II SA/Rz 1061/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 2 września 2014r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o wstrzymanie wykonania postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku rozbiórki altany murowanej w sprawie ze skargi na to postanowienie - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. M. K. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie nakładało na skarżącego grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji tego organu z dnia [...] stycznia 2011 r. (nr [...]) nakazującej rozbiórkę altany murowanej, wybudowanej na działce nr ewid. 1913, położonej na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "[...]" w S. W skardze M. K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania kwestionowanego postanowienia organu II instancji wskazując, że zapłata grzywny spowoduje u niego szkodę, nawet w razie późniejszego uchylenia skarżonego postanowienia. W przypadku zaś braku zapłaty przedmiotowej grzywny skarżący naraża się na konieczność zapłaty odsetek za opóźnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestię wykonalności skarżonych do sądu administracyjnego rozstrzygnięć reguluje art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stanowi on w § 1, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania objętego nią aktu lub czynności. W § 3 wymienionego artykułu ustawodawca przewidział jednak możliwość wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania takiego aktu, uzależniając go od zachodzenia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Szkoda, o której mowa w powołanej regulacji to taka szkoda majątkowa czy też niemajątkowa, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu [por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego(NSA) z 20.12.2004 r. GZ 138/2004, opubl.: www.nsa.gov.pl]. Trudne do odwrócenia skutki to z kolei takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nadkładzie sił i środków (tak np. postanowienie NSA z 17.04.2009 r. I GSK 220/2009, opubl.: www.nsa.gov.pl). Z uwagi na to, że wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu możliwe jest jedynie na wniosek skarżącego, to do tego właśnie podmiotu należy przedstawienie argumentacji uprawdopodabniającej możliwość zaistnienia okoliczności, o których mowa w powołanym wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie wystarczy zatem ogólnikowe jedynie powołanie się przez stronę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo, w świetle postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. (II FPS 9/13, opubl.: www.nsa.gov.pl), ocena wniosku strony skarżącej winna się także odbywać na podstawie całości akt sprawy tj. w oparciu o zgromadzony w niej materiał dowodowy. Mając zatem powyższe na uwadze, po dokonaniu analizy żądania M. K. uznano, że brak jest podstaw do jego uwzględnienia. Po pierwsze bowiem strona nie przedstawiła żadnych konkretnych okoliczności przemawiających za zachodzeniem niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem skierowanego do niej postanowienia. W przypadku obowiązku o charakterze pieniężnym, a taki charakter ma właśnie obowiązek uiszczenia grzywny, nie jest możliwa ocena wystąpienia przesłanek pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku strony bez poznania danych odnośnie do jej stanu majątkowego. Każde bowiem rozstrzygnięcie, z którego wynika konieczność zapłaty określonej kwoty pieniężnej powoduje pewne dolegliwości finansowe, co jednak nie oznacza, że przybierają one rozmiary znacznej szkody. Ponadto, obowiązek zapłaty nałożonej grzywny jako mający charakter pieniężny jest z natury odwracalny (możliwy jest więc późniejszy zwrot świadczenia w razie uwzględnienia skargi). Przede wszystkim nie sposób jednak uznać za słuszne twierdzenie o możliwości powstania trudnych do odwrócenia skutków przy uwzględnieniu brzmienia art. 125 § 1 ustawy z dnia17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1515 ze zm.), stosownie do którego, w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Jak wynika tymczasem z przedłożonych Sądowi akt niniejszej sprawy, w piśmie datowanym 31 lipca 2014 r. - skierowanym do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego – M. K. zawiadomił o dokonaniu rozbiórki altany, a więc o wykonaniu obowiązku, egzekucji którego dotyczy sprawa. Pismo to zawiera równocześnie wniosek o umorzenie nałożonej grzywny w oparciu o wspomniany art. 125 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Powyższe uzasadnia odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonego przez M. K. postanowienia Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2014 r. Podstawę rozstrzygnięcia stanowi art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.