II SA/Rz 1027/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Maria Piórkowska WSA Robert Sawuła Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. W. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi G. W. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (określanego dalej jako SKO) z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zjazdu z drogi gminnej na części działek o nr ewid. 85, 86, 108 położonych w Z. gm. [...]. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 147 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej dalej jako u.p.iz.p.) Z akt administracyjnych sprawy wynika, że G. W. w dniu 24 kwietnia 2008 r. zwrócił się do Burmistrza [...] z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działek o nr ewid. 85, 86 oraz zjazdu z drogi gminnej nr ewid. 108, położonych w Z. gm. [...] w granicach oznaczonych literami ABCDEF. W sprawie uprzednio orzekało SKO, które decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] uchyliło w całości decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2008 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy na wyżej wskazane zamierzenie inwestycyjne i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium zwróciło uwagę, że organ I instancji nie określił prawidłowego kręgu podmiotów posiadających przymiot strony w niniejszym postępowaniu i tym samym nie zapewnił im czynnego udziału w tym postępowaniu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Burmistrz decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] odmówił G. W. ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na części działek nr 85, 86 oraz zjazdu z drogi gminnej działki nr ewid. 108, położonych w Z., gm. [...], w granicach oznaczonych na planie literami ABCDEF. W uzasadnieniu organ wskazał, że ponownie ustalił strony postępowania i zawiadomił je o prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się ze wszystkimi zgromadzonymi dokumentami dotyczącymi przedmiotowej sprawy, w tym także z decyzją ustanawiającą strefę ochronną wód podziemnych w L. i możliwością wnoszenia ewentualnych zastrzeżeń i wniosków. Burmistrz naprowadził, że jako stronę postępowania uznał również Zakład Gospodarki Komunalnej i Usług Wielobranżowych Sp. z o.o. w B. – eksploatatora ujęcia wód podziemnych w L. zapewniając temu podmiotowi udział w nim. Organ zwrócił uwagę, że na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma obowiązku jego sporządzenia wynikającego z przepisów odrębnych. Podał, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 120 m, to jest większej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem. Organ podniósł, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2000 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz.U. Nr 16, poz. 902 z 2006 r. ze zm.) oraz ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz.U. Nr 239, poz. 2019 z 2005 r. ze zm.) Przedmiotowy teren przeznaczony pod inwestycję położony jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych. Zwrócił uwagę, że strefę ochrony pośredniej, ustanowioną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...], należy traktować jak strefę ochrony w rozumieniu Prawa wodnego z 2001 r. – jako aktualną i obowiązującą. Naprowadził, że granice strefy zaznaczono w skali 1:5000, linią koloru zielonego i seledynowego w kształcie elipsy. Podał, że w granicach terenu strefy ochrony pośredniej wszystkich studni, w której znajduje się rozpatrywany teren, zgodnie z decyzją z dnia [...] grudnia 1992 r., wprowadzono ograniczenia w użytkowaniu gruntów, wśród których istotne dla rozstrzygnięcia zawartego w niniejszej decyzji są: zakaz budowy osiedli mieszkaniowych, zakaz wykonywania odwodnień budowlanych oraz zakaz wykonywania wykopów ziemnych i robót melioracyjnych, co stoi w sprzeczności z wnioskowaną inwestycją. Organ podał, że działki objęte wnioskiem znajdują się w strefie ochrony pośredniej, w której obowiązują w/w zakazy. W ocenie organu realizacja planowanej inwestycji wywołała niekorzystne zmiany w obszarze ochrony wód podziemnych i spowoduje zagrożenie istniejącego ujęcia wody pitnej dla Gminy. Reasumując Burmistrz wskazał, że teren objęty wnioskiem nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.iz.p. wobec niezgodności z przepisami odrębnymi – art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 52 ust. 2 Prawo wodne. Organ podał, że strefa