II SA/Rz 1038/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Piotr Godlewski /spr./ Sędziowie WSA Marcin Kamiński WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2017 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. C. kwotę 200 zł /słownie: dwieście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 1038/16 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] czerwca 2016 r. Nr [...], dotycząca umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew. Z jej uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. M. C. zwróciła się do Burmistrza [...] o wymierzenie A S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie przyrody administracyjnej kary pieniężnej za wycięcie w październiku 2015 r. drzew z jej nieruchomości stanowiącej działkę ewid. nr 802 w Z., bez jej wiedzy i zgody oraz bez wymaganego zezwolenia. W wyniku przeprowadzonych [...] stycznia 2016 r. oględzin Burmistrz [...] ustalił, że działka nr 802 w Z. tworzy zwarty kompleks leśny o pow. 1,01 ha, stanowiący las. W wypisie z rejestru gruntów w/w działka stanowi grunt oznaczony symbolem R IIIa o pow. 1,01 ha. W tej sytuacji Burmistrz decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. Nr [...] – działając na podstawie art. 83 ust. 1 i art. 83f ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r., poz. 1651, dalej: u.o.p.) oraz art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: K.p.a.) - umorzył w całości postępowanie w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej A S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] za usunięcie drzew z działki nr ewid. 802 położonej w Z. Wyjaśnił, że kara o jakiej mowa w art. 88 u.o.p. nie może zostać wymierzona, gdyż działka nr 802 stanowi użytek gruntowy, który wbrew informacji zamieszczonej w ewidencji gruntów i budynków, jest faktycznie lasem (w rozumieniu legalnej definicji lasu zawartej w ustawie o lasach). Wobec powyższego organ gminy nie posiada kompetencji w w/w sprawie, to zaś skutkuje umorzeniem postępowania. Nie zgadzając się z tą decyzją M. C. złożyła odwołanie, wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła błędne uznanie przez organ, że działka nr ewid. 802 stanowi las. Wbrew ustaleniom organu, działka ta nie spełnia warunków dla uznania danej nieruchomości za las, o jakim mowa w ustawie o lasach. Podała, że sam Burmistrz [...] wydał dla tej działki nakaz płatniczy, jako dotyczący gruntu oznaczonego symbolem R IIIa, o pow. 1,01 ha. Końcowo podała, że Burmistrz w wydanej decyzji wskazał na brak własnej kompetencji do rozpatrzenia jej wniosku, nie zaś na brak możliwości orzekania przez jakikolwiek inny organ administracyjny. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. SKO– powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 83 ust. 1 i art. 83f ust. 1 pkt 4 u.o.p. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podało, że spór sprowadza się do ustalenia, czy działka nr 802 stanowi rolę czy też las. To zaś jest konieczne do ustalenia organu właściwego do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 83 ust. 6 u.o.p., wymogu wydania zezwolenia przez wójta, burmistrza, prezydenta miasta nie stosuje się do drzew lub krzewów w lasach. Organy te nie posiadają kompetencji do wydania decyzji zezwalającej na wycinkę drzew na takich gruntach. Kolegium stanęło na stanowisku, że zapisy w ewidencji mają miarodajny charakter. Jednakże w sytuacji rozbieżności tych zapisów ze stanem rzeczywistym, decydujące znaczenie będzie miał rzeczywisty stan gruntu. Organ wskazując na definicję lasu zawartą w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, podał, że lasem jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków. Zdaniem organu, lasem jest zatem grunt pokryty roślinnością leśną, na powierzchni co najmniej 0,10 ha, przeznaczony do produkcji leśnej. Powyższy przepis rozróżnia dwa rodzaje gruntu: pierwszy to grunt pokryty roślinnością leśną o pow. co najmniej 0,10 ha, drugi to grunt tej roślinności czasowo pozbawiony, do którego odnoszą się warunki określone w lit. a), b) lub c). Na poparcie swego stanowiska Kolegium przywołało orzecznictwo sądowe w tej sprawie. Jak stwierdziło SKO, dla określenia czy przedmiotowy grunt będzie miał charakter leśny niezbędne jest ustalenie, czy obszar objęty zezwoleniem na usunięcie drzew był pokryty roślinnością leśną. U.o.p. w art. 2 ust. 2 wskazuje, że gruntami leśnymi w rozumieniu ustawy są grunty określone jako lasy w przepisach o lasach, zrekultywowane dla potrzeb gospodarki leśnej, pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych. Zatem sam ustawodawca odwołuje się do definicji zawartej w ustawie o lasach, nie zaś do zapisów zawartych w ewidencji. Kolegium zauważyło, że to w poprzednio obowiązującym stanie prawym (art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych) zapisy