II SA/Rz 1028/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska SO (del.) Anna Bembenek Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 9 lutego 2011 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego G. W. kwotę 500 zł /słownie: pięćset złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi G. W. była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (określanego dalej jako SKO) z dnia [...] sierpnia 2010 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza [...] z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zjazdu z drogi gminnej na części działek o nr ewid. 85, 87, 88, 108 położonych w Z. gm. [...]". W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 147 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., określanej dalej jako k.p.a.) w związku z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm., określanej dalej jako u.p.iz.p.) oraz art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150 ze zm. – określanej dalej także jako P.o.ś.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że G. W. wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2008 r. zwrócił się do Burmistrza [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zjazdu z drogi gminnej na części działek o nr ewid. 86, 87, 88 i 108, położonych w Z. gm. [...]. Burmistrz decyzją z dnia [...] października 2008 r., nr [...] odmówił wnioskodawcy ustalenia warunków zabudowy dla wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego. Na skutek odwołania G. W., SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi. Wykonując wskazania zawarte w decyzji kasacyjnej Burmistrz ustalając strony postępowania wziął pod uwagę także postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 18 sierpnia 2009 r., sygn. akt [...] o ustanowieniu kuratora spadku po zmarłej A. B. (tj. właścicielce działki nr 82 w Z.) w osobie Z. K. Zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2009 r. organ poinformował strony o prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości zapoznania się ze wszystkimi zgromadzonymi dokumentami dotyczącymi niniejszej sprawy. Burmistrz [...] po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] odmówił G. W. ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zjazdu z drogi gminnej na część działek o nr 86, 87, 88, 108, położonych w Z., gm. [...], w granicach oznaczonych literami ABCDEFGHI". W uzasadnieniu organ stwierdził, że na terenie objętym wnioskiem brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma obowiązku jego sporządzania wynikającego z przepisów odrębnych. Naprowadził, że w przedmiotowej sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (zapewne omyłkowo została w decyzji podana inna data wydania tej ustawy i niewłaściwy publikator). Organ ustalił, że teren przeznaczony jest pod inwestycję, położony jest w strefie ochrony pośredniej ujęcia wody L., ustanowioną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r., nr [...]. Wskazał, że decyzja ta wprowadziła m.in. zakaz budowy osiedli mieszkaniowych, zakaz wykonywania odwodnień budowlanych oraz zakaz wykonywania wykopów ziemnych i robót melioracyjnych, co jak stwierdził organ stoi w sprzeczności z wnioskowaną inwestycją. Organ podał, że działki nr 83/1, 85, 86, 87, 88, na które G. W. wystąpił z 13 wnioskami, na obszarze obejmującym powierzchnię 1,74 ha, znajdują się w strefie ochrony pośredniej, w której obowiązują wyżej opisane zakazy. W ocenie organu realizacja planowanych inwestycji wywoła niekorzystne zmiany w obszarze ochrony wód podziemnych i spowoduje zagrożenie dla istniejącego ujęcia wody pitnej dla Gminy [...]. Ocenił, że teren objęty wnioskiem nie spełnia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.iz.p., tj. w zakresie niezgodności z przepisami odrębnymi – art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska i art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Konkludując organ wskazał, że strefa ochrony pośredniej, w której obowiązują ograniczenia w użytkowaniu gruntów i zakazy związane z wykonywaniem wykopów ziemnych, robót melioracyjnych i budową osiedli mieszkaniowych wyklucza możliwość realizacji inwestycji pod nazwą budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz zjazdu z drogi gminnej na części działek nr ewid. 86, 87, 88 i 108 położonych w Z.w granicach oznaczonych literami ABCDEFGHI. Odwołanie od tej decyzji wniósł G. W. wnosząc o jej uchylenie oraz wydanie decyzji zezwalającej na dokonanie zabudowy na części działki nr ewid. 86, 87, 88, 108 położonych w Z. W uzasadnieniu wskazał, że strefa ochronna ujęcia wody nie powinna być sprzeczna z ustawą Prawo wodne i w tym zakresie wskazał na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Kielcach z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 674/08. Odwołujący zarzucił, że organ I instancji niewłaściwie zinterpretował zakazy zawarte w decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. Podniósł, że przyjęcie przez organ I