II SA/Rz 1031/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego W. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] kwotę 450 zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi W.C. jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, zwanego dalej GITD z dnia [...] sierpnia 2013r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zwanego dalej WITD z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] nakładającą na W.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą:[...], W.C. w C. karę pieniężną w wysokości 15. 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych) z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym. Podstawą prawną zaskarżonej decyzji był art.(138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267.), zwanej dalej "k.p.a." oraz art. 4 pkt 22 lit. a i lit. h, lit. r i lit. y, art. 5 ust. 1, art. 8 ust. 3 pkt 8, art. 11 ust. 3, art. 14 ust. 1, art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1265.),zwanej dalej "ustawą", Ip. 1.4, Ip. 5. 1, Ip. 5. 2, Ip. 5. 3, Ip. 5.4, Ip. 5.6, Ip. 6.3.1, Ip. 6.3.6, Ip. 6.3.7 i Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 6, art. 7, art. 8 ust. 1-4 i ust. 8, art. 9 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006", art. 13, art. 14 ust. 2, art. 15 ust. 2 i ust. 5a Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985r.ze zm.), art. 25 ustawy z 16 kwietnia 2004 o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879 ze zm.), art. 6, art. 8 oraz Załącznik III art. 11 ust. 1 i ust. 2 Umowy Europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR) (Dz. U. Nr 94, poz. 1087), zwanej dalej "Umową AETR". Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że ustaleń stanowiących podstawę nałożenia przedmiotowej kary dokonano w trakcie kontroli przedsiębiorstwa, przeprowadzonej w dniach 17 maja - 31 maja 2010 r. i obejmującej okres od 1 października 2009r. do 30 listopada 2009r., której wyniki zawarte zostały w protokole kontroli z dnia [...] maja 2010 r., nr [...] Wydanie wskazanych na wstępie decyzji poprzedziło wydanie przez WITD decyzji z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], którą organ nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 30. 000 złotych z tytułu stwierdzonych w toku kontroli naruszeń. Decyzja powyższe została decyzją GITD z dnia [...] września 2010r., nr [...] uchylona, a sprawę przekazano organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy WITD decyzją z dnia [...] marca 2011r., nr [...] ponownie nałożył na W.C. karę pieniężną w wysokości 30. 000 złotych. Decyzja powyższa została następnie decyzją GITD z dnia [...] września 2011r., nr [...] utrzymana w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012., sygn. akt: II SA/Rz 1158/11 uchylił ww. decyzje organów I i II instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji decyzją z dnia [...] grudnia 2012.r nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 15. 000 złotych. Następnie GITD decyzją z dnia [...] marca 2013r., nr [...] uchylił ww. decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] czerwca 2013r., nr [...] nałożył na W.C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], W.C. w C. karę pieniężną w wysokości 15. 000 zł (słownie: piętnaście tysięcy złotych) h z tytułu naruszenia przepisów o transporcie drogowym, z tytułu naruszeń Ip. 1.4, Ip. 5.1, Ip. 5. 2, Ip. 5. 3, Ip. 5.4, Ip. 5.6. Ip. 6.3.1. Ip. 6.3.6 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji na wykonywanie międzynarodowego transportu rzeczy, zmiany danych o których mowa w art. 8 ustawy, w wymaganym terminie, skrócenie dziennego czasu odpoczynku, przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerw, skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 - godzinnego okresu. Pismem z dnia 21 czerwca 2013r. przedsiębiorca złożył odwołanie od decyzji organu I instancji jako zarzucając jej błędy merytoryczne i proceduralne. W pierwszej kolejności skarżący nie zgodził się z nałożeniem kary pieniężnej z Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, gdyż przepis w tym brzmieniu nie obowiązywał w okresie objętym kontrolą przedsiębiorstwa. Odwołujący się podniósł, że w decyzji nie podano powodów dla których organ uznał, że doszło do nieuzasadnionego użycia kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, gdyż w uzasadnieniu użyto zwrotu "niepotrzebnie" zamiast "nieuzasadnione" a nie przywołano dowodów, z których wynikałoby, że użycie kilku wykresówek było faktycznie nieuzasadnione. Odnośnie naruszeń dotyczących czasu pracy, organ I instancji nie