ochrony pośredniej, w której obowiązują ograniczenia w użytkowaniu i zakazy związane z wykonywaniem wykopów ziemnych, robót melioracyjnych i budową osiedli mieszkaniowych wyklucza możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. W. wnosząc o jej uchylenie i wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Odwołujący się zarzucił, że decyzja organu I instancji jest przejawem dowolnej interpretacji zakazów zawartych w decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. W jego ocenie zakaz dotyczy budowy osiedla, nie zaś zespołu pojedynczych domów jednorodzinnych. Zatem realizacja inwestycji nie pociąga za sobą konieczności wykonania odwodnień, czy robót melioracyjnych. Wykopy zaś będą związane tylko z wykonywaniem fundamentów. SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że wniosek G. W. jest kompletny. Podało, że w ponownym postępowaniu wszystkie osoby mające interes prawny zostały uznane za strony i miały zapewnioną możliwość czynnego w nim udziału, zapoznania się z zamierzeniami inwestycyjnymi, materiałem zgromadzonym w toku postępowania, składania zastrzeżeń i wniosków. Kolegium oceniło, że decyzja organu I instancji została oparta o analizę urbanistyczną i spełnia wszystkie wymagania określone w art. 61 u.p.iz.p. Do decyzji dołączono wymagany załącznik graficzny. Organ odwoławczy podał, że decyzja Burmistrza zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne, w związku z tym nie stwierdzono braków formalnych skutkujących koniecznością jej uchylenia. Naprowadził, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. ustanawiająca dla ujęcia wody podziemnej dla wodociągu grupowego L. strefy ochrony pośredniej i bezpośredniej, przy czym dla strefy ochrony pośredniej, wprowadzono tam m.in. zakaz budowy osiedli mieszkaniowych, wykonywania robót melioracyjnych i wykopów ziemnych oraz wykonywania odwodnień budowlanych, Organ mając na uwadze powyższe stwierdził, że w sprawie nie jest możliwe wydanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. W ocenie Kolegium decyzja Wojewody zakazuje budownictwa zmierzającego do zabudowy mieszkaniowej, której efektem końcowym jest powstanie osiedla. Budowa jednego domu jednorodzinnego już sama w sobie powodowałaby naruszenie tego zakazu. Odnosząc się do zarzutów odwołującego się organ odwoławczy wskazał na art. 61 ust. 1 Prawa wodnego, zgodnie z którym za szkody poniesione w związku z wprowadzeniem w strefie ochrony zakazów, nakazów oraz ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód - właścicielowi nieruchomości położonej w tej strefie przysługuje odszkodowanie od właściciela ujęcia wody na zasadach określonych w ustawie. Reasumując Kolegium wskazało, że skorzystało z możliwości wyeliminowania uchybień organu I instancji, bez konieczności wyeliminowania decyzji organu I instancji z obrotu prawnego – powołując niezbędne przepisy prawne i dokonując subsumcji. G. W. zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wnosząc o uchylenie jej oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.iz.p. w związku z art. 54 ustawy Prawo wodne oraz art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. – stanowi przepis odrębny, który stanowi zakaz dokonywania zamierzenia inwestycyjnego w granicach zewnętrznego terenu strefy pośredniej wód, - art. 58 ustawy Prawo wodne poprzez pominięcie, że strefę ochronną ustanawia w drodze aktu prawa miejscowego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a przyjęcie, że decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. stanowi prawo miejscowe według obowiązującej ustawy Prawo wodne, - art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych, które to zapewniają równą dla wszystkich ochronę prawną oraz stosowanie zasad sprawiedliwości społecznej. Nadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa procesowego art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., polegające na nienależytej ocenie materiału dowodowego, niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz nieprawidłowym uzasadnieniu wydanej decyzji. Zaskarżona decyzja w ocenie skarżącego nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zarzucił organowi błędne przyjęcie, że analiza urbanistyczna jest zgodna z obowiązującym prawem. Powołał się na stanowisko WSA w Kielcach wyrażone w wyroku z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 674/08. Skarżący wyraził pogląd, że