II OSK 2518/19

Dnia 14 czerwca 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 35/19 w sprawie ze skargi T. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...]października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z 2 kwietnia 2019 r. II SA/Rz 35/19 oddalił skargę T. W. (zwany dalej Skarżącym) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] października 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: Wnioskiem, który wpłynął do Urzędu Miasta [...] 5 maja 2016 r., sprecyzowanym w piśmie z dnia 18 maja 2016 r., a następnie skonkretyzowanym w piśmie z 5 grudnia 2017 r. "A." S.A. z siedzibą w [...] (dalej inwestor) zwrócił się do organu pierwszej instancji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej SN 15 kV kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]" na działkach: - Obręb [...] [...]-[...], jednostka ewidencyjna: [...]: [...], [...], [...][...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...][...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]; - Obręb [...], jednostka ewidencyjna [...]: [...], [...]; - Obręb [...]-[...], jednostka ewidencyjna: [...]: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Decyzją z [...] maja 2018 r. nr [...]Prezydent Miasta [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2017. poz.1257 ze zm.) - dalej w skrócie "k.p.a.", art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2017.1073 t.j.) - dalej w skrócie "u.p.z.p.", ustalił dla inwestora lokalizację inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej SN15kV kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]" zlokalizowanej na działkach o nr ewidencyjnych: [...]: [...], [...], [...][...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...][...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]; w obrębie ewidencyjnym: [...] [...]-[...], w jednostce ewidencyjnej: [...]; na działkach o nr ewidencyjnych: [...], [...]w obrębie ewidencyjnym: [...], w jednostce ewidencyjnej: [...]; na działkach o nr ewidencyjnych: [...]: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. w obrębie ewidencyjnym: [...] [...] w jednostce ewidencyjnej :[...]. Odwołania od powyższej decyzji wnieśli J. S., A. W. i Skarżący. W szczególności Skarżący w odwołaniu podniósł, że od 2016 r. informował projektanta inwestycji, że nie wyraża zgody na wejście na teren jego działki i wykonywanie robót związanych z inwestycją. Wskazał również na inne rozwiązania w zakresie przyłączenia linii energetycznej, aniżeli do słupa znajdującego się na jego działce. Decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] (zaskarżoną w sprawie) organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, przesłanki wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie organu, w toku przeprowadzonego postępowania organ pierwszej instancji dokonał analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, jak również stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację przedsięwzięcia, co wypełnia dyspozycję art. 53 ust. 3 u.p.z.p. Wydając decyzję organ pierwszej instancji uwzględnił wymogi formalne decyzji wynikające z art. 54 u.p.z.p., określając w decyzji rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, natomiast projekt decyzji został sporządzony przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia w dziedzinie architektury. Przed wydaniem decyzji organ dokonał stosownych uzgodnień, a mianowicie: w zakresie melioracji wodnych oraz w przedmiocie ochrony gruntów rolnych. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu pierwszej instancji co do braku sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, co w świetle art. 56 u.p.z.p. uniemożliwiało odmowę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zdaniem organu odwoławczego, na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty odwołań odnoszące się do braku zgody stron na realizację będącej przedmiotem toczącego się postępowania inwestycji. Sprzeciw mieszkańców (w tym odwołujących się) nie może decydować o odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej. Zgoda (lub jej brak) właściciela nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego nie ma doniosłości prawnej i nie wpływa na możliwość wydania decyzji w tym przedmiocie. Organ rozpoznający wniosek inwestora - w przypadku spełnienia wymogów ustawowych - nie ma swobody w zakresie ustalenia bądź nie lokalizacji celu publicznego, a wręcz przeciwnie - organ ma wówczas obowiązek ustalić lokalizację zgodnie z wnioskiem inwestora. Przywołano też stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, że choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z u.p.z.p. oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany w sprawie wydać decyzję pozytywną. Organ nie jest uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji (jej proponowanego przebiegu). Organ odwoławczy wskazał również, iż wniosek Skarżącego o zmianę lokalizacji inwestycji został przekazany inwestorowi. Inwestor nie dokonał jednak zmiany wniosku wskazując na rozwiązania techniczne. Tym samym w toku prowadzonego postępowania podjęto działania w zakresie modyfikacji wniosku zgodnie ze zgłaszanymi zastrzeżeniami - jednak nie zyskały one akceptacji inwestora. Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniósł, że jego odwołanie nie zostało rozpoznane przez organ odwoławczy. Nie przeprowadzono bowiem postępowania dowodowego, brak jest geodezyjnego wskazania całego przyłączenia do usytuowanej mufy na ul. [...] wraz ze wskazaniem biegnącej w pobliżu linii napowietrznej [...], tak aby ustalić faktyczną lokalizację inwestycji celu publicznego.  Skarżący zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji zostało oparte głównie na braku na tym terenie planu zagospodarowania przestrzennego, co jest celowym działaniem organu pierwszej instancji, albowiem właściciele działek składali wnioski o uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwia swobodne lokalizowanie na terenie danej działki różnych inwestycji celu publicznego. Skarżący wskazał, że stanowiąca jego własność działka nr [...] jedynie częściowo objęta została miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z planowaną drogą publiczną, tak aby umożliwić jej częściowe zajęcie. Ponadto w związku z budową suchego zbiornika przeciwpowodziowego również doszło do wywłaszczenia działek położonych w obr. [...] [...]-[...]. Skarżący oświadczył, że informował projektanta oraz organ pierwszej instancji, o możliwości wykonania przyłącza do innego słupa usytuowanego w pobliżu ul. [...], co wiązało się z mniejszymi kosztami, lecz wniosek ten nie został rozpatrzony. Ponadto do słupa linii napowietrznej usytuowanego na działce Skarżącego dokonano wcześniej przyłączenia do sieci biegnącej do radia [...] w [...]. Zdaniem Skarżącego, wszystkie powyższe działania powodują, że jego działka staje się bezużyteczna, mimo, że płaci od niej podatki. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując wniesioną skargę oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U.2018.1302 ze zm.) - dalej w skrócie p.p.s.a. W motywach wyroku podniesiono, iż skarga jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zauważono, iż legalność proceduralna decyzji oraz prawidłowość ustalenia stanu faktycznego sprawy nie budzi zastrzeżeń. Ustalenia faktyczne są wystarczające oraz znajdują odpowiednie potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Również wykładnia oraz zastosowanie przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie budzą zastrzeżeń. W przedmiotowej sprawie, jak zaznaczono, inwestycja polegająca na budowie sieci elektroenergetycznej SN 15 kV stanowi niewątpliwie realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (u.g.n.), została objęta zaskarżoną decyzją lokalizacyjną, której wydanie zostało poprzedzone złożeniem wniosku zawierającego obligatoryjne elementy, o których mowa w art. 52 ust. 2. Obowiązek uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji polegającej na budowie planowanej sieci elektroenergetycznej dodatkowo statuuje art. 50 ust. 2a u.p.z.p. w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 19a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Zachowanie szczególnych wymogów proceduralnych przewidzianych w art. 53 i 54 u.p.z.p. nie budzi co do zasady wątpliwości w sprawie, której dotyczy skarga. Sąd jednak podkreślił, że organ odwoławczy wbrew obowiązkowi wynikającemu z art. 53 ust. 6 u.p.z.p. nie zweryfikował spełnienia szczególnych wymogów formalnych odwołania Skarżącego, którego treść nie określa precyzyjnie istoty oraz zakresu żądania Skarżącego (co do zakresu i sposobu zmiany lub uchylenia decyzji organu pierwszej instancji) oraz nie zawiera precyzyjnego wskazania zarzutów Skarżącego dotyczących stanu faktycznego, wykładni lub stosowania prawa w rozpoznawanej sprawie. Organ odwoławczy nie dostrzegając jednak naruszenia wymagań wynikających z art. 53 ust. 6 u.p.z.p., rozpoznał odwołanie Skarżącego, rozstrzygając wszelkie wątpliwości związane z brakami środka zaskarżenia na korzyść Skarżącego. Kierując się jednak zasadą zakazu reformationis in peius z art. 134 § 2 p.p.s.a., Sąd uznał, że sankcjonowanie powyższego naruszenia jako mogącego potencjalnie pogorszyć sytuację prawną Skarżącego nie jest dopuszczalne. Wskazano w uzasadnieniu wyroku, że analiza treści akt sprawy, odwołania oraz skargi dowodzi, że Skarżący kwestionuje w istocie przebieg oraz techniczną i finansową zasadność projektowanej inwestycji celu publicznego w postaci budowy sieci elektroenergetycznej SN 15 kV. Dokonując oceny zarzutów Skarżącego, podniesiono, że ustalenie w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega innym rygorom materialnoprawnym w porównaniu z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. W szczególności wskazano , iż w przedmiotowej sprawie treść i uzasadnienie wniosku inwestora nie pozostawia wątpliwości co do przewagi interesu publicznego oraz potrzeb publicznych w zakresie rozwoju infrastruktury elektroenergetycznej o charakterze dystrybucyjnym nad interesem prawnym Skarżącego w nieustaleniu lokalizacji przyszłej inwestycji celu publicznego w zakresie obejmującym jego nieruchomość (działkę nr [...]). Skarżący nie ma natomiast prawa do ingerowania w treść wniosku inwestora planującego realizację inwestycji celu publicznego lub do żądania modyfikacji tego wniosku w określonym zakresie (np. co do trasy przebiegu inwestycji liniowej w postaci linii elektroenergetycznej). Również organy orzekające w sprawie wobec stwierdzenia, że proponowana trasa przebiegu sieci elektroenergetycznej SN 15 kV nie narusza prawa (przepisów odrębnych), nie były uprawnione do własnej oceny zasadności technicznej lub ekonomicznej zaproponowanej przez inwestora trasy przebiegu linii. Zgodnie bowiem z art. 56 zd. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Organy właściwe w sprawach ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie są zatem uprawnione do stawiania inwestorowi warunków w zakresie lokalizacji lub parametrów inwestycji, jeżeli tego rodzaju warunki nie wynikają z przepisów odrębnych. Dodano też, że sama decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności (por. art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest natomiast warunkiem zastosowania przepisów wywłaszczeniowych przewidujących pozbawienie lub ograniczenie prawa własności, prawa użytkowania wieczystego lub innego prawa rzeczowego na nieruchomości, które nie są położone na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne (art. 112 ust. 1 u.g.n.). W przypadku gdy Skarżący jako podmiot prawa własności nieruchomości objętej liniami rozgraniczającymi teren inwestycji celu publicznego (art. 54 pkt 3 u.p.z.p.) nie wyrazi zgody na nabycie praw rzeczowych w drodze umowy, o której mowa w art. 114 ust. 1 u.g.n., lub nie wyrazi zgody (art. 124 ust. 1 u.g.n.) na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości przez założenie lub przeprowadzenie na nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej (lub innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń), właściwy organ będzie dopiero upoważniony do wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego (art. 115 ust. 2 u.g.n.) lub postępowania w celu ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości (art. 124 ust. 3 u.g.n.). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Skarżący zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: I.Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a., a to poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości i brak wyjaśnienia uczestnikom postępowania istotnych dla nich kwestii, II. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a., poprzez niezapoznanie się przez Sąd z materiałem dowodowym i jego nieuwzględnienie oraz brak podjęcia niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego tj. niewyjaśnienie wszystkich okoliczności dotyczących interesu prawnego po stronie Skarżącego, III. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 77 k.p.a., a to poprzez brak działania, które ma na celu wyczerpujące zebranie i przeprowadzenie materiału dowodowego, IV. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 6 k.p.a. a to poprzez działanie organu administracyjnego niemieszczące się w granicach prawa oraz naruszające przepisy prawa, a tym samym naruszenie zasady praworządności, V. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie szeregu okoliczności natury faktycznej i prawnej, w szczególności nieodniesienie się do zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, VI. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie a mianowicie, art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności nieodniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych w skardze, VII. Naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na rozstrzygniecie poprzez tj. naruszenie art. 6 k.p.a. w postaci braku pouczenia Skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, a nadto nieprzyjęcia przez Sąd pełnomocnictwa udzielonego żonie Skarżącego "Pani H. W." i nieudzielenie jej głosu, VIII. Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania wskazanego przepisu, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. brak uzgodnienia przez organ decyzji z właściwymi organami wskazanymi w przepisie tj. Zarządem Województwa Podkarpackiego i Wojewodą Podkarpackim oraz Marszałkiem Województwa i Starostą, podczas gdy organ zobowiązany był do przeprowadzenia uzgodnień przed wydaniem decyzji, IX. Naruszenie przepisów prawa materialnego art. 63 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania wskazanego przepisu, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która narusza prawo do własności skarżącego, X. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. naruszenie regulacji § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.- poprzez brak sporządzenia kompleksowej analizy urbanistyczno-architektonicznej planowanej inwestycji, XI. Naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 1 i art. 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, a to poprzez wydanie orzeczenia naruszającego określony tymi przepisami obowiązek uwzględnienia szeregu wymogów z zakresu kształtowania ładu przestrzennego. Powołując się na powyższe naruszenia, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie wniesiono o zmianę wyroku poprzez uwzględnienie skargi a tym samym uchylenie zaskarżonej skargą decyzji oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania przed organem II instancji oraz WSA w Rzeszowie. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanym oraz kosztów postępowania administracyjnego. Ponadto wniesiono o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia z dnia 6 kwietnia 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 2095, ze zm.). W piśmie z dnia [...] maja 2022 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z wydanych w międzyczasie decyzji Prezydenta Miasta [...] i Wojewody Podkarpackiego dot. rozbiórki sieci elektroenergetycznej SN 15kV. Decyzje te zdaniem Skarżącego wydano pomimo nierozpoznana skargi kasacyjnej w tej sprawie. W doręczonych Skarżącemu dokumentach zmieniono nr jego działki , co uważa za celowa dezinformację w zakresie działki nr [...], której dotyczy złozona skarga. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem oceny legalności dokonywanej przed Sądem pierwszej instancji była ostateczna decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2018 r. utrzymująca w mocy decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego pod nazwą: "Budowa sieci elektroenergetycznej SN15kV kablowej od mufy przy ul. [...] do linii napowietrznej [...]" zlokalizowanej na działkach o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...][...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]7, [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]w obrębie ewidencyjnym: [...] [...]-[...], w jednostce ewidencyjnej: [...]; na działkach o nr ewidencyjnych: [...], [...]w obrębie ewidencyjnym: [...], w jednostce ewidencyjnej: [...]; na działkach o nr ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]w obrębie ewidencyjnym: [...] [...] [...] w jednostce ewidencyjnej: [...]. Nie budzi wątpliwości NSA, iż w sprawie mamy do czynienia z inwestycją liniową o znaczeniu lokalnym (gminnym) przebiegającą przez szereg działek i że Skarżący jest wyłącznie właścicielem działki nr [...] w obrębie ewidencyjnym: [...] [...] w jednostce ewidencyjnej: [...]. Zatem sporna inwestycja liniowa dotycząca budowy sieci elektroenergetycznej SN 15 kV kablowej ze względu na charakterystyczny parametr, tj. długość, zaprojektowana została również na innych działkach, nie tylko na działce skarżącego. Tym samym w ramach występującego interesu prawnego Skarżącego w odniesieniu wyłącznie do działki nr [...] należało poddał zaskarżoną decyzję ocenie jej legalności z uwzględnieniem zarzutów, zgłaszanych przez stronę wobec tejże działki. Takiej prawidłowej oceny legalności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do nieruchomości Skarżącego dokonał Sąd pierwszej instancji uznając, iż nie narusza ona prawa. Wbrew wywodom skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji, na podstawie analizy akt sprawy, w oparciu o które orzekał (art. 133 § 1 p.p.s.a.) doszedł do prawidłowej konkluzji, że Skarżący kwestionuje w istocie przebieg oraz techniczną i finansową zasadność projektowanej inwestycji celu publicznego w postaci budowy sieci elektroenergetycznej SN 15 kV. W szczególności, zasadnie wskazano, że Skarżący wyraża zasadniczy sprzeciw względem zaprojektowanej przez inwestora trasy przebiegu projektowanej linii przez działkę strony nr [...], wskazując, iż bardziej uzasadnione technicznie i gospodarczo byłaby zmiana trasy przebiegu spornej linii napowietrznej, powołując się na możliwości przebiegu tej trasy po innych działkach z pominięciem jego własności. Natomiast Sąd pierwszej instancji prawidłowo podkreślił, iż cytat:"dokonując oceny zarzutów Skarżącego, należy przede wszystkim podnieść, że ustalenie w drodze decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego podlega innym rygorom materialnoprawnym w porównaniu z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy. W szczególności ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie wymaga spełnienia warunku kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników urbanistyczno-architektonicznych (por. art. 61 ust. 1 u.p.z.p.). Również wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (art. 54 pkt 2 lit. d) w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p.) nie mogą stanowić wyłącznej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji celu publicznego (art. 56 zd. 2 u.p.z.p.). W konsekwencji interes osoby trzeciej, której prawa rzeczowe do nieruchomości mogą w przyszłości podlegać ograniczeniom w związku z realizacją celu publicznego w granicach i na warunkach określonych w decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, może zostać uwzględniony jedynie w takim zakresie, w jakim nie pozostaje to w kolizji z przeważającymi potrzebami interesu publicznego (art. 1 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p.) oraz istotnymi i przeważającymi nad jednostkowym interesem prawnym indywidualnego podmiotu potrzebami publicznymi w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej (art. 1 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.). W przedmiotowej sprawie treść i uzasadnienie wniosku inwestora nie pozostawia wątpliwości co do przewagi interesu publicznego oraz potrzeb publicznych w zakresie rozwoju infrastruktury elektroenergetycznej o charakterze dystrybucyjnym nad interesem prawnym skarżącego w nieustaleniu lokalizacji przyszłej inwestycji celu publicznego w zakresie obejmującym jego nieruchomość (działkę nr [...]). Skarżący nie ma natomiast prawa do ingerowania w treść wniosku inwestora planującego realizację inwestycji celu publicznego lub do żądania modyfikacji tego wniosku w określonym zakresie (np. co do trasy przebiegu inwestycji liniowej w postaci linii elektroenergetycznej). Również organy orzekające w sprawie wobec stwierdzenia, że proponowana trasa przebiegu sieci elektroenergetycznej SN 15 kV nie narusza prawa (przepisów odrębnych), nie były uprawnione do własnej oceny zasadności technicznej lub ekonomicznej zaproponowanej przez inwestora trasy przebiegu linii. Zgodnie bowiem z art. 56 zd. 1 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 52 ust. 3 