określił w uzasadnieniu decyzji trasy przewozów w trakcie których popełniono naruszenia. Nie wykazał czy przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006 czy też umowy AETR. Z uwagi na istniejące odmienności w zakresie regulacji norm czasu pracy przez ww. akty prawne powyższe zaniechanie naruszyło art. 77 k.p.a. Biorąc pod uwagę powyższe, strona wniosła o uchylenie decyzji w całości. Organ odwoławczy zaskarżoną w niniejszej sprawie i wskazaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu I instancji W uzasadnieniu wskazał, że stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 15.000 złotych - dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio do 10 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. Za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy w wymaganym terminie tj. faktu wykorzystywania w działalności gospodarczej kolejnego pojazdu o nr rejestracyjnym [...] z tytułu naruszenia określonego w Ip. 1.4 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę 800 złotych. Organ wyjaśnił, że obecnie kara ta jest w miejsce dotychczasowej – 8 000 zł. Za skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku z tytułu naruszenia określonego w Ip. 5.4 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę 6 350 złotych, w miejsce 9 700 – I instancji. Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: 1. S.K. w dniu 13.11.2009r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 49 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewozy w tygodniowym okresie rozliczeniowym podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 550 złotych. S.W. w dniu 25.10.2009r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 30 godzin i 48 minut w stosunku do normy 45 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 3050 złotych. W.Ś. w dniu 07.11.2009r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 6 godzin i 48 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny w i ima wynieść 650 złotych. W.Ś. w dniu 13.11.2009r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym odpoczynek tygodniowy o 9 godzin i 42 minuty w stosunku do normy 36-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 950 złotych. W.Ś. dnia 17.11.2009r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 5 godzin i 27 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 550 złotych. J.P. w dniu 16.10.2009r. nie rozpoczął wymaganego odpoczynku, skrócił tym samym wymagany odpoczynek tygodniowy o 3 godziny i 27 minut w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 350 złotych. J.P. w dniu 21.10.2009r. nie rozpoczął wymaganego, skracając wymagany odpoczynek tygodniowy o 2 godziny i 37 minut, w stosunku do normy 24 godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 250 złotych Organ I instancji ustalił fakt popełnienia naruszenia polegającego na skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku przez kierowcę J.P. o 3 godziny i 56 minut w stosunku do normy 45 godzinnej w okresie rozliczeniowym przypadającym między godziną 07 : 52 dnia 22.10.2009r, a godziną 07 : 52 dnia 28.10.2009r. Organ odwoławczy zważył, że z wykresówek wynika, że kierowca w dniu 22.10.2009r. o godzinie 08 : 04 rozpoczął nowy okres prowadzenia pojazdu. Po upływie najpóźniej sześciu okresów 24-godzinnych tj. o godzinie 08 : 04 dnia 28.10.2009r. kierowca winien rozpocząć odbiór odpoczynku tygodniowego w wymiarze minimum 36 godzin. J.P. w ww. okresie nie rozpoczął wymaganego odpoczynku a najdłuższy nieprzerwany odpoczynek w nim zawarty trwał między godziną 12 : 39 dnia 24.10.2009r. a godziną 05 : 42 dnia 26.10.2009r. tj. łącznie 41 godzin i 4 minuty. Konieczność odbioru odpoczynku w wymiarze minimum 36 godzin wynika z faktu, że kierowca odebrał odpoczynek w miejscowości C. tj. miejscu normalnej bazy pojazdu . Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny jest niezasadna i winna zostać uchylona. Za skróceniu dziennego czasu odpoczynku, ti. naruszenie określone w Ip. 5.3 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę pieniężną w wysokości 3. 300 zł. Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: 1. S.K. w dniach 9 i 10.11.2009r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 37 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan taktyczny winna wynieść 300 złotych. 2. S.K. w dniach 11 i 12.11.2009r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 12 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561 /2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. 