezydent Miasta [...] wydał dwie decyzje. Pierwszą z 4 października 2021 r. nr AR.6733.62.13.2021.SN62 dotyczącą rozbudowy kanalizacji do działki [...], a która ustala przebieg inwestycji w innym, mniej kolidującym i akceptowanym dla stron przebiegiem. Drugą decyzję z 17 listopada 2021 r. nr AR.6733.62.5.2021.SN62 dotyczącą przedmiotowej inwestycji, a która to została zaskarżona do NSA. Wskazaną na wstępie decyzją z 28 kwietnia 2023 r. Wojewoda Podkarpacki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na art. 124 i art. 6 u.g.n. organ wyjaśnił, że udzielenie zezwolenia na zajęcie nieruchomości powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości, których przedmiotem jest udzielenie przez niego zgody na wejście w teren w celu wykonania prac związanych z realizacją inwestycji. Przepis ten nie określa formy przeprowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, gdy inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody, albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że ich realizacja była niemożliwa do przyjęcia. Wojewoda wskazał, że w aktach sprawy znajduje się pismo pełnomocnika J.K. z 19 kwietnia 2022 r. skierowane do A.D. oraz P.D. w sprawie przystąpienia do rokowań celem zawarcia porozumienia w sprawie udostępnienia nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] oraz odpowiedź z 9 maja 2022 r. pełnomocnika właścicieli nieruchomości, który w sposób jednoznaczny poinformował inwestora o braku zgody na wykonanie prac związanych z rozbudową sieci kanalizacji sanitarnej. Wojewoda uznał zatem, że wnioskodawca spełnił obowiązek wykazania braku zgody właściciela przedmiotowej nieruchomości, jako przesłanki wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na jej udostępnienie. Ponadto rokowania zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy i wyczerpujący, jednakże wobec braku zgody właścicieli nieruchomości na przeprowadzenie inwestycji przez ich działkę (nr [...]) nie doprowadziły do polubownego rozstrzygnięcia. Dlatego też konieczne stało się wydanie decyzji na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. W ocenie Wojewody organ I instancji prawidłowo ustalił cel publiczny, jakim w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n. jest rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej, zgodny z decyzją Prezydenta Miasta [...] z 17 listopada 2021 r., znak: AR.6733.62.5.2021.SN62 oraz zgodny z wnioskiem inwestora. Odnośnie zarzutu dotyczącego braku przeprowadzenia analizy jak najmniejszej uciążliwości orzekanego ograniczenia dla nieruchomości Wojewoda uznał go za bezzasadny, gdyż taki wymóg nie wynika z brzmienia art. 124 ust. 1 u.g.n. Ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W przedmiotowej sprawie jest to decyzja z 17 listopada 2021 r. i to ona ukształtowała przebieg inwestycji przez działkę nr [...]. Na etapie wydawania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, po spełnieniu wymogów ustawowych, zarzuty dotyczące uciążliwości inwestycji są spóźnione i bezprzedmiotowe. Wojewoda uznał, że organ pierwszej instancji dopełnił wszelkich wymogów formalnych, a rozstrzygnięcie jest zgodne z przepisami prawa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyżej opisaną decyzję złożyli A.D. i P.D. Zawnioskowali o "odrzucenie" w całości decyzji Wojewody i podtrzymali w całości zarzuty przedstawione w odwołaniu. Zarzucili brak zbadania przez organ czy ingerencja w cudze prawo własności nie jest nadmierna i czy wynika z racjonalnego przebiegu inwestycji. Wskazali na brak rozważenia proporcji między uzasadnionym interesem publicznym a uzasadnionym interesem indywidualnym. Podnieśli zarzuty dotyczące kwestii przebiegu planowanej inwestycji oraz faktu istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji dotyczącej przebiegu przedmiotowej inwestycji (decyzja Prezydenta z 4.10.2021 r.). Ich zdaniem brak jest potrzeby wydawania kolejnych decyzji dla tej samej inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki zawnioskował o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko i argumentację wyrażoną zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Skarga jest zasadna. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 124 u.g.n. Zgodnie z jego treścią 1. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. 1a. W przypadkach określonych w art. 108 Kodeksu postępowania administracyjnego lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. 