u.p.z.p. nie można ponadto uzależnić wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od spełnienia nieprzewidzianych przepisami prawa warunków lub świadczeń. Organy właściwe w sprawach ustalania lokalizacji inwestycji celu publicznego nie są zatem uprawnione do stawiania inwestorowi warunków w zakresie lokalizacji lub parametrów inwestycji, jeżeli tego rodzaju warunki nie wynikają z przepisów odrębnych"- koniec cytatu. Ta stanowisko jest w pełni podzielane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przed wszystkim należy zaznaczyć, iż propozycja zmiany trasy przebiegu (lokalizacji) spornej inwestycji liniowej z ominięciem działki Skarżącego, kierowana również do organu administracji została przekazano inwestorowi lecz ten nie dokonał zmiany wniosku co do przyjętych rozwiązań technicznych. Jak słusznie zauważono w zaskarżonej decyzji w toku prowadzonego postępowania podjęto działania mające na celu modyfikację przedmiotowego wniosku zgodnie ze zgłaszanymi zastrzeżeniami – lecz inwestor nie wyraził na to zgody. Należy w tym miejscu wskazać, iż organ administracji nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań w zakresie przebiegu inwestycji, nie może również dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się dla planowanego przez niego przedsięwzięcia. Mając zaś na uwadze wniesiony środek odwoławczy od zaskarżonego wyroku generalnie uznać należy, iż wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej pozostają nieusprawiedliwione w realiach tej sprawy. Podnieść należy, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie tej niewątpliwie mamy do czynienia z decyzją ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego –budową sieci elektroenergetycznej SN 15 KV kablowej. Jest to bowiem działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym). Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Ocenia zatem legalność lokalizacji inwestycji w danym miejscu i nie ma kompetencji, jak już wyżej zauważono, do oceny celowości czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego na nieruchomości, która na tym etapie procesu inwestycyjnego stanowi własność prywatną. Adresat decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, tym samym i wnioskodawca, nie musi legitymować się prawem do nieruchomości, w tym i prawem własności na tym etapie procesu inwestycyjnego. Prawo to badane jest dopiero przy ubieganiu się o pozwolenie na budowę. Niewątpliwie choć decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego może mieć daleko idące konsekwencje, to jednak sama w sobie prawa własności nie narusza. Nie można więc w tych okolicznościach sprawy skutecznie powoływać się na naruszenie art. 63 ust. 2 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i brak jego zastosowania (zarzut kasacji oznaczony w jej petitum IX). Taki zarzut pozostaje w tej sprawie całkowicie chybiony. W motywach zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nie dokonywał wykładni tej normy a jedynie przytoczył go w całości na stronie 13 uzasadnienia. Z treści ww. normy wynika, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Tej treści zapis, został również zawarty w decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2018 r. Znaczenie normatywne powyższego przepisu jest takie, że o ustalenie warunków zabudowy w formie decyzji jest niezależne od posiadania jakiegokolwiek tytułu prawnego do gruntu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. O decyzję tę, inaczej, niż w przypadku pozwolenia na budowę, ubiegać może się każdy, niezależnie od tego, czy posiada jakikolwiek tytuł prawny do gruntu, którego dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy. W tej sytuacji zagrożenie czyichś praw dotyczących nieruchomości, na której planuje się inwestycję bądź nieruchomości sąsiedniej, w związku z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy ma charakter potencjalny. W związku z powyższym fakt negowania przez Skarżącego potrzeby zrealizowania spornej inwestycji w szczególności na działce nr [...] pozostaje bez istotnego znaczenia w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stąd też o ustalenie spornej lokalizacji może wystąpić każdy, nawet osoba nie legitymująca się prawem do nieruchomości objętej planowaną inwestycją. Dla dopuszczalności wydania decyzji o warunkach zabudowy (lokalizacji inwestycji celu publicznego) obojętne jest bowiem, czy wnioskodawca legitymuje się prawem do nieruchomości, w tym prawem własności. Wymóg jego posiadania ma znaczenie dopiero na dalszym etapie procesu inwestycyjnego, tj. na etapie postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Podkreślić należy również, że żaden z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie uzależnia możliwości zabudowy od zgody, czy akceptacji właścicieli. Innymi słowy, sprzeciw Skarżącego towarzyszący planowanej lokalizacji nie może blokować planów inwestycyjnych, gdy spełnione są wszystkie niezbędne przesłanki warunkujące zabudowę. Stąd też znaczenia dla rozpoznania sprawy nie mają wnioski wysuwane przez Skarżącego co do ewentualnej zmiany lokalizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem. Organy administracji publicznej, w prowadzonym postępowaniu, którego przedmiotem jest lokalizacja inwestycji celu publicznego, nie są umocowane, do odmowy uwzględnienia wniosku i nakazania inwestorowi zlokalizowania inwestycji w innym miejscu, akceptowanym przez Skarżącego. W zakresie określenia miejsca lokalizacji inwestycji przez inwestora organy administracji publicznej są związane, o czym było wyżej. Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego musi się opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. Aby norma ogólna mogła oddziaływać na rozstrzygnięcie musi być skonkretyzowana przez taki przepis. Tym samym niedopuszczalne jest wydanie decyzji odmownej wyłącznie w oparciu o ocenę projektowanej inwestycji z normami ogólnymi, chroniącymi ład przestrzenny - np. naruszanie walorów krajobrazowych itp. Zatem aby odmówić ustalenia lokalizacji spornej inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musiałyby wykazać jej niezgodność z skonkretyzowanymi przepisami prawa nakładającymi expressis verbis konkretne ograniczenia. Natomiast w tej sprawie takiej niezgodności nie ma. Analiza aktów prawa powszechnie obowiązującego wykazała, że projektowana inwestycja celu publicznego jest dopuszczalna. W kasacji Skarżący podnosi, wobec zaskarżonej decyzji, zarzuty naruszenia prawa, (zarzuty oznaczone w jej petitum nr XI, X i VIII), przywołując naruszenia art.1 i art. 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.- poprzez brak sporządzenia kompleksowej analizy, czy art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i brak zastosowania. Zarzucając naruszenie art.1 i art. 2 u.p.z.p. poprzez jego niezastosowanie, Skarżący nie wskazał w sposób precyzyjny, wymagany prawem, konkretnej jednostki redakcyjnej ww. przepisów uniemożliwiając NSA zajęcie stanowiska co do ich naruszenia. Normy te powołane zostały w sposób bardzo ogólny i nie znalazły rozwinięcia w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Oba ww. przywołane przepisy mają bardzo rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną – art. 1 ma 4 ustępy a każdy z tych ustępów ma dodatkowo liczne pkt. (np. ust. 2 ma ich aż 13) zaś ust. 4 oprócz pkt ma jeszcze ppkt, a każdy z nich dotyczy innej sytuacji prawnej. Z kolei art. 2 u.p.z.p. dotyczy wyjaśnienia pojęć użytych w ustawie u.p.z.p. i zawiera 19 punktów a niektóre pkt oznaczone są dodatkowo literami (np. po pkt 16 są kolejne oznaczono dodatkowo literami od 16a do f). Tym samym takie niepoprawne sformułowanie zarzutów uniemożliwia ich rozpoznanie. Natomiast to Skarżący skoro kwestionuje stanowisko Sądu pierwszej instancji winien wskazać konkretny przepis, którego dyspozycję uznał za naruszoną, oraz wyjaśnić, na czym to pogwałcenie konkretnej normy prawnej polega, a tego w powyższym zakresie nie uczyniono. Informacyjnie jedynie zauważyć w tym miejscu należy, że klauzule generalne zawarte w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. mogą oddziaływać na rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, ale wyłącznie wówczas, gdy zostały skonkretyzowane przez przepis nakładający expressis verbis konkretne ograniczenia. Niedopuszczalna jest bowiem rozszerzająca interpretacja klauzul generalnych zawartych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. Oznacza to, że w przypadku zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami prawa nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma zastosowania tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, wynikająca z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., ani też powołane w skardze kasacyjnej rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stąd też w przedmiotowej sprawie nie istniała konieczność wyznaczania obszaru objętego analizą i dokonywanie ustaleń w zakresie parametrów technicznych, jakie winna spełniać inwestycja objęta wnioskiem, jak również konieczność oceny oddziaływania planowanej inwestycji na ład architektoniczny panujący w sąsiedztwie terenu objętego inwestycją. Trafność takiego wniosku potwierdza, także treść § 1 ww. rozporządzenia, w którym expressis verbis wskazano, że rozporządzenie to określa sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu "w decyzji o warunkach zabudowy". Zatem zarzut skargi kasacyjnej oznaczony w jej petitum jako X - naruszenia § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 u.p.z.p.- poprzez brak sporządzenia kompleksowej analizy urbanistyczno-architektonicznej planowanej inwestycji, jest nieusprawiedliwiony. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 53 ust. 4 u.p.z.p. Norma art. 53 ust. 4 u.p.z.p., wskazuje szczególne przypadki, gdzie z uwagi na rodzaj, czy też charakter nieruchomości, na których ma być realizowana inwestycja, wymagane jest uzgodnienie decyzji, określając przy tym właściwe organy uzgadniające. Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, poprzez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Wynikający z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. wymóg, że decyzje o których mowa w art. 51 ust. 1,wydaje się "po uzgodnieniu" z określonymi organami, oznacza, że nawet odmowa uzgodnienia przez jeden organ współdziałający stanowi przeszkodę do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (w postępowaniu głównym). Ustawodawca w art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym używa zwrotu "decyzję wydaje się po uzgodnieniu". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zwrot "po uzgodnieniu" należy rozumieć w ten sposób, że organ prowadzący postępowanie główne przygotowuje projekt rozstrzygnięcia, zaś organ współdziałający ocenia dopuszczalność tego rozstrzygnięcia w granicach swojej właściwości i kompetencji. Oznacza to w praktyce zajęcie stanowiska co do zgodności projektowanej inwestycji z wymaganiami wynikającymi z przepisów odrębnych (zob.: wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., II OSK 638/06). W tej sprawie jak wynika to z akt sprawy dokonano uzgodnień z Miejskim Zarządem Dróg w [...] – pismo z 31 stycznia 2018 r., organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych –opinia z 18 stycznia 2018 r. (art. 53 ust.4 pkt 6), Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (art. 53 ust. 4 pkt 6) postanowieniem z 7 lutego 2018 r. Przyjęto, mając na uwadze charakter planowanej inwestycji, że decyzja nie wymaga uzgodnienia z Zarządem Województwa Podkarpackiego jak i Wojewodą Podkarpackim oraz innymi organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p.- co potwierdza uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej. Natomiast zdaniem Skarżącego uzgodnień powinno dokonać się jeszcze z Zarządem Województwa Podkarpackiego i Wojewoda Podkarpackim oraz Marszałkiem Województwa i Starostą, przy czym skarga kasacyjna nie wskazuje zarówno podstawy prawnej wymaganych uzgodnień jak i przesłanek na jakich Skarżący opiera swoje twierdzenia w tym zakresie. Brak wskazania w petitum kasacji jak i jej uzasadnieniu podstawy prawnej takich zarzutów również nie pozwalają NSA na dokładne odniesienie się do takiego zarzutu. Wskazanie jedynie na przepis art. 53 ust. 4 jest bardzo ogólne w sytuacji gdy tenże ust. 4 ma bardzo rozbudowaną konstrukcję wewnętrzną, posiada 12 punktów a każdy odnosi się go konkretnego organu/organów z którym istnieje potrzeba dokonania uzgodnienia. Ma to zasadnicze znaczenie albowiem kasacja nie wskazuje dlaczego przywołane w jej petitum organy w odniesieniu do inwestycji lokalnej o znaczeniu samorządowym winny dokonywać uzgodnień. Na wcześniejszym etapie tego postępowania zarzuty te nie były zgłaszane, a zatem formułowane na etapie skargi kasacyjnej winny być precyzyjnie omówione, czego jednak w skardze kasacyjnej zabrakło. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Natomiast informacyjnie zaznaczyć trzeba, że z dyspozycji art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p. wynika, że decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z: wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Tymczasem odesłanie zawarte w przepisie art. 53 ust. 4 pkt 10 u.p.z.p. dotyczy zadań rządowych służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48. A z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie, zaś skarga kasacyjna nie wskazuje by było inaczej. Natomiast w świetle art. 53 ust. 4 pkt 10a w zw. z art. 39 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., Marszałek Województwa zobowiązany byłby uzgodnić projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznemu gdyby w szczególności zachodzi kolizja planowanej inwestycji z inwestycją o znaczeniu ponadlokalnym, a taka kolizja przecież nie wynika ze złożonej skargi kasacyjnej. Natomiast z akt sprawy w sposób niewątpliwy wynika, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym (np. pismo z 15 stycznia 2018 r. oznaczone jako analiza urbanistyczna spornej inwestycji). Nie zasługują na uwzględnienie również zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego określone w petitum skargi kasacyjnej w pkt od I do V. Zarzucono tam naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 6, 7, 8, 9, 11, 77 i 107 § 3 k.p.a. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż nie można skutecznie zarzucić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenia wskazywanych w skardze kasacyjnej przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd Administracyjny nie orzeka bowiem na podstawie przepisów k.p.a., lecz na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy Sąd Administracyjny ocenia legalność postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie k.p.a. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami k.p.a. Tego brak we wniesionej skardze kasacyjnej. Już chociażby z tego względu zarzuty skargi kasacyjnej, które bezpośrednio zarzucają Sądowi naruszenie powołanych przepisów k.p.a. nie zawierają usprawiedliwionych podstaw. Niezależnie od tej oceny, tak sformułowane zarzuty wymagają jednak wypowiedzi Naczelnego Sądu Administracyjnego w zakresie przywołanej za ich pomocą argumentacji (patrz: uchwała NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09) - patrz również wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2020 r. II OSK 2572/20. W zasadzie argumentacja skargi kasacyjnej w ramach zarzucanego naruszenia przepisów k.p.a. a także w ramach zarzutu dotyczącego naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. stanowi polemikę z ustalonym w sprawie stanem prawnym i faktycznym. Rozważania skargi kasacyjnej w tym zakresie nie wskazują, tak naprawdę poza ogólnikowymi sformułowaniami takich naruszeń ww. norm, pozwalających uznać istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem. Dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby Skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, że kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia. Wbrew stanowisku Skarżącego organy zebrały w sprawie wystarczający materiał dowodowy i należycie go oceniły aby wydać zaskarżoną decyzję. Podjęto