II SA/Rz 1048/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy anulowania czynności materialno –technicznej polegającej na zameldowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej D. P. kwotę 557 zł /słownie: pięćset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D. P. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] września 2013r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 10 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 47 ust. 2 oraz art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 z późń. zm.), zwanej dalej "ustawą" uchylająca w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] lipca 2013r., nr [...] orzekającą o anulowaniu czynności materialno-technicznej z dnia [...] grudnia 2009 r. polegającą na zameldowaniu na pobyt stały A. K. pod adresem [...] i orzekająca o odmowie anulowania czynności materialno-technicznej z dnia [...] grudnia 2009r. o zameldowaniu na pobyt stały A. K. pod adresem [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] października 2012 r. do Wójta Gminy [...] wpłynął wniosek D. P. reprezentowanej przez adwokata Ł. S. o anulowanie dokonanej w dniu [...] grudnia 2009 r. czynności materialno-technicznej zameldowania A. K. na pobyt stały pod adresem [...]. Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] orzekł o anulowaniu czynności materialno-technicznej o zameldowaniu. A. K. w odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji wskazała, że mieszkała w budynku pod adresem [...]. Zarzuciła, że w dniu 7 grudnia 2009r., to jest w dacie zameldowania się w nim, organ pierwszej instancji nie przesłuchał w charakterze świadków najbliższych sąsiadów to jest K. B. i M. P., którzy mają największą wiedzę w temacie czy odwołująca się mieszkała w tym budynku. Wzięto natomiast pod uwagę zeznania Z. T. i E. T., którzy nie mieszkają w W. w związku z tym nie mają możliwości stwierdzenia jak często A. K. przebywa pod danym adresem. Według A. K. przesłuchani w sprawie świadkowie zeznali, że nie mają wiedzy na temat tego czy w dacie [...] grudnia 2009 r. wyżej wymieniona mieszkała w budynku pod adresem [...]. Zatem nie potwierdzili oni ani nie zaprzeczyli, że dany fakt miał miejsce. Odwołująca się wniosła o dołączenie do akt niniejszej sprawy zeznań K.B., M.P., J.K. i A.K. z poprzedniej sprawy meldunkowej w przedmiocie jej wymeldowania. Podała, że tocząca się w latach 2010-2012 sprawa meldunkowa w przedmiocie wymeldowania A.K. z pobytu stałego [...] zakończyła się wydaniem decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] o odmowie jej wymeldowania A.K. z pobytu stałego j.w., utrzymanej w mocy prawomocną decyzją Wojewody z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...]. Wojewoda zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] września 2013r., nr [...] orzekł, jak wskazano na wstępie. Wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, przesłankami zameldowania na pobyt stały są: zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar stałego przebywania w tym miejscu. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana zameldować się w miejscu pobytu stałego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Przesłanki te należy określić jako materialnoprawne. Przesłanki formalnoprawne zameldowania na pobyt stały określone są natomiast w art. 11 ust. 1 i 2 ustawy. Przepis art. 11 ust. 1 stanowi, że osoba zobowiązana do zameldowania się na pobyt stały przedstawia organowi gminy właściwemu ze względu na nowe miejsce pobytu stałego zaświadczenie o wymeldowaniu się z poprzedniego miejsca pobytu stałego oraz zgłasza dane osobowe wymienione w tym przepisie. Natomiast przepis art. 11 ust. 2 ustawy stanowi, że przy zameldowaniu na pobyt stały osoba zgłaszająca przedstawia potwierdzenie pobytu w lokalu dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Potwierdzenie