instancji, że 13 domów położonych w obszarze 1,74 ha – stanowić będzie osiedle mieszkaniowe prowadzi do nadinterpretacji prawa, co kłóci się w jego ocenie z obowiązującym porządkiem prawnym, popartym przez orzecznictwo i prowadzi do konstytucyjnego ograniczenia podstawowych praw obywatelskich. W ocenie G. W. realizacja inwestycji nie pociągnie za sobą konieczności wykonywania odwodnień, czy robót melioracyjnych, zaś wykopy będą związane jedynie z wykonywaniem fundamentów. Odwołujący zarzucił nadto, że w strefie ochrony były już wykonywane inwestycje w tym przepompownia ścieków. Wytknął organowi I instancji niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa – poprzez powołanie przepisów prawa wodnego dotyczącego strefy bezpośredniej ochrony ujęcia wody. SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2010 r., opisaną na wstępie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium oceniło, że decyzja organu I instancji spełnia niezbędne elementy jakie winna spełniać decyzja w przedmiotowej sprawie. Podniosło, że decyzja ta zawiera w szczególności analizę urbanistyczną sporządzoną przez mgr inż. architekta W. G., obejmującą obszar nie mniejszy niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i nie mniejszy niż 50 metrów. Organ odwoławczy wskazał również, że decyzja, od której złożono odwołanie spełnia wszystkie wymagania wynikające z art. 61 u.p.iz.p i zawiera ona wystarczające uzasadnienie faktyczne i prawne. Podał, że został do niej dołączony wymagany przez prawo załącznik graficzny. Stwierdził, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie nie jest możliwe z uwagi na niezgodność z przepisami odrębnymi. Kolegium powtórzyło analogicznie jak Burmistrz, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. ustanawiająca dla ujęcia wody podziemnej dla wodociągu grupowego L. strefy ochrony pośredniej i bezpośredniej, wprowadzając przy tym dla strefy ochrony pośredniej m.in. zakaz budowy osiedli mieszkaniowych, wykonywania robót melioracyjnych i wykopów ziemnych, wykonywania odwodnień budowlanych. W ocenie Kolegium nie jest możliwe wydanie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Wskazało, że już sam fakt zakazu wykonywania wykopów ziemnych stanowi o niemożności realizacji na terenie objętym wnioskiem planowanego zamierzenia. Realizacja przedmiotowej inwestycji spowodowałyby złamanie zakazu wykonywania robót ziemnych, co potwierdził sam składający odwołanie wskazując, że roboty będą wykonywane, lecz ograniczają się jedynie do wykopów fundamentów. Kolegium wyjaśniło, że zakaz dotyczy robót ziemnych w ogólności, nie różnicując ich w żaden sposób, co oznacza, że jakakolwiek robota ziemna w przypadku jej realizacji na przedmiotowym trenie będzie stała w oczywistej sprzeczności z w/w zakazem. W ocenie Kolegium decyzja Wojewody z 1992 r. zakazuje budownictwa zmierzającego do zabudowy mieszkaniowej, której efektem końcowym jest powstanie osiedla. Odnosząc się do zarzutów odwołującego o naruszeniu praw obywatelskich wyjaśniło, że za szkody poniesione w związku z wprowadzeniem w strefie ochronnej zakazów, nakazów oraz ograniczeń w zakresie użytkowania gruntów lub korzystania z wód - właścicielowi nieruchomości położonej w tej strefie przysługuje odszkodowanie od właściciela ujęcia wody na zasadach określonych w ustawie, zaś decyzja Wojewody zawierała w tym zakresie pouczenie. Konkludując Kolegium wskazało, że wyeliminowało uchybienia organu I instancji, powołując niezbędne przepisy prawne i dokonując jednocześnie ich subsumcji. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniósł G. W. wnosząc o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, takich jak: - art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.iz.p. w związku z art. 54 ustawy prawo wodne oraz art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo ochrony środowiska, polegające na błędnym przyjęciu, że decyzja Wojewody z dnia 21 grudnia 1992 r. – stanowi przepis odrębny, który stanowi zakaz wykonywania zamierzenia inwestycyjnego w granicach zewnętrznego terenu strefy pośredniej ujęcia wód, - art. 58 ustawy Prawo wodne poprzez pominięcie, że strefę ochronną ustanawia w drodze aktu prawa miejscowego - dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a przyjęcie, że decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. stanowi prawo miejscowe według obowiązującej ustawy prawo wodne, - art. 2 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP przez naruszenie podstawowych zasad konstytucyjnych, które to zapewniają równą dla wszystkich ochronę prawną oraz stosowanie zasad sprawiedliwości społecznej. 