także niezbędne kroki do wydania decyzji zgodnej z procedurą administracyjną. Nie jest usprawiedliwiony zarzut (oznaczony w petitum kasacji jako VII) naruszenia przepisów prawa procesowego, art. 6 k.p.a. w postaci braku pouczenia Skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] o możliwości wniesienia skargi kasacyjnej, a nadto nieprzyjęcia przez Sąd pełnomocnictwa udzielonego żonie Skarżącego "Pani H. W." i nieudzielenie jej głosu. Jak już wyżej zaznaczono przed sądami administracyjnymi procedura administracyjna nie ma zastosowania albowiem kwestie procesowe regulują przepisy p.p.s.a. Zatem zarzucenie Sądowi pierwszej instancji naruszenia art. 6 k.p.a. w powyższym zakresie nie może odnieść zamierzonego skutku. Skarżący brał udział w rozprawie przed WSA w dniu 2 kwietnia 2019 r., co odzwierciedla protokół rozprawy z 2 kwietnia 2019 r. a w konsekwencji doręczenia mu, na jego wniosek, wyroku wydanego na tej rozprawie wniósł skutecznie skargę kasacyjną. Z protokołu rozprawy wynika, iż Sąd pouczył Skarżącego o możliwości złożenia skargi kasacyjnej, którą powinien sporządzić uprawniony pełnomocnik (adwokat, radca prawny) i ta kasacja przecież została skutecznie wniesiona. Twierdzenie skargi kasacyjnej o braku pouczenia w powyższym zakresie jest sprzeczne z treścią wskazywanego wyżej protokołu rozprawy. W motywach skargi kasacyjnej wskazuje się, iż poważnym naruszeniem prawa było brak dopuszczenia przez Sąd dowodu z przesłuchania Skarżącego a także dopuszczenia przez Sąd w charakterze pełnomocnika Skarżącego Żony H.W., pomimo tego, że posiada ona informacje istotne dla sprawy. Natomiast zarzucono Sądowi, że udzielił głosu A. W., cytat: "która nawet nie była stroną niniejszego postępowania"- koniec cytatu. Należy wyraźnie podkreślić to, że przed sądem administracyjnym nie przeprowadza się postępowania dowodowego (za wyjątkiem dopuszczenia uzupełniającego dowodu z dokumentu - art. 106 § 3 p.p.s.a.), jak czyni się to przed sądem powszechnym, a więc nie przesłuchuje się świadków, jak oczekuje tego Skarżący. Z akt sądowoadministracyjnych nie wynika, by Sąd pierwszej instancji odmówił dopuszczenia żony Skarżącego jako jego pełnomocnika przed WSA w Rzeszowie, albowiem w opisywanym wyżej protokole z rozprawy z 2 kwietnia 2019 r. brak jest jakichkolwiek informacji w tym zakresie. Stąd też w tak ujawnionych okolicznościach sprawy wynikających wprost z akt sądowo-administracyjnych brak jest podstaw na wyprowadzania jakiegokolwiek zarzutu naruszenia prawa wobec Sądu pierwszej instancji. Zatem niezależnie od tego, że nie naruszono art. 6 k.p.a. w tym zakresie to należy wskazać, że udział w rozprawie przed Sądem pierwszej instancji stanowi o tym, iż Skarżący nie został pozbawiony możliwości obrony swoich praw. Nadto wbrew stanowisku Skarżącego Sąd pierwszej instancji prawidłowo udzielił głosu na rozprawie uczestniczce postępowania A. W., która przecież, co niesporne była stroną przedmiotowego postępowania. W szczególności przecież wniosła w tej sprawie odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, które zostało skutecznie rozpoznane. Kwestionowanie zatem statusu strony ww. nie znajduje uzasadnienia w realiach tej sprawy. Nie jest także usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisu postępowania tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie upatruje go w nienależytym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności nieodniesienie się do szeregu zarzutów wskazanych w skardze, przy czym skarga kasacyjna nie wyjaśnia w zakresie których zarzutów Sąd pierwszej instancji się nie odniósł w motywach swego wyroku. Natomiast należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r., II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera zatem wszystkie ustawowo wymagane elementy i zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego poddaje się kontroli instancyjnej, tj. pozwala w wystarczającym stopniu na ustalenie sposobu rozumowania przez Sąd I instancji i jego ocenę. Z wywodów Sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. To, że stanowisko to okazało się niezgodne z oczekiwaniami Skarżącego nie może stanowić o skuteczności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r., FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). W niniejszej sprawie Sąd odniósł się do poruszonej w skardze kwestii w wystarczający sposób tak, iż nie można skutecznie wskazywać na naruszenie ww. normy prawa procesowego. Bez wpływu na wynik niniejszego postępowania mają przedstawione w piśmie z dnia [...] maja 2022 r. decyzje dotyczące "rozbiórki sieci elektroenergetycznej SN 15 kV", gdyż te zostały wydane w innym odrębnym postępowaniu, niewątpliwie po wydaniu decyzji zaskarżonej w tej sprawie. Natomiast przedmiotem oceny Sądów administracyjnych była ostateczna decyzja z dnia [...] października 2018 r. i według stanu prawnego i faktycznego z daty jej wydania przeprowadzana była ocena legalności zaskarżonej decyzji. Zmiana stanu prawnego i faktycznego sprawy po tej dacie nie mogą wpłynąć na wynik sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Stąd też decyzje dot. "rozbiórki sieci elektroenergetycznej" w tym decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 22 marca 2022 r. nr [...] nie mogły być brane pod uwagę przy ocenie zarzutów przedmiotowej skargi kasacyjnej. Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.