bez przeprowadzenia aktualnych badań nie jest możliwa ocenia słuszności zakazów wprowadzających strefę ochrony pośredniej dla ujęcia wody. Zarzucił organowi I instancji, że od 2008 r. nie poczynił żadnych kroków w celu uregulowania stanu prawnego na części działek nr ewid. 85, 86, 108 położonych w Z., Gmina [...] - ograniczając się jedynie do zacytowania decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. Nadto skarżący zarzucił organowi odwoławczemu nieodniesienie się do zarzutu, że w strefie ochrony pośredniej wód dla ujęcia w L. – powstały nowe budynki, a także prowadzone są prace melioracyjne przez spółkę wodną oraz powstały przepompownie ścieków. W końcowej części uzasadnienia skarżący podniósł, że organ zupełnie bezpodstawnie przyjął, że wybuduje on osiedle. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyjaśniło, że skarga stanowi generalnie polemikę skarżącego ze stanowiskiem organów co do istnienia w obrocie prawnym decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. ustanawiającej dla ujęcia wody podziemnej dla wodociągu grupowego L. strefy ochrony pośredniej i bezpośredniej, a w konsekwencji ustalenia tego faktu. Uczestnik S. L. poparł skargę zarzucając, że w strefie ochrony pośredniej znajduje się ruchliwa droga asfaltowa prowadząca w B., jest linia kolejowa, wybudowano przepompownię ścieków, a nawet budynek kurnika. Co roku na wiosnę istniejące rowy melioracyjne są czyszczone koparkami. W ocenie uczestnika zwykła uprawa roli może stanowić większe zagrożenie dla ujęcia wody pitnej niż budowa budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). W niniejszej sprawie Sąd stwierdził takie uchybienia, co powoduje, że skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.iz.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W stanie faktycznym niniejszej sprawy bezsporne jest, iż zostały spełnione warunki przewidziane w pkt 1 – 4 w/w przepisu. Spór sprowadza się do tego, czy w istocie – jak podają organy wobec okoliczności, że planowana inwestycja miałaby znaleźć się w strefie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych ustanowionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. Nr [...] – wobec treści tejże decyzji – decyzja o warunkach zabudowy byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi. Zauważyć należy, że mimo przywołania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji SKO przepisu art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej P.o.ś.), w uzasadnieniu już ten przepis nie został wskazany i wyjaśniony stosownie do art. 107 § 3 in fine k.p.a., co niewątpliwie jest uchybieniem. Niezgodność, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 w tym wypadku może wynikać m.in. z art. 73 ust. 1 pkt 3 P.o.ś., w którym mowa o strefach ochronnych ujęć wód ustanowionych w trybie ustawy Prawo wodne. Wedle bowiem treści art. 73 ust. 1 pkt 3 P.o.ś. w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustalenia w trybie przepisów ustawy Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód. Data wydania decyzji przez Wojewodę ustanawiającej strefy ochrony bezpośredniej i pośredniej może przesądzać o tym, że strefy te mogły zostać ustanowione podczas obowiązywania ustawy Prawo wodne z 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.), a jeśli tak to według przepisów art. 59 ust. 2 i 3 w związku z art. 58 ust. 1 i 3 oraz art. 55 ust. 2 tej ustawy organem właściwym był Wojewoda. Brak stanowczości w tym ostatnim stwierdzeniu wynika z faktu, że w aktach administracyjnych nie ma dowodu na okoliczność, czy i kiedy decyzja ta stała się ostateczna. Stan prawny w zakresie ustanowienia stref ochronnych ujęć wody uległ zasadniczej zmianie z dniem 1 października 2001 r. (data wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu w życie ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw – Dz.U. Nr 100, poz. 1085), w wyniku której art. 59 ust. 3 ustawy Prawo wodne otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z tym przepisem strefy ochronne ujęć wody ustanawia rada powiatu w drodze uchwały, gdy organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody jest starosta lub wojewoda w drodze rozporządzenia, gdy jest on właściwy do wydania decyzji w tym przedmiocie. Tą regulacją ustawodawca przesądził o ustanawianiu stref ochronnych w drodze aktów prawa miejscowego. Jednocześnie w myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...) wyżej powołanej, ustanowione na podstawie dotychczasowych przepisów strefy ochronne ujęć wody stały się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne (Dz.U. Nr 228, poz. 2259), ustanowione na podstawie ustawy Prawo wodne z 1974 r. strefy ochronne ujęć wody stają się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. Nie ulega więc wątpliwości, że w myśl wyżej wskazanych unormowań strefy ochronne ujęć wody ustanowione podczas obowiązywania ustawy Prawo wodne z 1974 r. na podstawie tejże ustawy są strefami ochronnymi w rozumieniu przepisów aktualnie obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawałoby w takiej sytuacji, że według aktualnie obowiązujących przepisów strefy takie ustanawiają inne organy w drodze stanowienia prawa miejscowego. Istotne jest, czy strefy ochronne ujęcia wód podziemnych dla studni wymienionych w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. są obowiązujące, gdyż – jak twierdzą organy – decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Z akt sprawy nie wynika jednak, czy decyzja ta jest ostateczna i kiedy taka się stała – a to wymaga wyjaśnienia. Ponadto według pkt 3.3 tejże decyzji w ustanowionej strefie ochrony pośredniej, która miała być oznaczona na mapie ewidencji gruntów w skali 1:5 000 linią koloru zielonego i seledynowego w kształcie elipsy wprowadzono ograniczenia w użytkowaniu gruntów, m.in. zakaz: (...) – budowy osiedli mieszkaniowych, - wykonywania robót melioracyjnych i wykopów ziemnych, - wykonania odwodnień budowlanych i górniczych (...) Umknęło jednakże uwadze organów, iż w pkt 3.3 decyzji zawarto także na końcu następujący zapis: "Istniejące i nowobudowane budynki wraz z zabudowaniami muszą spełniać wymogi przepisów prawa budowlanego w szczególności szczelności zbiorników nieczystości itp." W świetle tego właśnie zapisu dotyczącego nowobudowanych budynków, wątpliwa wydaje się wykładnia przedstawiona zwłaszcza przez organ drugiej instancji o kategorycznym zakazie budowy budynków w strefie ochrony pośredniej. W ocenie Sądu kwestia ta oraz okoliczność, czy w/w decyzja jest i od kiedy stała się ostateczna nie zostały należycie – w sposób wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśnione, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten ostatni zapis pkt 3.3 decyzji – bez dodatkowych wyjaśnień – jest nie do pogodzenia ze stanowczym zakazem budowy nowych budynków mieszkalnych. Jeśli bowiem nie miałby dotyczyć budynków mieszkalnych to niezrozumiałe i nielogiczne byłoby nieobjęcie takich właśnie budynków już istniejących obowiązkiem spełnienia wymogów w zakresie szczelności zbiorników nieczystości. Sąd zauważa, że rozpoznaje skargę w granicach sprawy na podstawie akt sprawy. Tymczasem w aktach tych znajduje się m.in. kserokopia mapy ewidencji gruntów w skali 1:5.000, na której nie ma oznaczeń w kolorach, o których mowa w pkt 3.3 decyzji Wojewody z dnia [...].12.1992 r. Nie wiadomo więc, czy w istocie znajdująca się w aktach kserokopia mapy jest kopią tej mapy, o której mowa w decyzji Wojewody z [...].12.1992 r.. Wątpliwości te potęguje fakt, iż mapa znajdująca się w aktach została sporządzona w 2003 r. Niewyjaśnienie okoliczności związanych z treścią i zakresem zakazów wynikających z (ewentualnie) ustanowionej strefy ochrony pośredniej, w której miałyby się znajdować działki 85, 86 i 108 w Z., a także mocy obowiązującej decyzji z [...].12.1992 r. narusza także przepis art. 8 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia te w ocenie Sądu musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wobec wskazanych wyżej braków i niejasności przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien zgromadzić materiały, o których mowa w uzasadnieniu decyzji z 1992 r., a to: analizy budowy geologicznej i warunków wodnych regionu ujęcia wody, obliczenia hydrologiczne, a w razie potrzeby podjąć kroki w celu dokonania przez właściwy organ wykładni wyżej wskazanych zapisów pkt 3.3 decyzji z [...].12.1992 r. i w oparciu o powyższe ustalić, czy istotnie w strefie ochrony pośredniej na działkach 85, 86 i 108 nie jest dopuszczalna budowa budynku mieszkalnego, w szczególności czy taka inwestycja w każdym wypadku narusza przepis art. 73 P.o.ś. i rzeczywiście wyklucza wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.iz.p. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.