faktu pobytu osoby w lokalu dokonuje się na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilnoprawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Przedstawiane przy zameldowaniu "potwierdzenie pobytu w lokalu" dokonywane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, to potwierdzenie okoliczności faktycznej (pobytu w lokalu), a nie potwierdzenie prawa do przebywania danej osoby w lokalu. Potwierdzenie to nie jest równoznaczne z wyrażeniem zgody przez osobę dysponującą tytułem prawnym do lokalu na przebywanie w nim innych osób i w swojej istocie ma ono charakter dowodowy - jest tak zwanym oświadczeniem wiedzy (podobnie jak na przykład zeznanie strony lub świadka). W razie spełnienia wyżej wymienionych przesłanek formalnoprawnych, organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia uznać, że spełnione są również przesłanki materialnoprawne, a następnie dokonać czynności materialno-technicznej zameldowania, poprzez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu (art. 47 ust. 1 ustawy). Jeżeli osoba meldująca się nie może uzyskać potwierdzenia pobytu w lokalu lub budynku, gdyż właściciel lub inna osoba mająca tytuł prawny do lokalu nie wyraża zgody na potwierdzenie tego faktu, albo nie można ustalić komu przysługuje tytuł prawny do lokalu, bądź wątpliwości budzą inne zgłoszone dane, organ administracji publicznej pierwszej instancji ma obowiązek przeprowadzenia postępowania administracyjnego i rozstrzygnięcia o zameldowaniu lub jego odmowie w drodze decyzji (art. 47 ust. 2 ustawy). W toku obu wyżej opisanych postępowań administracyjnych badaniu nie podlegają (jak to ma miejsce przy meldowaniu w drodze czynności materialno-technicznej) przesłanki formalnoprawne jak na przykład potwierdzenie pobytu osoby w lokalu przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym, gdyż nie jest to niezbędny warunek zameldowania lub anulowania zameldowania w drodze decyzji administracyjnej. Obowiązkiem organu jest wówczas jedynie zbadanie przesłanek materialno-prawnych zameldowania określonych w art. 6 ust. 1 ustawy, tj. czy osoba zamieszkuje w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania w tym miejscu. W przedmiotowej sprawie ustalono, że D.P. jest właścicielem działki nr 9815/1 z posadowionym na niej budynkiem mieszkalnym pod adresem [...]. Z działką 9815/1 sąsiaduje działka 9815/2, której właścicielem jest J.K. W dniu [...] grudnia 2009 r. A.K. zameldowała się na pobyt stały w budynku pod adresem [...]. Złożyła w Urzędzie Gminy [...] wypełniony i podpisany przez siebie formularz zgłoszenia pobytu stałego. Na tym formularzu pobyt A.K. w przedmiotowym budynku potwierdził jej ojciec J.K. Pracownica Urzędu Gminy [...] dokonała adnotacji na wspomnianym formularzu określającej cechy dokumentu jakim posłużył się J.K. Z adnotacji tej wynika, że J.K. okazał akt notarialny oznaczony jako Repertorium A nr [...], a jego prawo wpisane było do księgi wieczystej nr [...]. A.K. w dacie zameldowania się mieszkała w budynku pod adresem [...]. Po zameldowaniu się wyjechała do Wielkiej Brytanii, gdzie przebywa od 2006 r. Obecnie przebywa w miejscowości W. i jest zatrudniona na umowę o pracę. W latach 2009, 2010 , 2011, 2012 r. A. K. regularnie przyjeżdżała z Wielkiej Brytanii do budynku pod adresem [...]