II SA/Rz 1029/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. S. na pismo Wojewody z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma M. S. i W. S. z dnia 22 czerwca 2009r. dotyczącego postanowienia Wojewody z dnia [...] maja 2009r. znak: [...] - postanawia – odrzucić skargę. W. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na pismo Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...] o pozostawieniu bez rozpoznania pisma M. S. i W. S. z dnia 22 czerwca 2009r. Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. Postanowieniem z dnia [...] maja 2009r. znak: [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2009r. znak: [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako działka nr 298/3 stanowiącej własność Gminy Miasto [...], będącej w wieczystym użytkowaniu Spółdzielni [...] w R. - do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego dotyczącego kwestii ważności umowy wieczystego użytkowania. Pismem z dnia 22 czerwca 2009r. M. S. i W. S. zwrócili się do Wojewody [...] z "zażaleniem" na wymienione postanowienie tego organu z dnia [...] maja 2009r. Wobec wątpliwości co do charakteru powyższego podania, organ wezwał składających je do oświadczenia czy stanowi ono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na jego postanowienie z dnia [...] maja 2009r. Jednocześnie wyznaczono wnioskodawcom termin 7 dni na udzielenie odpowiedzi z zaznaczeniem, iż bezskuteczny jego upływ skutkować będzie pozostawieniem przedmiotowego podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 19 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej następnie jako k.p.a. Wskazane wezwanie doręczone zostało M. S. i W. S. w dniu 23 lipca 2009r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie jego odbioru. W związku ze skargami M. i W. S. na przewlekłość postępowania Wojewody [...] w przedmiocie rozpoznania "zażalenia" z dnia 22 czerwca 2009r. Minister Infrastruktury postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r. znak:[...] – działając na podstawie art. 37 § 2 k.p.a. – wyznaczył Wojewodzie [...] termin wynoszący 1 miesiąc na załatwienie sprawy. Wskazanym na wstępie pismem z dnia 23 listopada 2009r. Wojewoda [...] pozostawił bez rozpoznania pismo M. S. i W. S. z dnia 22 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne zbadanie sprawy poprzedza ocena dopuszczalności wniesionej do sądu administracyjnego skargi. Jedną z przesłanek owej dopuszczalności jest istnienie określonej formy działania organu administracji publicznej zaskarżalnej do sądu. Określa je art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej następnie P.p.s.a. stanowiąc, iż kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m. in. decyzje administracyjne (pkt 1), postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym (pkt 3), inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (pkt 4). W ocenie Sądu, objęte skargą W. S. pismo Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2009r. nie mieści się w żadnej z wymienionych wyżej kategorii. Zostało ono bowiem wystosowane do skarżących w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, iż jeśli podanie strony nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa innym niż z § 1 (stanowiącym o adresie wnoszącego podanie), należy wezwać wnoszącego je do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, iż nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Powyższa regulacja nie wskazuje formy prawnej, w której organ winien pozostawić wniosek strony bez rozpoznania. W ugruntowanym, już aktualnie orzecznictwie sądowym przesądzone zostało, że pozostawienie bez rozpoznania, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a. nie następuje ani w formie decyzji ani też postanowienia. Jest to natomiast czynność techniczno-procesowa, o której podjęciu organ winien pisemnie zawiadomić wnoszącego określone podanie (tak np. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22.03.2007r., II OSK 506/06, opubl. w Legalis, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z 18.10.2007r., II SA/Op 396/07 opubl. w Legalis, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 11.04.2007r., II SA/Bk 154/07, opubl. w Legalis). Podkreśla się bowiem, iż jedynie żądanie strony niedotknięte brakami formalnymi zdolne jest do wywołania skutku prawnego w postaci wszczęcia postępowania w danej sprawie. Tylko zaś w tym wypadku powstawałaby konieczność podjęcia kończącej go decyzji. Nadto podstawę wydania decyzji stanowić może bądź stosowny przepis prawa materialnego bądź też procesowego. Tymczasem art. 64 § 2 k.p.a. milczy odnośnie takiej właśnie formy, zaś właściwego przepisu prawa materialnego także brak. Skoro podanie nie spełniające przewidzianych prawem wymogów nie wszczyna skutecznie postępowania, tym samym brak również podstaw do przyjęcia, iż czynność z powołanego przepisu mogłaby przybrać formę postanowienia. Ten ostatni akt podejmowany jest bowiem po myśli art. 123 k.p.a. w toku postępowania. Nawet jednak gdyby dopuścić możliwość zastosowania przez organ tej ostatniej formy, należałoby przyjąć, iż postanowienie takie nie mieściłoby się w zakresie przedmiotowym art. 3 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. Jednocześnie nieuzasadnionym byłoby twierdzenie, iż pismo informujące o pozostawieniu podania bez rozpoznania jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 1 pkt 4 P.p.s.a. Nie ustala bowiem ani też nie potwierdza żadnego uprawnienia bądź obowiązku określonego przepisami materialnego prawa administracyjnego, jak też nie odmawia powyższego. Nie rozstrzyga zatem władczo w przedmiocie takich uprawnień lub obowiązków. Biorąc powyższe pod uwagę orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.