II SA/Rz 1081/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maciej Kobak Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Paweł Zaborniak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. sprawy ze skargi małoletniej N. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego E. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych celem doprowadzenia budynku mieszkalnego do stanu zgodnego z prawem -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (WINB) po rozpatrzeniu odwołań L. K. oraz N. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] uchylił ją w całości, jednocześnie nakładając na N. K. obowiązek wykonania robót celem doprowadzenia budynku mieszkalnego nr 16, położonego na działce nr ew. gr. 27/379 przy ul. M. w miejscowości W. do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie istniejących dwóch otworów okiennych (jeden o wymiarach 173 x 143, drugi o wymiarach 144 x 144 cm), w północno-zachodniej ścianie budynku od strony granicy z działka nr ewid. 27/378, materiałem ściennym niepalnym o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30 – w terminie do dnia 30 listopada 2016 r. W podstawie prawnej decyzji organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290), określanej dalej jako "P.b.". Na podstawie przeprowadzonych w sprawie czynności kontrolnych i oględzin ustalone zostało, że w latach 1993 - 1996 na działce nr ew. 27/379 przy ul. M. w miejscowości W. wybudowany został budynek mieszkalny nr 16, co nastąpiło w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 1993 r. znak: [...]. Zgodnie z projektem, budynek ten miał mieć pow. zabudowy 75 m.kw., być obiektem parterowym, częściowo podpiwniczonym – ze względu na garaż w piwnicy, z poddaszem mieszkalnym i strychem nieużytkowym bez otworów okiennych. W rzeczywistości powstał budynek o pow. zabudowy 100,75 m.kw. z poddaszem użytkowym posiadającym otwory okienne z dachem dwuspadowym bez ściany szczytowej p. poż. (ogniomuru) od strony N-E, którą przewidywał zatwierdzony projekt. Ściana północno-wschodnia budynku, która według projektu była bez otworów, powinna być usytuowana w odległości 1 m od granicy z działką nr ew. 27/294, została wybudowana w odległości 2,10 m od granicy działki z trzema otworami okiennymi. Ściana boczna południowo-zachodnia, która według projektu nie posiada żadnych otworów oprócz okna pomieszczenia garażu podziemnego, które należało wypełnić luksferami i powinna być usytuowana w odległości 3,67 m od ogrodzenia przy drodze dojazdowej stanowiącej działkę nr ew. nr 27/380, została wybudowana w odległości 2,31 m od ogrodzenia i posiada trzy otwory okienne. Ściana od strony elewacji północno-zachodniej (ogrodowej) została zaprojektowana w odległości 4 m od granicy z działka nr ew. 27/378 z trzema otworami okiennymi i jednym drzwiowym w parterze oraz jednym otworem okiennym i drzwiami balkonowymi w poddaszu budynku. Wybudowano zaś ścianę z uskokiem o długości 5,12 m, usytuowanym w odległości 3,34 - 3,37 m od granicy działki z dwoma otworami okiennymi – w parterze i na piętrze. Ściana południowo-wschodnia jest ścianą z otworami, usytuowaną od strony własnej działki nr ew. 27/379, w której usytuowano główne wejście do budynku, wjazd do garażu w części podpiwniczonej oraz taras ze schodami wejściowymi. W ścianie tej wykonano cztery otwory okienne z drzwiami balkonowymi oraz płyty balkonowe (loggie) na całej długości ściany na parterze i piętrze. PINB w [...], decyzją z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] nałożył na N. K. obowiązek wykonania robót celem doprowadzenia budynku mieszkalnego nr 16, położonego przy ul. M. w W. do stanu zgodnego z prawem w postaci zamurowania istniejących otworów okiennych o wymiarach 173 x 143 cm i 144 x 144 cm w północno-zachodniej ścianie budynku, od strony granicy z działką nr ew. 27/378 – w terminie do 31 marca 2016 r. Rozstrzygnięcie to WINB, decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], uchylił, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania uznając, że jego wydanie uwarunkowane jest wcześniejszym jednoznacznym wykazaniem, że wykonanie otworów okiennych było niezgodne z udzielonym pozwoleniem na budowę. W tym celu organ odwoławczy zalecił organowi I instancji odszukanie projektu typowego typ W-0221 i wykazanie, na czym polegały odstępstwa od udzielonego pozwolenia na budowę, i dokonanie oceny przy uwzględnieniu unormowań rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zwane "rozporządzeniem". Następnie, decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. PINB w [...] ponownie