1b. W zakresie urządzeń łączności publicznej decyzję w sprawie zezwolenia wydaje się w uzgodnieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej. Decyzja ta może być również wydana w przypadku braku planu miejscowego lub gdy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest wymagana. 2. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. 3. Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. 4. Na osobie lub jednostce organizacyjnej występującej o zezwolenie ciąży obowiązek przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego, niezwłocznie po założeniu lub przeprowadzeniu ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego jest niemożliwe albo powoduje nadmierne trudności lub koszty, stosuje się odpowiednio przepis art. 128 ust. 4. 5. Jeżeli założenie lub przeprowadzenie ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1, uniemożliwia właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu dalsze prawidłowe korzystanie z nieruchomości w sposób dotychczasowy albo w sposób zgodny z jej dotychczasowym przeznaczeniem, właściciel lub użytkownik wieczysty może żądać, aby odpowiednio starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, lub występujący z wnioskiem o zezwolenie, o którym mowa w ust. 2, nabył od niego na rzecz Skarbu Państwa, w drodze umowy, własność albo użytkowanie wieczyste nieruchomości. 6. Właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości jest obowiązany udostępnić nieruchomość w celu wykonania czynności związanych z przebudową, konserwacją oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń, o których mowa w ust. 1. Obowiązek udostępnienia nieruchomości podlega egzekucji administracyjnej. Przepisy ust. 4 stosuje się odpowiednio. 7. Decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki. 8. W sprawach, o których mowa w ust. 1, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I Kodeksu postępowania administracyjnego. W kontrolowanej sprawie wnioskodawca zainicjował postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], poł. w [...] – [...] obr. [...], stanowiącej własność skarżących z powołaniem się na decyzję Prezydenta Miasta [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pn.: Rozbudowa sieci kanalizacji sanitarnej" na działkach: [...], [...] obr. [...] w [...] przy ul. [...] z 17 listopada 2021 r., znak AR.6733.62.5.2021.SN62. W tym miejscu należy stwierdzić, że niezasadne są zarzuty skarżących, którzy kwestionują dopuszczalność oparcia się przez organy na ww decyzji lokalizacyjnej. Zarzucili oni, że na inwestycję w postaci rozbudowy sieci kanalizacji sanitarnej Prezydent [...] wydał także drugą decyzję z dnia 4 października 2021 r., nr AR.6733.62.13.2021 o lokalizacji inwestycji celu publicznego m.in. przez działkę skarżących nr [...]. Decyzja ta jest ostateczna i prawomocna. W ocenie skarżących jest ona także dla nich korzystniejsza. Odnosząc się do tych zarzutów Sąd stwierdza, że kwestię pierwszeństwa i skutków wydanych decyzji lokalizacyjnych dla tego samego terenu reguluje art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 977, dalej u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że po wydaniu pozwolenia na budowę, wygaszeniu podlegają co do zasady inne decyzje lokalizacyjne dla tego samego terenu. Sąd w postępowaniu z art. 124 u.g.n. nie bada zasadności decyzji lokalizacyjnej. Dołączona przez inwestora do wniosku decyzja lokalizacyjna Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 listopada 2021 r. także jest ostateczna. WSA w Rzeszowie nieprawomocnym wyrokiem (wpłynęła od niego skarga kasacyjna) z dnia 3 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Rz 612/22 oddalił skargę skarżących od decyzji SKO w Rzeszowie z dnia 1 lutego 2022 r., nr SKO.415/477/2021, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 17 listopada 2021 r. o lokalizacji . Ta ostateczna decyzja wywołuje skutki prawne i spełnia warunki opisane w hipotezie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak słusznie wyjaśnił NSA w wyroku z dnia 14 września 2023 r., I OSK 270/23 "z woli ustawodawcy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. następuje "zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Zastosowanie instytucji z art. 124 ust. 1 u.g.n. w każdym przypadku musi zatem następować bez nieuzasadnionego różnicowania praw właścicieli nieruchomości, zarówno położonych na terenach dla których uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jak i na terenach dla których tego planu brak. Powyższa uwaga jest o tyle istotna, że za adekwatne dla oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej uznać należało stanowisko judykatury dotyczące stanów