2. przepisów prawa procesowego art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 k.p.a., polegające na nienależytej ocenie materiału dowodowego, niewystarczającym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz nieprawidłowym uzasadnieniu wydanej decyzji. W uzasadnieniu skarżący nie zgodził się z zaskarżoną decyzją, zarzucając jej brak oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Podniósł, że Kolegium błędnie przyjęło, że decyzja wydana m.in. w oparciu o analizę urbanistyczną sporządzoną przez architekta jest zgodna z obowiązującym prawem. W jego ocenie decyzja Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r., nie stanowi obowiązującego prawa. Powołując się na przepisy ustawy prawo wodne wskazał, że strefę ochronną ustanawia w drodze aktu miejscowego dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, stąd decyzja Wojewody nie jest prawem miejscowym, a po wejściu w życie ustawy prawo wodne, winna utracić swój byt w obrocie prawnym, i zostać zastąpiona nowymi przepisami. Skarżący powtórzył część argumentów przedstawionych w odwołaniu. Zarzucił organowi odwoławczemu nie odniesienie się do zarzutu, że mimo zakazu prowadzenia wykopów w strefie ochrony pośredniej wód dla ujęcia w L. – od 1993 r. powstawały nowe budynki, jak również prowadzone są prace melioracyjne oraz powstały przepompownie ścieków. Według skarżącego organ zupełnie bezpodstawnie przyjął, że wybuduje on osiedle. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że stanowi ona generalnie polemikę ze stanowiskiem organów co do istnienia w obrocie prawnym decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. ustanawiającej dla ujęcia wód podziemnych dla wodociągu grupowego L. - strefy ochrony pośredniej i bezpośredniej, a w konsekwencji ustalenia tego faktu. Uczestnik S. L. poparł skargę zarzucając, że w jego ocenie zwykła uprawa roli jest bardziej szkodliwa niż prawidłowe wybudowanie budynku mieszkalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sądu rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.) W niniejszej sprawie Sąd stwierdził takie uchybienia, co powoduje, że skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.iz.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W stanie faktycznym niniejszej sprawy w zasadzie bezsporne jest, iż zostały spełnione warunki przewidziane w pkt 1 – 4 w/w przepisu. Spór sprowadza się do tego, czy w istocie – taka strefa ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych została ustanowiona i jak podają organy, wobec okoliczności, że planowana inwestycja miałaby znaleźć się w strefie ochrony pośredniej ujęcia wód podziemnych ustanowionej decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 1992 r. Nr [...] – wobec treści zakazów z tejże decyzji – decyzja o warunkach zabudowy byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi. Zauważyć należy, że mimo przywołania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji SKO przepisu art. 73 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (dalej P.o.ś.), w uzasadnieniu już ten przepis nie został wskazany i wyjaśniony stosownie do art. 107 § 3 in fine k.p.a., co niewątpliwie jest uchybieniem. Niezgodność, o której mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.i z.p. w tym wypadku może wynikać m.in. z art. 73 ust. 1 pkt 3 P.o.ś., w którym mowa o strefach ochronnych ujęć wód ustanowionych w trybie ustawy Prawo wodne. Wedle bowiem treści art. 73 ust. 1 pkt 3 P.o.ś. w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustalenia w trybie przepisów ustawy Prawo wodne warunków korzystania z wód regionu wodnego i zlewni oraz ustanowienia stref ochronnych ujęć wód. Data wydania decyzji przez Wojewodę ustanawiającej strefy ochrony bezpośredniej i pośredniej może przesądzać o tym, że strefy te zostały ustanowione podczas obowiązywania ustawy Prawo wodne z 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 230 z późn. zm.), a jeśli tak to według przepisów art. 59 ust. 2 i 3 w związku z art. 58 ust. 1 i 3 oraz art. 55 ust. 2 tej ustawy organem właściwym był Wojewoda. Brak stanowczości w tym ostatnim stwierdzeniu wynika z faktu, że w aktach administracyjnych nie ma dowodu na okoliczność, czy i kiedy decyzja ta stała się ostateczna. Stan prawny w zakresie ustanowienia stref ochronnych ujęć wody uległ zasadniczej zmianie z dniem 1 października 2001 r. (data wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu w życie ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz zmianie niektórych ustaw – Dz.U. Nr 100, poz. 1085), kiedy art. 59 ust. 3 ustawy Prawo wodne otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z tym przepisem strefy ochronne ujęć wody ustanawia rada powiatu w drodze uchwały, gdy organem właściwym do wydania pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody jest starosta lub wojewoda w drodze rozporządzenia, gdy jest on właściwy do wydania decyzji w tym przedmiocie. Tą regulacją ustawodawca przesądził o ustanawianiu stref ochronnych w drodze aktów prawa miejscowego. Jednocześnie w myśl art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska (...) wyżej powołanej, ustanowione na podstawie dotychczasowych przepisów strefy ochronne ujęć wody stały się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne. Z kolei zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo