II SA/Rz 104/17

Dnia 29 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. i Z. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki zbiornika - postanawia - odrzucić skargę. Opisaną w sentencji postanowienia decyzją, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] i jednocześnie nakazał K. i Z. R. rozbiórkę zbiornika do usuwania i gromadzenia wydalin pochodzenia zwierzęcego znajdującego się na działce nr ewid. 1012/1 położonej w [...]. W decyzji organ II instancji zawarł prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi. Z dołączonego do nadesłanych akt administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącym w dniu 17 listopada 2016 r. Ewentualna skarga powinna zostać zatem wniesiona najpóźniej w dniu 17 grudnia 2016 r. W dniu 14 grudnia 2016 r. skarżący nadali w placówce operatora pocztowego pismo skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatytułowane jako "Prośba o wstrzymanie wykonania decyzji". W uzasadnieniu pisma podali, że posiadają tylko jedną krowę, wobec czego zobowiązują się do skrócenia płyty betonowej o wymaganą odległość od granicy. Powyższe uzasadnili swoją ciężką sytuacją materialną i rodzinną. Następnie w dniu 21 grudnia 2016 r. skarżący nadali w placówce operatora pocztowego pismo skierowane do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zatytułowane jako "Załącznik do pisma z dnia 14.12.2016 r. i działka 1006 i 1012/1". W piśmie tym zwrócili się z prośbą o odstąpienie od decyzji o rozbiórce gnojownika, gdyż jest on niezbędny do prowadzenia gospodarstwa. Wyjaśnili, że został on wybudowany w 1976 r. i od tego czasu bez przerwy jest użytkowany bez zastrzeżeń sąsiadów. Zarówno działka nr 1012/1 jak i działka nr 1006 przylegająca od strony północno – wschodniej do gnojownika stanowią własność skarżących. Natomiast w odległości 40 cm od zbiornika od strony zachodniej znajduje się granica z działką nr 1011 stanowiącą własność J. S., którego poprzedniczka prawna nigdy nie miała zastrzeżeń odnośnie lokalizacji gnojownika. Ponownie zobowiązali się do zmodernizowania gnojownika oraz powołali się na swoją ciężką sytuacją materialną i rodzinną. Pismem z dnia 29 grudnia 2016 r. organ II instancji pouczył skarżących o treści art. 61§ 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – w dalszej części: "P.p.s.a."), wskazując jednocześnie, że z przesłanych pism nie wynika czy stanowią one skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]. W piśmie, które wpłynęło do organu II instancji w dniu 9 stycznia 2017 r. skarżący oświadczyli, że pismo z dnia 14 grudnia 2016 r. oprócz prośby o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], stanowi jednocześnie skargę na tą decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako wniesiona z uchybieniem terminu podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – w dalszej części: "Ppsa", skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa, skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Art. 46 § 1 pkt 2 Ppsa stanowi, że strona zobowiązana jest do oznaczenia rodzaju składanego przez nią pisma. Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy, np. skarga, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wniosek o sporządzenie uzasadnienia. W sytuacjach, gdy treść pisma i wynikający z niej zamiar wnoszącego pismo nie są zgodne z oznaczeniem pisma, priorytet należy przyznać treści pisma, bowiem z niej wynika intencja strony (tak również w post. NSA z dnia 19.12.2012 r. II FZ 1022/12). W przedmiotowej sprawie nie można więc przyjąć, że pismo z dnia 14 grudnia 2016 r. stanowiło tak jak oświadczyli skarżący, prośbę o wstrzymanie wykonania decyzji i jednocześnie również skargę na decyzję. Należy zauważyć, że pismo to nie zostało skierowane do Sądu, ponadto skarżący w treści pisma w żaden sposób nie kwestionowali decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], a jedynie zwrócili się z prośbą o wstrzymanie jej wykonania, zobowiązując się jednocześnie do skrócenia płyty betonowej aby zapewnić wymaganą przepisami prawa odległość od sąsiedniej działki. Podobnie należy ocenić pismo z dnia 20 grudnia 2016 r., w którym skarżący powtórzyli argumentację z wcześniejszego pisma, wskazując dodatkowo, że gnojownik został wybudowany w 1976 r., a sąsiedzi nie wnosili nigdy zastrzeżeń do jego usytuowania. Oba te pisma nie zostały więc wniesione w celu uchylenia lub zmiany decyzji. Dopiero po otrzymaniu pisma organu II instancji zawierającego pouczenie o przesłankach wstrzymania wykonania decyzji, w szczególności, że tylko w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu II instancji, organ ten ma możliwość wstrzymania wykonania wydanego aktu, w treści pisma z dnia 4 stycznia 2017 r. skarżący lakonicznie stwierdzili, że pismo z dnia 14 grudnia 2016 r. stanowi również skargę na decyzję. W ocenie Sądu, skarżący nadali pismu z dnia 14 grudnia 2016 r. przymiot skargi dopiero w dniu 4 stycznia 2017 r., a zatem po upływie terminu do jej wniesienia. Przed tą datą ich działania nie miały na celu wniesienie skargi, a jedynie odroczenie wykonania decyzji celem dostosowania płyty do składowania obornika do wymogów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie ( t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 81). Dlatego też skargę, jako wniesioną po upływie terminu, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 Ppsa.