. Była co najmniej kilka razy w każdym z tych lat. Pobyty w budynku trwały od kilku dni do maksymalnie 24 dni. W przedmiotowym budynku A.K. zajmuje prawą część budynku od strony wejścia do niego. Podczas pobytów w Polsce A.K. mieszka pod wskazanym wyżej adresem w nim, tam też znajdują się jej rzeczy osobiste, co potwierdzili sąsiedzi U. K., J.K. oraz J.B.K. Organ podkreślił, że świadkowie U.K., J.K., J.B.K. nie potwierdzili aby A.K. mieszkała w dniu 7 grudnia 2009 r. w budynku pod adresem [...], ale temu też nie zaprzeczyli. Zdaniem Wojewody logiczne jest, że świadkowie zapamiętali "to co było istotne" czyli, że A.K. regularnie przyjeżdża do przedmiotowego domu, korzysta z niego, mieszka w nim, a nie zapamiętali dat bo to są szczegóły dla nich nieistotne w codziennym życiu. Zeznań D.P. nie można uznać za wiarygodne w zakresie, w jakim twierdzi ona, że A.K. nie mieszkała w domu pod adresem [...] w dniu [...] grudnia 2009 r. oraz przed ta datą i po tej dacie. D.P. mieszka bowiem w N., do W. przyjeżdża tylko kilka razy w roku i od 2009 r. już nie nocuje w przedmiotowym budynku, lecz w B. u Z.T. i E.T. Jej wiedza na temat tego, co dzieje się w przedmiotowym budynku jest bardzo więc niewielka. Nie wynika z nich jakoby przebywała pod adresem [...] dokładnie w dniu [...] grudnia 2009r., stąd nie można uznać za wiarygodne jej twierdzenia o tym , że w tej dacie nie przebywała tam A.K. Ponadto D.P. złożyła wzajemnie wykluczające się oświadczenia w których raz potwierdzała, raz zaprzeczała faktowi przebywania A.K. pod spornym adresem. Wojewoda wyjaśnił także, że zgoda właściciela na zameldowanie nie jest przesłanką zameldowania. Wskazał, że najbardziej wiarygodną wiedzę o osobach mieszkających w spornym budynku mają sąsiedzi i osoby mieszkające w tej samej miejscowości. Wojewoda uznał, iż w sprawie niniejszej spełniona jest istotna przesłanka zameldowania jaką jest zamieszkanie A.K. w budynku pod adresem [...]. Przez zamieszkanie w przedmiotowym budynku należy rozumieć nie tylko zamieszkanie w dacie zameldowania się tam ale przede wszystkim zamieszkanie po tej dacie. Zdaniem Wojewody Wójt Gminy [...] wadliwie ocenił zebrane w sprawie dowody. Właściwa ocena tych dowodów została dokonana w niniejszej decyzji. Kserokopie zeznań K.B., M.P. ze sprawy meldunkowej w przedmiocie wymeldowania A.K. zostały dołączone do akt niniejszej sprawy tylko jako informacje o dowodach, a niejako dowody na których opiera się wydana w dniu [...].09.2013 r. decyzja nr ]...]. Brak jest potrzeby przesłuchiwania J.K. i A.K. Mając na uwadze wszystkie wyżej opisane okoliczności prawne i faktyczne Wojewoda uznał na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. za zasadne uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie o odmowie anulowania czynności materialno- technicznej z dnia [...] grudnia 2009 r. polegającej na zameldowaniu na pobyt stały A.K. pod adresem [...]. D.P. reprezentowana przez pełnomocnika adwokata Ł.S. złożyła na wskazaną wyżej decyzję Wojewody z dnia [...] września 2013r. zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła rażące naruszenie przepisów prawa, które miało istotny wpływ na rozpoznanie oraz rozstrzygnięcie sprawy, a w szczególności: - art. 9 ust. 2 ustawy, poprzez dokonanie czynności meldunkowej przez osobę do tego nieuprawnioną w myśl przepisów ustawy; - art. 6 ust. 1 ustawy, poprzez błędną jego interpretację i twierdzenie, że fakt zamieszkania A. K. w dniu dokonania zameldowania nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie; - art. 6 ust. 1 ustawy w zw. z art. 25 kodeksu cywilnego, poprzez uznanie, że miejscem zamieszkania A. K. jest miejscowość W., podczas gdy ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowe wynika bezsprzecznie, że jest nim W. w Anglii, gdzie pracuje i w rzeczywistości stale zamieszkuje; - art. 77 w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, związanego z uprawnieniem do złożenia wniosku o zameldowanie A.K. przez osobę nie będącą właścicielem działki, na której w miejscowości [...] znajduje się budynek nr [...]; - art. 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnej oceny całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności czy wniosek o zameldowanie złożyła osoba uprawniona; - art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności organów administracji publicznej, zgodnie z którą organy działają na podstawie i w granicach prawa. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła ponadto: - niewłaściwą ocenę dowodów w niniejszej sprawie, w szczególności zeznań następujących świadków: U.K., J.K., J.B.K. oraz E.T. i Z.T.; - błędne uznanie, że w niniejszej sprawie spełniona jest istotna przesłanka zameldowania jaką jest zamieszkanie A.K. w budynku pod adresem [...], podczas gdy przeprowadzone w sprawie dowody w sposób oczywisty przeczą temu faktowi. - nieuwzględnienie istotnej okoliczności jaką jest zameldowanie A. K. przez ojca, tj. osobę nie posiadającej jakiegokolwiek tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością położoną w [...]. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują w zakresie swej właściwości wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Takie określenie kompetencji sądu skutkuje tym, że w przypadku stwierdzenia, że decyzja dotknięta jest istotnymi wadami prawnymi, mającymi postać naruszenia przepisów prawa materialnego lub postępowania administracyjnego, sąd eliminuje z obrotu prawnego taką decyzją – w zależności od rodzaju stwierdzonego uchybienia – poprzez jej uchylenie lub stwierdzenie jej nieważności. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana wg kryterium zgodności z prawem oraz w graniach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) doprowadziła do stwierdzenia, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia stanu faktycznego nie budzą wątpliwości. A.K. w dniu [...] grudnia 2009 r. zameldowała się na pobyt stały w budynku pod adresem [...]. Złożyła w Urzędzie Gminy [...] wypełniony i podpisany przez siebie formularz zgłoszenia pobytu stałego. Na tym formularzu pobyt A.K. w budynku [...] potwierdził jej ojciec J.K., okazując akt notarialny. A.K. od 2006 r. mieszka w Anglii i tam pracuje, będąc zatrudniona na umowę o pracę. Słuchani w sprawie świadkowie zeznali, że A.K. jest widywana w budynku [...], a co do częstotliwości pobytu w kraju ich zeznania są różne. Nikt jednak nie twierdzi, że A.K. przebywała kiedykolwiek na stałe. Jej zeznania również nie wnoszą nic odmiennego w tym zakresie. Nie zostało w sposób wystarczający wyjaśnione, czy w dacie zameldowania, tj. 7 grudnia 2009 r. A. K. przebywała pod tym adresem. Tą okoliczność należało wyjaśnić, uwzględniając fakt, że A.K. pracuje na umowę o prace w Anglii. Materialno – prawną podstawą rozstrzygnięcia jest ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 139 z 2006 r., poz. 993). Stosownie do art. 10 ust. 1 cytowanej ustawy, osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż 3 doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia. Art. 9 ust. 2 ustawy przewidywał, że przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie. Przepis utracił moc z dniem 19 czerwca 2002 r. na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., sygn. akt K 20/01. W konsekwencji przesłanką zameldowania określonej osoby w lokalu jest sam fakt pobytu w tym lokalu. Z tych względów zarzut skarżącej, iż J.K. nie miał uprawnień do potwierdzenia pobytu córki A.K. jest bez znaczenia orzeczniczego w tej sprawie. Definicję normatywną pojęcia "pobyt stały" zawiera art. 6 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jak stanowi art. 6 ust. 1 tej ustawy "pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania". Wymagana prawem przesłanka zameldowania jest zatem spełniona, gdy istnieją warunki określone w tym przepisie, a mianowicie dana osoba przebywa w lokalu i ma zamiar stałego w nim przebywania. Przebywanie pod oznaczonym adresem nie stanowi wystarczającej przesłanki zameldowania, jeśli nie towarzyszą temu okoliczności wskazujące na zamiar stałego związania się z tym miejscem pobytu. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy winno łączyć się ze skoncentrowaniem się w tym lokalu centrum życiowego tej osoby (patrz: wyrok naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1672/07). Ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach (...) – art. 1 ust. 2 ustawy. Osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie (art. 2). Obowiązek meldunkowy polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego i wymeldowania się z pobytu stałego i tymczasowego. Zameldowanie i wymeldowanie są wyłącznie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu. Skoro czynność zameldowania ma potwierdzać pobyt danej osoby w określonym lokalu, to jest oczywiste, że osoba składająca wniosek o zameldowanie winna faktycznie zamieszkiwać w danym lokalu przed dokonaniem w nim zameldowania. "Za miejsce stałego pobytu uznaje się miejsce, w którym dana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności: mieszka, nocuje, spożywa posiłki, przyjmuje członków rodziny i znajomych, przyjmuje i nadaje korespondencję. Miejscem stałego pobytu jest równocześnie miejsce, w pobliżu którego zameldowany stara się koncentrować miejsce pracy lub do tego miejsca wracać, nauki, miejsce korzystania z usług medycznych" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 września 2009 r., IV SA/Wa 482/09). Wobec tego uznać należy, że na zamieszkiwanie w lokalu składa się cały zespół elementów, tj. zespół zachowań oraz czynności osoby mieszkającej w lokalu. Nie można wobec tego uznać, że stwierdzenie jakiegokolwiek przejawu fizycznego władania czy też korzystania z lokalu przez daną osobę upoważnia do uznania, że dana osoba w lokalu tym na stałe zamieszkuje, w szczególności dotyczy to korzystania z lokalu sporadycznie, okazjonalnie. Dowody zgromadzone w sprawie jednoznacznie wskazują, że A.K. zameldowana na pobyt stały w budynku pod adresem [...] przebywa tam okazjonalnie podczas jej przyjazdów do kraju. Potwierdzeniem tej tezy jest dołączony na rozprawie wykaz zużycia energii w przedmiotowym lokalu. Wg niego stan zużycia zerowy. W prowadzonym przez organy obu instancji postępowaniu dowodowym nie został potwierdzony ani wykluczony fakt, że A.K. w dacie zameldowania przebywała w budynku [...]. Niezbędnym elementem dokonania czynności materialno – technicznej zameldowania jest oprócz faktycznego przebywania pod tym adresem również zamiar stałego przebywania tam. Nawet jeśli przyjąć, że w dacie zameldowania przebywała pod tym adresem lecz fakt braku zużycia energii w miesiącu grudniu gdy dzień jest bardzo krótki bezspornie wskazuje na okazjonalne jej przyjazdy do budynku [...]. Natomiast A.K. od 2006 r. mieszka i pracuje w Anglii i tam jest jej centrum życiowe, a tym samym trudno przyjąć aby tutaj miała zamiar pozostania. Poza tym potwierdzeniem takiego rozumowania jest również zły stan techniczny budynku [...]. Wprawdzie na potrzeby meldunkowe ta okoliczność jest bez znaczenia, lecz będzie pomocna w ocenie gdzie jest centrum życiowe A.K. Jej okazjonalne przyjazdy do budynku [...], wykonywanie drobnych prac porządkowych nie dają tym pobytom cechy pobytu stałego. Zdaniem Sądu orzekającego w tej sprawie, zameldowana w budynku [...], składając wniosek meldunkowym w dniu [...] grudnia 2009 r. nie spełniła przesłanek określających pobyt stały, o których mowa w art. 6 ust. 1 cyt. ustawy. Pomimo braków w ustaleniach faktycznych należy przyjąć, że nie miały one wpływu na wynik postępowania. Należało dać odpowiedź, czy pobyty okazjonalne w budynku [...] dają podstawę do dokonania czynności meldunkowych. Zdaniem Sądu czynność materialno – techniczną o jej zameldowaniu należało anulować. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ odwoławczy jest błędna. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 145 § 1 pkt 1a P.p.s.a. w związku z art. 47 ust. 1, art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006 r., Nr 136, poz. 993) Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a.