3. S.W. w dniach 13 i 14.11.2009r. oraz 14 i 15,11.2009r., skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 7 minut w stosunku do normy 11-godzinnej. Fakt popełnienia naruszenia nie budzi wątpliwości natomiast znowelizowane po dniu 01.01.2012r. przepisu ustawy o transporcie drogowym sankcjonują wyłącznie skrócenie czasu dziennego odpoczynku o czas powyżej 15 minut. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Biorąc pod uwagę powyższe, kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny jest niezasadna i winna zostać uchylona. 4. W.Ś. w dniach 07.11.2009r. i 07/08.11.2009r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 5 godzin i 7 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 1100 złotych. 5. W.Ś. w dniach 18.11.2009r. i 18/19.11.2009r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 4 godziny i 36 minut w stosunku do normy 9-godzinnej. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 900 złotych. 6. J.P. w dniach 21/22.10.2009r. i 22/23.10.2009r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 8 minut w stosunku do normy 9-godzinnej.Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. 7. J.P. w dniach 23/24.11.2009r. i 24/25.11 .2009r. skrócił wymagany odpoczynek dzienny o 1 godzinę i 30 minut w stosunku do normy 9-godzinnej Wykresówka opisana za dni 23/24.11.2009r. zawiera na rewersie adnotację o wykonaniu podjazdu lecz ww. okoliczność nie stanowi podstawy do zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561 /2006 w związku z czym nie można uwolnić przedsiębiorcy od odpowiedzialności w tym zakresie. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Kara pieniężna za wyżej opisany stan faktyczny winna wynieść 300 złotych. Za przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, tj. naruszenie określone w Ip. 5.2 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę pieniężna w wysokości 1. 250 zł Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: - S.K. w dniu 13.10.2009r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 23 minuty, a w dniu 20.10.2009r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 54 minuty. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegały karze odpowiednio w wysokości 150 złotych, 350 złotych. - W.Ś. w dniu 07.11.2009r. przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o 1 godzinę i 48 minut. Wykresówka opisana za dni 07/08.11.2009r. na rewersie zawiera wyłącznie adnotację o fakcie popełnienia naruszenia bez wskazania okoliczności, będącej powodem złamania przepisów prawa, w związku z czym zasadnie nie została uwzględniona przez organ I instancji. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 750 złotych. Za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu tj. naruszenie określone w Ip. 5. 1 załącznika nr 3 do ustawy nałożono karę pieniężną w wysokości 1.600 zł Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: - W.Ś. w dniach 07 i 08.11.2009r. prowadził pojazd łącznie przez 15 godzin i 35 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 5 godzin i 35 minut w stosunku do normy 10 godzinnej jednocześnie nie odebrał w ww. czasie nieprzerwanego odpoczynku trwającego minimum 7 godzin. Wykresówka opisana za dni 07/08.11.2009r. na rewersie zawiera wyłącznie adnotację o fakcie popełnienia naruszenia bez wskazania okoliczności, będącej powodem złamania przepisów prawa, w związku z czym zasadnie nie została uwzględniona przez organ I instancji. Drobna pomyłki organu I instancji przy określaniu dokładnych godzin prowadzenia pojazdu nie wpływają na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Przewóz podlegał przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 1100 złotych. - W.Ś. w dniach 18 i 19.11.2009r. prowadził pojazd łącznie przez 12 godzin i 51 minut, czym przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia o 2 godziny i 51 minut w stosunku do normy 10 godzinnej jednocześnie nie odebrał w ww. czasie nieprzerwanego odpoczynku trwającego minimum 7 godzin. Drobna pomyłka organu I instancji przy określaniu dokładnych godzin prowadzenia pojazdu oraz przy określaniu dokładnej godziny odebranej przerwy nie wpływają na rozstrzygnięcie prawne sprawy. Przewóz podlegał przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegało karze 500 złotych. Za przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu kolejnych dwóch tygodni tj. naruszenie określone w Ip. 5.6 załącznika nr 3 do ustawy nałożono karę pieniężną w wysokości 3. 