II SA/Rz 1024/09

Dnia 18 marca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2009 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. Decyzją z dnia [...] października 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrza [...] nr [...] z dnia [...] września 2009 r., znak: [...] ustalającą warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pn.: "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego, garażu i osadnika ścieków" na działce nr 930 położonej w T., a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia. Powyższa decyzja została doręczona J. S. w dniu 14 października 2009r. i odebrana przez niego osobiście (dowód doręczenia – k. 11 akt administracyjnych II instancji). Decyzja zawierała pouczenie o możliwości jej zaskarżenia, poprzez wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na wyżej wymienioną decyzję złożył bezpośrednio do Sądu w dniu 20 listopada 2009 r. J. S. (data nadania w Urzędzie Pocztowym – k. 6 akt sądowych sprawy). Skarga ta została przekazana w dniu 24 listopada 2009 r. przez Sąd do organu II instancji (data nadania w Urzędzie Pocztowym – k. 26 akt sądowych). W dniu 30 grudnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga J. S. przekazana przez organ II instancji. Następnie w dniu 25 stycznia 2010 r. (data wpływu do Sądu) do tut. Sądu wpłynęło pismo J. S. w którym zwrócił się o przyznanie prawa pomocy. Zgodnie z art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - powoływanej dalej jako P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu PPF, dlatego też tut. Sąd wezwał J. S. do złożenia ww. wniosku na urzędowym formularzu. W dniu 08 lutego 2009 r. (data wpływu do tut. Sądu) J. S. zastosował się do wezwania Sądu i złożył wniosek na urzędowym formularzu, w którym wniósł o "zwolnienie od kosztów sądowych, opłat sądowych i wydatków oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego." Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2010 r. referendarz sądowy działając na podstawie art. 247 w zw. z art. 258 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przekazał wniosek skarżącego J. S. do rozpoznania Sądowi z uwagi na konieczność dokonania oceny skargi z punktu widzenia jej oczywistej bezzasadności, będącej skutkiem jej niedopuszczalności i jej ewentualnego odrzucenia (skarga wniesiona po terminie). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże zgodnie z art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Jak przyjęto w doktrynie, zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na jej uwzględnienie. Przyznanie prawa pomocy, nawet jeżeli zachodzą ku temu przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, jest niedopuszczalne w razie oczywistej bezzasadności skargi - (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" – Komentarz, wyd. Zakamycze 2005, str. 596). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (patrz: postanowienie NSA w Warszawie z dnia 6.04.2006 r., sygn. akt I OZ 413/06, publikowane System Informacji Prawniczej Lex nr 299475). W przedmiotowej sprawie takie okoliczności zachodzą. Jak wynika z akt sprawy skarga J. S. wniesiona została z uchybieniem terminu. Zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 14.10.2009r., natomiast skarga bezpośrednio złożona do WSA w Rzeszowie została przesłana przez Sąd do SKO w [...] w dniu 24.11.2009r. Z powyższego wynika, iż skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi upływał bowiem w dniu 13.11.2009 r. W świetle powyższego uznać należy, iż w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, o której mowa w art. 247 P.p.s.a., a to z uwagi na złożenie skargi po upływie terminu do jej wniesienia. Już wstępna analiza skargi wskazuje, iż nie będzie ona mogła być uwzględniona. Zatem z uwagi na powyższe należało odmówić przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 247 P.p.s.a., tut. Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.