w ewidencji miały decydujące znaczenie. W bieżący stanie prawnym ustawodawca świadomie zrezygnował z takiego zapisu i uzależnił ocenę gruntu od warunków faktycznych. SKO zwróciło także uwagę na czysto informacyjny charakter zapisów zawartych w ewidencji. W przypadku rozbieżności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym, decydować będzie rzeczywisty stan gruntu. Z tych przyczyn SKO stwierdziło, że organ I instancji słusznie uznał, że nie posiada kompetencji do podejmowania działań w sprawie i zasadnie umorzył postępowanie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła M. C. wnioskując o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 83 u.o.p. poprzez umożliwienie wycinki drzew właścicielowi urządzeń (A S.A. Oddział w [...]) bez uzyskania stosownej decyzji organu i zgody właściciela działki mimo jej uregulowanego stanu prawnego, a także naruszenie art. 3 ustawy o lasach i dokonanie błędnej interpretacji definicji "lasu". W jej ocenie ograny poprzez dowolną interpretację u.o.p., ustawy o lasach, dowolną interpretację stanu działki oraz poprzez przyzwolenie na wycinkę drzew z naruszeniem prawa własności osób trzecich, brak wskazania organu właściwego do "akceptacji wycinki" oraz brak "zachowania środków ochrony przyrody", naruszyły zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów i powołując się na wyrok NSA z 21 grudnia 2012 r. II FSK 984/11, wskazała, że o tym czy dany grunt jest lasem decyduje w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności lub niezgodności z prawem, gdy dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli we wskazanym zakresie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy mających wpływ na jej końcowe załatwienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygania w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy u.o.p. Zasadą jest, że zgodnie z jej art. 83 ust. 1, usunięcie drzewa lub krzewu z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego na wniosek: 1) posiadacza nieruchomości - za zgodą właściciela tej nieruchomości; 2) właściciela urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny /służących m.in. do doprowadzania energii elektrycznej, które nie należą do części składowych nieruchomości, jeżeli wchodzą w skład przedsiębiorstwa/ - jeżeli drzewo lub krzew zagrażają funkcjonowaniu tych urządzeń. Jednocześnie art. 83f u.o.p. przewiduje wyjątki w jego zastosowaniu, stanowiąc w ust. 1 pkt 4, że art. 83 ust. 1 nie stosuje się do drzew lub krzewów na plantacjach lub w lasach w rozumieniu ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. W okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości i nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że na działce nr 802 o pow. 1,01 ha w Z. stanowiącej własność M. C. doszło w 2015 r. do usunięcia bez wcześniejszego porozumienia z nią przez A S.A. Oddział [...] Rejon Energetyczny [...] w części rosnących na niej drzew (pod i wzdłuż linii energetycznej). Zdaniem pełnomocnika Spółki wyrażonym w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r., dokonując wycinki wypełniała ona swój obowiązek wynikający z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne, Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm. /utrzymywania zdolności urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych/, a działka z uwagi na jej charakter (zwarty grunt przekraczający powierzchnię 0,10 ha, porośnięty w całości drzewami, na którym nie jest prowadzona działalność rolnicza) stanowiła las w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach. Akceptacja tego stanowiska jest o tyle istotna, że uznanie przedmiotowego gruntu za las i wynikającego z tego braku wymogu uzyskania przez Spółkę zezwolenia na wycinkę drzew w myśl art. 83 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 83f ust. 1 pkt 4 u.o.p. (mimo odmiennych twierdzeń skarżącej powołującej się na zapisy zawarte w ewidencji gruntów i wynikający z nich rolny charakter użytków) wyłączałoby bezprawność jej działania, wykluczając tym samym możliwość nałożenia na nią wnioskowanej przez skarżącą administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia (art. 88 ust. 1 u.o.p.). Nie przesądzając rozstrzygnięcia jakim powinno zakończyć się niniejsze postępowanie na etapie administracyjnym, w tym również nie wykluczając zasadności wydanej już w sprawie w I instancji decyzji umarzającej to postępowanie, w ocenie Sądu w sprawie nie zostały jednak wyjaśnione w sposób prawidłowy i wyczerpujący wszystkie okoliczności sprawy. W myśl art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.), lasem w rozumieniu ustawy jest grunt: 1) o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony: a) przeznaczony do produkcji leśnej lub b) stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo c) wpisany do rejestru zabytków; 2) związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Dla potrzeb rozpoznawanej sprawy istotna dla uznania działki nr 802 w Z. za las jest pierwsza część definicji, a więc posiadanie przez niego zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha oraz pokrycie roślinnością leśną (uprawami leśnymi) – drzewami i krzewami oraz runem leśnym. Zatem zbyt mała powierzchnia lub brak charakterystycznej dla lasu roślinności skutkował będzie nieuznaniem danego gruntu za las. Mając na uwadze pozostałą ustawową część definicji lasu, która w określonych przypadkach dopuszcza do uznania za taki również gruntu przejściowo pozbawionego roślinności leśnej, bez wątpienia dowodem który w pierwszej kolejności należy wziąć pod uwagę przy kwalifikacji danej działki za las jest zapis w ewidencji gruntów i budynków. Na podstawie art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r., poz. 1629 ze zm., dalej: u.P.g.k.), ewidencja ta w odniesieniu do gruntów obejmuje informacje dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. W myśl ust. 3 tego artykułu, grunty rolne i leśne obejmuje się gleboznawczą klasyfikacją gruntów, zaś stosownie do ust. 3a, ewidencję gruntów i budynków w części dotyczącej lasów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o lasach. Stosownie do art. 20, art. 22 i art. 23 u.P.g.k., ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie, którzy dokonują modernizacji ewidencji oraz na których ciąży obowiązek aktualizacji danych ewidencyjnych, realizowany bądź na wniosek podmiotów uprawnionych - w trybie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, albo w drodze decyzji - gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Obowiązek utrzymania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi przewiduje także § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2016 r., poz. 1034 ze zm.), konkretyzujący zadania starosty związane z jej prowadzeniem. W oczywisty sposób nie wyklucza to sytuacji takich jak zaistniała w niniejszej sprawie, w której mimo dokonania przez właściciela gruntu zmiany sposobu jego użytkowania, nie znalazła ona odzwierciedlenia w ewidencji gruntów. Ponieważ jak już wskazano wyżej, ewidencja ta ma charakter informacyjny, rejestrujący w sposób następczy dokonywane zmiany i sama w sobie nie kształtuje nowych stosunków prawnych, nie przesądza to, że w okolicznościach sprawy decydującego znaczenia nie będzie miał faktyczny sposób zagospodarowania działki, zwłaszcza że art. 3 ustawy o lasach zawierający normatywną definicję lasu w żadnym jej elemencie nie odwołuje się do zapisów zawartych w ewidencji gruntów (nie mniej istotne pozostaje, że nie czyni tego również nawiązująca do przytoczonej powyżej definicji lasu ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.). W tym też zakresie Sąd podziela pogląd wyrażony w decyzji organu I i II instancji, znajdujący wsparcie w orzecznictwie sądowym (m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2015 r. II OSK 64/14 i z dnia z dnia 4 stycznia 2011 r. I OSK 389/10, wyroki WSA w Krakowie z dnia 2 grudnia 2013 r. II SA/Kr 1501/12, WSA w Warszawie z dnia 25 maja 2011 r. IV SA/Wa 547/11 i WSA we Wrocławiu z dnia 7 października 2010 r. II SA/Wr 326/10), że w sprawie o wydanie zezwolenia na usunięcie drzew, zapis w ewidencji gruntów ma jedynie charakter pomocniczy dla oznaczenia charakteru użytku, a w przypadku rozbieżności danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym, decydujące znaczenie należy przypisać rzeczywistemu stanowi gruntu. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, w przypadku gdy zapisy ewidencji gruntów nie odzwierciedlają stanu rzeczywistego a jego charakter jest sporny między stronami które wywodzą z tego odmienne skutki prawne, o jego ustaleniu na potrzeby konkretnej sprawy powinien decydować organ administracji po przeprowadzeniu niezbędnego postępowania dowodowego. W uzasadnieniach wydanych w sprawie decyzji brak jest jakiejkolwiek analizy oraz wyjaśnienia, na jakiej podstawie organy uznały działkę nr 802 za las, niejako przyjmując taki jej charakter za oczywisty i skupiając się na argumentacji wykazującej prymat stanu faktycznego na gruncie nad wynikającym z ewidencji gruntów. Zwrócenia uwagi wymaga, że jedyną czynnością dowodową przeprowadzoną w sprawie były dokonane [...] stycznia 2016 r. oględziny, z których sporządzono protokół zawierający stanowiska stron postępowania. Za niewystarczające w tym względzie należy jednak uznać powołanie się wyłącznie na spełnione kryterium powierzchni i sporządzenie dokumentacji fotograficznej, bez odniesienia chociażby do takich okoliczności jak wiek i rodzaj drzewostanu, jego gęstość, czy obecność oprócz drzew innych elementów o których mowa w ustawowej definicji lasu, a pozwalających na uznanie, że grunt pokryty jest roślinnością leśną (krzewy, runo leśne). Kluczową kwestią, od której uzależniona jest prawidłowość rozstrzygnięcia, jest także ustalenie – wobec zasadniczych rozbieżności między skarżącą a A S.A. co do rodzaju użytku gruntowego na którym doszło do wycinki drzew - czy organ I instancji był samodzielnie uprawniony do jego kwalifikacji jako lasu, a którą to ocenę powieliło w zaskarżonej decyzji SKO. W tym zakresie brak jest wyjaśnienia, czy - skoro Burmistrz [...] nie jest organem prowadzącym ewidencję gruntów i budynków - dokonujący oględzin pracownicy Urzędu Miejskiego w B[....] legitymowali się odpowiednią wiedzą i kwalifikacjami zawodowymi do dokonania takich ustaleń. Jeżeli Urząd takimi osobami nie dysponuje, powinien rozważyć ewentualną potrzebę zasięgnięcia opinii biegłego, względnie chociażby uzyskania stanowiska organu prowadzącego ewidencję i dokonującego klasyfikacji co do możliwości uznania danego gruntu za las, a poczynionym w tym względzie ustaleniom dać wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji. Ich brak czyni decyzję o umorzeniu postępowania niejako arbitralną, zwłaszcza wobec złożonego w toku oględzin oświadczenia skarżącej, że dokonana w 2015 r. wycinka drzew jest już drugą z kolei na tej działce. Organ nie wyjaśnił przy tym, czy w związku z sygnalizowaną przez właścicielkę działki wycinką w 2011 r. prowadzone było jakiekolwiek postępowanie administracyjne, a jeżeli tak, czy poczynione w jego toku ustalenia stwarzały wiarygodną podstawę do uznania działki za leśną, co pozwalałoby ograniczyć zakres postępowania dowodowego w niniejszym postępowaniu. Z oczywistych względów jako jedynego punktu odniesienia do uznania przedmiotowej działki za las nie można uznać wyrażonego w piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. stanowiska A S.A., że przy powierzchni 1,01 ha porośniętej w całości drzewami przeznaczona jest ona wyłącznie do produkcji leśnej, w związku z czym stanowi las w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. a ustawy o lasach. W związku z wątpliwościami jakie wynikają z rozbieżności między stanem rzeczywistym na gruncie a widniejącym w ewidencji, bez wątpienia także ten podmiot nie był również uprawniony do dokonania samoistnej kwalifikacji nieruchomości jako lasu, a w związku z tym do podejmowania w stosunku do niej jakichkolwiek czynności faktycznych (wycinki). Wykazując właściwą w takich przypadkach przezorność – zwłaszcza wobec samego braku powiadomienia o planowanej wycince właściciela działki, a tym bardziej w sytuacji braku jego zgody – za właściwe należałoby uznać wstępne ustalenie przez Spółkę w sposób nie budzący wątpliwości, że dany grunt stanowi las (chociażby w drodze wykluczenia, poprzez wystąpienie do właściwego organu o wydanie stosownego zezwolenia, który po przeprowadzeniu stosownego postępowania stwierdziłby brak przesłanek do jego wydania). W ocenie Sądu, charakter i rozmiar stwierdzonych uchybień oraz możliwość ich usunięcia na etapie postępowania odwoławczego uzasadniał uchylenie jedynie decyzji organu II instancji. Kolegium, kierując się przepisem art. 153 P.p.s.a., uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i dokona dodatkowych ustaleń we wskazanym wyżej zakresie, co pozwoli w sposób nie budzący wątpliwości zająć stanowisko co do ewentualnego uznania gruntu na którym rosły wycięte drzewa za las i ustosunkować się do wniosku M. C. o wymierzenie A S.A. grzywny za ich wycinkę bez zezwolenia. Dopiero bowiem przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego pozwoli na stwierdzenie, czy z uwagi na charakter gruntu na Spółce ciążył obowiązek uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew. Na obecnym etapie postępowania, w oparciu o ujawnione okoliczności faktyczne, nie da się bowiem w sposób jednoznaczny i stanowczy przesądzić, że umorzenie postępowania w sprawie wymierzenia Spółce administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie drzew bez tego zezwolenia pozostawało w zgodzie z przepisami prawa. Ubocznie należy już tylko zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniu skarżącej, w rozpoznawanej sprawie przeszkody dla uznania działki nr 802 w Z. za las nie stoi na przeszkodzie wydanie nakazu płatniczego, w którym nieruchomość ta – zgodnie z zapisem w ewidencji gruntów – ujęta jest jako działka rolna. Z mocy bowiem art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 617 ze zm.), grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, podlegają podatkowaniu podatkiem rolnym. Dla celów podatkowych, z mocy wyraźnego brzmienia przepisu, wyłączną podstawę naliczenia podatku rolnego stanowią zatem dane zawarte w ewidencji gruntów. Mając pod uwadze wskazane okoliczności, z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (pkt I wyroku). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. (pkt II wyroku).