250 zł Na postawie wykresówek ustalono, że kierowca: - S.W. opisanych w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 19.10.2009r. a godziną 24 : 00 dnia 02.11.2009r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 91 godzin i 50 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 1 godzinę i 50 minut w stosunku do normy 90 -godzinnej. Przewozy podlegały przepisom rozporządzenia nr 561/2006. Powyższe naruszenia podlegało karze 100 złotych. - W.Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 26.10.2009r. a godziną 24 : 00 dnia 09.11.2009r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 94 godziny i 6 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 4 godziny i 6 minut w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 250 złotych. - W.Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 02.11.2009r. a godziną 24 : 00 dnia 16.11.2009r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 111 godzin i 57 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowym o 21 godzin i 32 minuty w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 2800 złotych. - W.Ś. w okresie rozliczeniowym między godziną 00 : 00 dnia 09.11.2009r. a godziną 24 : 00 dnia 23.11.2009r. w dwutygodniowym okresie rozliczeniowym prowadził pojazd łącznie przez 93 godziny i 20 minut czym przekroczył całkowity czas prowadzenia pojazdu w okresie dwutygodniowy m o 3 godziny i 20 minut w stosunku do normy 90 - godzinnej. Przewozy podlegały przepisom Umowy AETR. Powyższe naruszenia podlegało karze 100 złotych. Za nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24-godzinnego okresu, określone w Ip. 6.3.1 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę 800 zł. Analiza wykresówek kierowcy W.Ś. opisanych za dni 07.11.2009r. i 07./08.11.2009r. wykazała, że kierowca w dniu 07.11.2009r. o godzinie 07 : 55 włożył wykresówkę do tachografu, którą wyjął o godzinie 20 : 05 dnia 07.11.2009r. dnia a następnie o godzinie 20 : 10 tego dnia włożył na jej miejsce kolejną, którą użytkował do godziny 04 : 00 dnia 08.11.2009r. Analiza wykresówek kierowcy W.Ś. opisanych za dni 18.11.2009r. i 18./19.11.2009r. wykazała, że kierowca w dniu 18.11.2009r. o godzinie 07 : 45 włożył wykresówkę do tachografu, którą wyjął o godzinie 10 : 42 dnia 18.11.2009r. dnia a następnie o godzinie 15 : 05 tego dnia włożył na jej miejsce kolejną, którą użytkował do godziny 03 : 30 dnia 19.11.2009r. Za brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów - imienia lub nazwiska kierowcy, ti naruszenie określone w Ip. 6.3.6.1 załącznika nr 3 do ustawy wymierzono karę pieniężną w wysokości 1. 950 zł Organ odwoławczy zważył, że żadna z okazanych przez przedsiębiorcę wykresówek kierowcy S.W. użytkowanych w okresie od dnia 19.10.2009r. do dnia 30.11.2009r. w łącznej liczbie 39 sztuk nie zawiera przepisowego wpisu imienia kierowcy. Za słuszne uznał organ II instancji umorzenie postępowania w zakresie naruszeń polegających na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień; określone w Ip. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy oraz okazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy - za każda wykresówkę Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy. Łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia utrzymane w mocy przez organ odwoławczy ulega zmianie stosunku do kwoty ustalonej przez organ I instancji i wynosi 19. 200 złotych. Stosownie jednak do ograniczenia maksymalnej kwoty kar pieniężnych wynikającego z art. 92a ust. 3 pkt 1 ustawy wynoszącego 15. 000 złotych, zasadnym jest utrzymanie zaskarżonej decyzji w całości w mocy. Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych organ odwoławczy zważył, iż są one nie trafne i nie mogą zostać uwzględnione. W zakresie zagadnienia tras przewozów drogowych w trakcie których doszło do wystąpienia naruszeń, analiza wykresówek przeprowadzona przez organ II instancji wykazała, że istotnie część przewozów podlegała przepisom rozporządzenia nr 561/2006 a część przepisom Umowy AETR, co zostało wskazane przez organ odwoławczy przy opisie konkretnego stanu faktycznego. Uchybienie dokonane przez organ I instancji nie wpływa jednak na rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę poddał analizie trasy przewozów- z uwzględnieniem miejscowości wpisanych przez kierowców na wykresówkach. W przypadkach, w których do przewozów należało zastosować przepisy Umowy AETR. dokonano subsumpcji stanu faktycznego do przepisów tej Umowy i w zależności od wyniku uchylono kwotę kary pieniężnej za dany przypadek w całości bądź określono kwotę kary zgodnie z rozmiarem naruszenia (tj. skrócenia odpoczynku, przekroczenia czasu jazdy) wg. norm AETR. Organ II instancji stwierdza, że łączna kwota kar pieniężnych za wszystkie naruszenia w dalszym ciągu przekracza wartość 15 000 złotych w związku z czym rozstrzygniecie organu I instancji należało utrzymać w mocy. W.C. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą:[...], W.C., w C. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości i uchylenie poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013r. oraz o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości 450 zł. Zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2013r zarzucił: - naruszenie art.7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie ważkich okoliczności sprawy w postaci tras przewozu na których zarejestrowane zostały dokonane przez kierowców naruszenia norm socjalnych, - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez hipotetyczne określenie naruszeń w uzasadnieniu decyzji oraz niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione w zakresie tras przewozów i odwołanie się w tym zakresie do przypuszczeń , - naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez podniesienie do rangi faktów, okoliczności które nigdy nie miały miejsca oraz poprzez całkowicie niezrozumiałe zredagowanie uzasadnienia pozostającego w sprzeczności z treścią rozstrzygnięcia, - naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego poprzez utrwalenie stanu niezgodnego z prawem w zakresie właściwości rzeczowej organu I instancji. W uzasadnieniu podał, że kontrolowana firma wykonuje zarówno przewozy wewnątrzunijne, jak i przewozy wykraczające poza granice Unii Europejskiej. Do pierwszego rodzaju tych przewozów stosuje się normy rozporządzenia nr 561/2006, do drugiego natomiast normy Umowy AETR. Z decyzji nie można wywnioskować tras przejazdu, na których powstały poszczególne naruszenia i tym samym nie da się określić, czy stan faktyczny winien zostać odniesiony do rozporządzenia 561/2006, czy też do umowy AETR. Niewłaściwie określono trasy przewozu i dokonano wadliwej subsumpcji stanu faktycznego do jednego z dwóch regulujących materię aktów prawnych. Nie jest możliwe odtworzenie na podstawie zapisów na wykresówkach trasy, na jakiej wykonywany był przewóz, bowiem kierowca wpisuje na wykresówce miejsce rozpoczęcie pracy oraz miejsce jej zakończenia - a nie miejsce załadunku przewożonego towaru i miejsce jego rozładunku.. Takie uchybienie, którego wystąpienie potwierdził organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...].08.2013 dyskwalifikuje w opinii strony skarżącej cale postępowanie. Dla prawidłowej oceny trasy przewozu na której powstało każde ze stwierdzonych naruszeń, niezbędnym wydaję się odwołanie do dokumentacji przewozowej (listów przewozowych, manifestów, frachtów itp.), z których można miarodajnie ustalić trasę, na jakiej przewóz z danym ładunkiem był wykonywany. Organ I instancji nie przeprowadził jednak takiej analizy. Organ odwoławczy również jej zaniechał. Wskazał, że uzasadnienie decyzji z dnia [...].08.2013 nie wypełnia w ocenie strony skarżącej normy z art. 107 § 3 k.p.a., wskutek wielu niejasności i zawartych w nim sprzecznych Ponadto skarżący podniósł, że aktualny pozostaje podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 107 §1 k.p.a polegający na niewskazaniu organu wydającego rozstrzygnięcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż rozpoznając skargę ogranicza się do oceny, czy zaskarżony akt lub rozstrzygnięcie nie narusza prawa w stopniu wpływającym na wynik sprawy. Nie może natomiast kierować się takimi kryteriami jak słuszność czy celowość ich podjęcia. Poza tym jakkolwiek sąd administracyjny rozpoznając skargę związany jest granicami sprawy to nie jest związany granicami skargi, w tym zawartymi w niej zarzutami, co skutkuje obowiązkiem sądu uwzględnienia naruszeń niedostrzeżonych przez skarżącego. Poza tym Sąd rozpoznając skargę związany jest oceną prawną wyrażoną w wyroku sądu administracyjnego – art. 153 P.p.s.a. Sprawa nałożenia kary pieniężnej na W.C. prowadzącego działalność transportową była już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie II SA/Rz 1158/11 uchylił decyzje organów obu instancji. Organ prowadząc ponownie postępowanie ustalił, że dokonano następujących naruszeń: 1) niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji zmiany danych, 2) nieuzasadnione użycie kilku wykresówek w ciągu tego samego 24 godzinnego okresu, 3) skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku, ustalona przez organ I instancji wysokość kary to kwota 9700 zł, organ odwoławczy ustalił ją na kwotę 6350 zł przyjmując, że naruszenie przepisów przez kierowcę J.P. od dnia 22.X.2009 r. do 289.X.2009 r. jest nieuzasadnione, 4) skrócenie dziennego czasu odpoczynku, ustalona kara przez organ I instancji to kwota 3300 zł, natomiast organ odwoławczy ustalił ją na kwotę 3200 zł, przyjmując iż kara dla kierowcy S.W. za okres 13/14 i 14/15.XI.2009 r. jest nieuzasadniona ze względu na zmianę przepisów, 5) przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, 6) przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, 7) przekroczenie całkowitego czasu prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni, 8) brak w wykresówkach właściwych wpisów. Łącznie ustalona kara to kwota 15 000 zł. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie musi ponownie rozpoznać sprawę, a wydając swoje rozstrzygnięcie może orzec jedynie w ten sposób: - utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzje, - uchyla zaskarżoną decyzje w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, albo uchylając tą decyzję umarza podstępowanie, - umarza postępowanie odwoławcze. Pierwsze z rozstrzygnięć może zapaść jedynie wówczas gdy organ odwoławczy prowadząc ponownie postępowanie stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ jest obowiązany ocenić prawidłowość decyzji objętej kontrolą pod kątem przepisów prawa materialnego i procesowego, które mają zastosowanie. Ocena ta nie może być tylko formalna lecz powinna być poprzedzona przeprowadzeniem stosownego postępowania wyjaśniającego. "Jeśli organ odwoławczy rozpoznając zarzut odwołania uznał ten zarzut za uzasadniony w świetle obowiązujących przepisów prawa to utrzymanie w mocy decyzji objętej odwołaniem tylko ze względu np. na racje ekonomiczne jest rażącym naruszeniem prawa – patrz wyrok NSA z dnia 5.XI.1981 r., SA/Kr 301/81. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia z dnia 31 stycznia 2012 r. Sąd stanął na stanowisku, że wykazane przez organ odwoławczy uchybienia co do wysokości naliczonych kar, pomimo że pozostaje to bez wpływu na karę ostateczną ze względu na przekroczenie jej górnej granicy winny prowadzić do wydania decyzji reformatoryjnej. Zdaniem Sądu na gruncie K.p.a. stwierdzenie takiego naruszenia prawa musi prowadzić do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zdaniem Sądu orzekającego uprzednio wydanie decyzji na podstawie art. 138 § 1 K.p.a. możliwe jest tylko wówczas gdy decyzja badana pozostaje w zgodzie z prawem. Natomiast stwierdzenie, że w pewnych rozstrzygnięciach jest wadliwa a pomimo to jest zgodna z prawem jest niedopuszczalne. W poprzednio wydanym wyroku Sąd wprost uznał "organ odwoławczy powinien w takich sytuacjach uchylić decyzję pierwszoinstancyjną w całości lub w części i w tym zakresie orzekać merytorycznie". W prowadzonym ponownie postępowaniu uzasadnienie rozstrzygnięcia organu co do sposobu rozstrzygnięcia pomimo dostrzeżonych uchybień organu I instancji jest identyczne. Organ odwoławczy uznając, iż górna granica możliwej do wymierzenia kary została znacznie przekroczona to zasadnym jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej ani sąd orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Nieprzestrzeganie tego przepisu podważałoby obowiązującą w demokratycznym państwie prawnym zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji, prowadząc do niespójności systemu władzy publicznej. Naruszenie art. 153 P.p.s.a. powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. "Ponowne rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny ogranicza się do kontroli, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne zawarte w uzasadnieniu poprzedniego wyroku oraz oceny ewentualnych nowych okoliczności, które "zaistniały już po wydaniu wyroku" (patrz: wyrok z dnia 27 maja 2009 r., SA\Kr 1636/08). Bezwzględny obowiązek zastosowania się przez organ administracji do poglądu prawnego i wynikających z niego wytycznych co do dalszego biegu postępowania może być wyłączony tylko w razie istotnej zmiany stanu faktycznego lub zmiany przepisów prawa, a także po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie (patrz: wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., II OSK 691/08). "Związanie zaś oceną prawną oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w przyszłości formułować innych nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym i mają obowiązek podporządkować mu się w pełnym zakresie" (patrz: wyrok Naczelnego Sądu administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., II FSK 1328/11). Organ odwoławczy prowadząc ponownie postępowanie uwzględni w całości stanowisko Sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1158/11.