nałożył na N. K. obowiązek wykonania robót w postaci zamurowania dwóch otworów okiennych w północno-zachodniej ścianie budynku od strony granicy z działka nr ew. 27/378 – w terminie do 31 lipca 2016 r. Odrębne odwołania od powyższej decyzji złożyły L. K. oraz N. K., przy czym w imieniu tej ostatniej, z uwagi na małoletniość, działała przedstawicielka ustawowa E. D. E. D. zarzuciła, że rozstrzygnięcie oparte zostało na dokumentacji, która następnie została zmieniona w granicach obowiązującego prawa, co skutkuje tym, że budynek wzniesiony został w sposób odpowiadający regulacjom prawnym w dacie wznoszenia, zaś organ pominął dowody świadczące o zmianie planów budowlanych w trakcie realizacji inwestycji oraz nie odniósł się do zgody ówczesnych właścicieli działek sąsiadujących na dokonane zmiany w projekcie budowlanym. Ponadto, odwołująca się zwróciła uwagę, że to sąsiadka L. K. dopuściła się naruszeń przepisów Prawa budowlanego. WINB po rozpoznaniu powyższych odwołań, decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., uchylił decyzję organu I instancji i jednocześnie nałożył na N. K. obowiązek wykonania robót celem doprowadzenia budynku mieszkalnego nr 16, położonego na działce nr ew. gr. 27/379 przy ul. M. w miejscowości W. do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie istniejących dwóch otworów okiennych (jeden o wymiarach 173 x 143, drugi o wymiarach 144 x 144 cm), w północno-zachodniej ścianie budynku od strony granicy z działką nr ewid. 27/378, materiałem ściennym niepalnym o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30 – w terminie do dnia 30 listopada 2016 r. W ocenie WINB, organ I instancji słusznie stwierdził w sprawie naruszenie § 12 ust. 1 rozporządzenia ze względu na wykonanie dwóch otworów okiennych tzn. o wymiarach 173 x 143 cm i 144 x 144 cm w ścianie budynku mieszkalnego usytuowanej w odległości 3,34 – 3,47 m od granicy z działką nr ew. 27/378, zamiast wymaganej 4 m. Słusznie też zdaniem WINB, PINB w [...] stwierdził, że działka nr ew. 27/380 nie stanowi działki budowlanej i nie dotyczą jej uregulowania zawarte w wymienionym § 12 ust. 1 rozporządzenia. Zasadnie także organ I instancji przy ocenie wybudowania ściany północno-wschodniej budynku wskazał, że zachowana została minimalna odległość pomiędzy budynkami klasy ZL (mieszkalny) i IN (gospodarczy), która wynika z § 271 – 273 rozporządzenia i wynosi 8 m. Tym samym WINB uznał, że stanowisko PINB co do nałożenia obowiązku doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem budynku nr 16 przy ul. M. w W. poprzez likwidację otworów okiennych usytuowanych w odległości 3,34 – 3,37 m od granicy z działką nr ew. 27/378 jest słuszne. Zreformowano natomiast sentencję decyzji w zakresie terminu wykonania obowiązku, jak też wobec tego, iż nie posiadała ona informacji odnośnie do materiału, jaki może być użyty do wykonania tego obowiązku. WINB podkreślił, że materiały służące do zamurowania, zgodnie z przepisami z zakresu bezpieczeństwa pożarowego, winny być niepalne, spełniając wymagania określonej odporności ogniowej, przy czym dla budynków mieszkalnych kategorii ZL IV klasa odporności ogniowej ścian zewnętrznych powinna wynosić co najmniej EI 30. Zgodnie natomiast z § 232 ust. 6 rozporządzenia, dopuszczalne jest wypełnienie otworów materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana itp., o klasie odporności ogniowej spełniającej wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Z decyzją WINB z dnia [...] czerwca 2016 r. nie zgodziła się N. K., której imieniem E. D. (przedstawicielka ustawowa) wniosła skargę na nią do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o umorzenie postepowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zdaniem skarżącej, niewłaściwe było zastosowanie w sprawie rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 2002 r. do budynku, który wzniesiony został w latach 1993 – 1996, co wyklucza brzmienie § 330 tego rozporządzenia. Ponadto, organy zignorowały treść oświadczenia K. K. – ówczesnego właściciela działki nr ew. 27/378 złożonego w dniu 12 grudnia 1996 r., w którym wymieniony zaznaczył, że zapoznał się z projektem zagospodarowania działki sąsiedniej nr ew. 27/379 i nie zgłasza żadnych zastrzeżeń i wniosków. Zignorowano również projekt gazowy – rzut parteru, w którym widoczny jest kwestionowany otwór okienny. Projekt ten został bez żadnych zastrzeżeń przyjęty i zatwierdzony przez Inspektorat Nadzoru Budowlanego w [...]