wodne (Dz.U. Nr 228, poz. 2259), ustanowione na podstawie ustawy Prawo wodne z 1974 r. strefy ochronne ujęć wody stały się strefami ochronnymi ujęć wody w rozumieniu przepisów ustawy Prawo wodne z 2001 r. Nie ulega więc wątpliwości, że w myśl wyżej wskazanych unormowań strefy ochronne ujęć wód ustanowione podczas obowiązywania ustawy Prawo wodne z 1974 r. na podstawie tejże ustawy są strefami ochronnymi w rozumieniu przepisów aktualnie obowiązującej ustawy Prawo wodne z 2001 r. i bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawałoby w takiej sytuacji, że według aktualnie obowiązujących przepisów strefy takie ustanawiają inne organy (dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej w drodze stanowienia prawa miejscowego – zgodnie z art. 58 ust. 1 Prawa wodnego). Istotne jest, czy strefy ochronne ujęcia wód podziemnych dla studni wymienionych w decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 1992 r. są obowiązujące, wobec tego że – jak twierdzą organy – decyzja ta pozostaje w obrocie prawnym. Tymczasem w aktach brak potwierdzenia, że decyzja ta była decyzją ostateczną. Ponadto według pkt 3.3 tejże decyzji w ustanowionej strefie ochrony pośredniej, która miała być oznaczona na mapie ewidencji gruntów w skali 1:5.000 linią koloru zielonego i seledynowego w kształcie elipsy, wprowadzono ograniczenia w użytkowaniu gruntów, m.in. zakaz: (...) – budowy osiedli mieszkaniowych, - wykonywania robót melioracyjnych i wykopów ziemnych, - wykonania odwodnień budowlanych i górniczych (...) Umknęło jednakże uwadze organów, iż w pkt 3.3 decyzji zawarto także na końcu następujący zapis: "Istniejące i nowobudowane budynki wraz z zabudowaniami muszą spełniać wymogi przepisów prawa budowlanego w szczególności szczelności zbiorników nieczystości itp." W świetle tego właśnie zapisu dotyczącego nowobudowanych budynków, wątpliwa wydaje się wykładnia przedstawiona zwłaszcza przez organ drugiej instancji o kategorycznym zakazie budowy budynków w strefie ochrony pośredniej. W ocenie Sądu kwestia ta oraz okoliczność, czy w/w decyzja jest i od kiedy stała się ostateczna nie zostały należycie – w sposób wynikający z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. wyjaśnione, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ten ostatni zapis pkt 3.3 decyzji – bez dodatkowych wyjaśnień – jest nie do pogodzenia ze stanowczym zakazem budowy nowych budynków mieszkalnych. Jeśli bowiem nie miałby dotyczyć budynków mieszkalnych to niezrozumiałe i nielogiczne byłoby nieobjęcie takich właśnie budynków już istniejących obowiązkiem spełnienia wymogów w zakresie szczelności zbiorników nieczystości. Sąd zauważa, że rozpoznaje skargę w granicach sprawy na podstawie akt sprawy. Tymczasem w aktach tych znajduje się m.in. kserokopia mapy ewidencji gruntów w skali 1:5.000, na której nie ma oznaczeń w kolorach, o których mowa w pkt 3.3 decyzji Wojewody z dnia [...].12.1992 r. Mapa ta – jak wynika z zamieszczonej na niej daty została sporządzona w 2003 r. Nie wiadomo więc, czy w istocie znajdująca się w aktach kserokopia mapy jest kopią tej mapy, o której mowa w decyzji Wojewody z [...].12.1992 r. i na ile ta mapa nawiązuje do tejże decyzji. Niewyjaśnienie okoliczności związanych z ostatecznością decyzji, treścią i zakresem zakazów wynikających z ewentualnie (jeśli decyzja jest ostateczna) ustanowionej strefy ochrony pośredniej, w której miałyby się znajdować działki objęte wnioskiem położone w Z., narusza także przepis art. 8 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchybienia te w ocenie Sądu musiały skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Wobec wskazanych wyżej braków i niejasności przedwczesne byłoby odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien ustalić czy decyzja ta jest ostateczna, następnie zgromadzić materiały, o których mowa w uzasadnieniu decyzji z 1992 r., a to: analizy budowy geologicznej i warunków wodnych regionu ujęcia wody, obliczenia hydrologiczne, a w razie potrzeby podjąć kroki w celu dokonania przez właściwy organ wykładni wyżej wskazanych zapisów pkt 3.3 in fine decyzji z [...].12.1992 r. i w oparciu o powyższe ustalić, czy istotnie w strefie ochrony pośredniej na działkach 86, 87, 88 i 108 nie jest dopuszczalna budowa budynku mieszkalnego, w szczególności czy taka inwestycja w każdym wypadku narusza przepis art. 73 ust. 1 pkt 3 P.o.ś. i rzeczywiście w niniejszej sprawie wyklucza wydanie decyzji o warunkach zabudowy zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.iz.p. Organ powinien także zwrócić się do Sądu Rejonowego R. o odpis postanowienia o ustanowieniu kuratora spadku z klauzulą prawomocności i umieścić je w aktach, gdyż postanowienie w tym przedmiocie jest postanowieniem orzekającym co do istoty sprawy i zgodnie z art. 521 § 1 K.p.c. staje się ono skuteczne, a jeżeli wymaga wykonania – także wykonalne, po uprawomocnieniu się. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a.