faktycznych, również w tych sprawach, w których zastosowanie przepisu art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzedzało wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Na podstawie art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2023, poz. 977 – dalej jako: u.p.z.p.) nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. To oznacza, że w braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydając decyzję o lokalizacji inwestycji celu publicznego organ właściwy do wydania tego rozstrzygnięcia nie jest uprawniony do analizowania, czy lokalizacja inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora jest zasadna czy też nie, ani czy inna lokalizacja inwestycji byłaby korzystniejsza z punktu widzenia właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2022 r. sygn. II OSK 900/21). Na etapie tego postępowania organy nie są również uprawnione do własnej oceny zasadności technicznej lub ekonomicznej zaproponowanej przez inwestora trasy przebiegu linii (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. II OSK 2518/19). Podsumowując, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w sposób wiążący przesądza trasę przebiegu inwestycji liniowej i trasa jej przebiegu nie jest rozpatrywana z punktu widzenia korzyści właścicieli nieruchomości, przez które ma przebiegać. Ocena decyzji wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uwzględnia okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zaistniały, przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2022 r. sygn. I OSK 84/19)". Założeniem regulacji z art. 124 ust. 1 in fine u.g.n. jest więc zgodność planowanego ograniczenia własności z decyzją lokalizacyjną. Zdaniem Sądu treść decyzji organów obu instancji rodzi w tym przedmiocie duże wątpliwości. W decyzji organu I instancji zakres ograniczenia na działce [...] opisany został w jej pkt 1 i w załączniku do niej. Zdaniem Sądu określono go w sposób niejasny. Na załączniku do decyzji kolorem czerwonym oznaczono przebieg planowanej inwestycji o powierzchni 0,0133 ha. Czarna kratka na białym tle to, zgodnie z legendą załącznika do decyzji, oznaczenie trwałego urządzenia elementów planowanej inwestycji o pow. 0,0035 ha. Problem w tym, że w pkt 1. decyzji jest mowa o pasie technologicznym (ograniczeniu trwałym) o pow. 35 m2 polegającym na zakazie wznoszenia budynków mieszkalnych, budowli, trwałych ogrodzeń, trwałych fundamentów, które mogłyby utrudniać swobodny dostęp do urządzeń i sieci kanalizacji sanitarnej jak również na zakazie dokonywania nasadzeń drzew przez cały okres czasu eksploatacji sieci kanalizacji sanitarnej. Pojęcia te "trwałego urządzenia elementów planowanej inwestycji" i "pasa technologicznego - ograniczenia trwałego" nie wiadomo czy są tożsame. Po drugie, omawianego trwałego urządzenia planowanej inwestycji czy może pasa technologicznego nie zaznaczono dokładnie na mapie stanowiącej załącznik do decyzji w północnej jego części, kartka na mapie nie jest ograniczona bocznymi liniami, jak w dalszym jej biegu, co przesądza o braku jednoznaczności w opisie jej przebiegu. Ponadto w pkt 1 decyzji organ I instancji i w załączniku do niej wyraźnie zaznaczono, że planowane ograniczenie własności dz. [...] ma przebiegać wzdłuż całej wschodniej jej granicy. Na załączniku do decyzji czerwony pas ograniczenia rozciąga się od północnej granicy dz. [...] do południowej jej granicy. Problem w tym, że z załącznika graficznego do decyzji lokalizacyjnej z dnia 17 listopada 2021 r., który zgodnie z jej treścią obrazuje trasę przebiegu sieci wynika, że planowane ograniczenie nie sięga północnej granicy działki nr [...]. Kwestię tę należy bezwzględnie wyjaśnić. Ponadto mapa obrazująca przebieg planowanego ograniczenia, stanowiąca załącznik do decyzji powinna odnosić się do jej treści, używać tych samych pojęć i czytelnie obrazować przebieg osi sieci, strefy budowlano montażowej i pasa technologicznego, czego w kontrolowanej sprawie zabrakło. Przesądza to o naruszeniu art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez jego zastosowanie w niedokładnie ustalonym (z obrazą art. 7, art. 77, ar.t 107 § 3 k.p.a.) stanie faktycznym sprawy. Odnosząc się końcowo do pozostałych zarzutów skargi, Sąd stwierdza, że biorąc pod uwagę treść decyzji lokalizacyjnej z 17 listopada 2021 r. pkt 2e należało wyjaśnić, czy szczegółowy zakres ograniczenia, który został określony w kontrolowanej decyzji jest z nim zgodny. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. i art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.