. W ocenie strony skarżącej, z uwagi na usytuowanie okien nie zachodzi także żadne zagrożenie pożarowe, bowiem odległość pomiędzy sąsiadującymi budynkami wynosi ok. 20 m. Ponadto, o wszelkich czynnościach w sprawie nie został powiadomiony drugi przedstawiciel ustawowy N. K. – ojciec, który nie został pozbawiony władzy rodzicielskiej. Nadto, wykonanie wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku zamurowania dwóch okien stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządy majątkiem dziecka, do czego wymagana jest zgoda sądu rodzinnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z przyczyn podanych w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrolując decyzje administracyjne, będące jednym z przejawów działalności organów, sąd stosuje kryterium zgodności z prawem, o czym stanowi art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.). Nie każda jednak sprzeczność z przepisami prawnymi stanowi o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego skarżonego aktu, a tylko te wymienione w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Stwierdzenie nieważności zakwestionowanej w skardze decyzji możliwe jest więc w razie stwierdzenia zaistnienia przyczyn określonych w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast do uchylenia decyzji sąd zobligowany jest wówczas, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.). Jeśli sąd nie zauważy uchybień, o których mowa wyżej, wówczas skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Tego rodzaju sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej, gdzie wydane rozstrzygnięcia Sąd uznał za prawidłowe. Przedmiotem kontroli była decyzja WINB z dnia [...] czerwca 2016 r. uchylająca decyzję PINB w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i równocześnie nakładająca na N. K. obowiązek wykonania robót celem doprowadzenia budynku mieszkalnego nr 16, położonego na działce nr ew. 27/379 przy ul. M. w miejscowości W., do stanu zgodnego z prawem poprzez zamurowanie istniejących w północno-zachodniej ścianie budynku (od strony granicy z działką nr ew. 27/378) dwóch otworów okiennych (o wymiarach: 173 x 143 cm i 144 x 144 cm) materiałem ściennym niepalnym o klasie odporności ogniowej co najmniej EI 30 – w terminie do 30 listopada 2016 r. Podstawą powyższego były poniższe ustalenia. W latach 1993-1996 na działce nr 27/379 przy ul. M. w miejscowości W. wybudowany został budynek mieszkalny nr 16, co nastąpiło w oparciu o pozwolenie na budowę z dnia [...] marca 1993 r. znak: [...]. Budowa ta nastąpiła w sposób istotnie odbiegający od tego pozwolenia, jak też wymogów określonych w przepisach, a zatem w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 4 P.b. Z uwagi na istniejący stan zakończenia przedmiotowych robót organ nie podejmował przewidzianego w powołanym przepisie postanowienia o wstrzymaniu ich prowadzenia. Zgodnie z projektem budowlanym odnoszącym się do wskazanego obiektu winien on posiadać powierzchnię zabudowy 75 m.kw., być obiektem parterowym, częściowo podpiwniczonym (ze względu na garaż w piwnicy), z poddaszem mieszkalnym i strychem nieużytkowym bez otworów okiennych. W rzeczywistości powstał natomiast budynek o pow. zab. 100,75 m.kw., z poddaszem użytkowym posiadającym otwory okienne z dachem dwuspadowym bez ściany szczytowej przeciwpożarowej (ogniomuru) od strony północno-wschodniej, którą projekt przewidywał. Według projektu, ściana północno-wschodnia była bez otworów i powinna być usytuowana w odległości 1 m od granicy z działką ew. 27/294; wybudowana zaś została w odległości 2,10 m od granicy działki z trzema otworami okiennymi. Z kolei ściana boczna południowo-zachodnia zgodnie z projektem nie posiadała żadnych otworów (oprócz okna pomieszczenia garażu podziemnego), które należało wypełnić luksferami i powinna być usytuowana w odległości 3,67 m od ogrodzenia przy drodze dojazdowej stanowiącej działkę nr 27/380. Faktycznie została zaś wybudowana w odległości 2,31 m od ogrodzenia i posiada trzy otwory okienne. Ściana od strony elewacji północno-zachodniej zaprojektowana została w odległości 4m od granicy z działką nr ew. 27/378 z trzema otworami okiennymi i jednym drzwiowym w parterze oraz jednym otworem okiennym oraz drzwiami balkonowymi w poddaszu budynku. Powstała natomiast ściana z uskokiem o długości 5,12 m usytuowanym w odległości 3,34 – 3,37 m od granicy działki, z dwoma otworami okiennymi (w parterze i na piętrze). Mając powyższy stan faktyczny na uwadze organy słusznie zastosowały w sprawie art. 51 P.b., rozważając możliwość doprowadzenia budynku do zgodności z przepisami prawnymi. Po dokonaniu analizy, WINB słusznie stwierdził, że ściana południowo-zachodnia posiadająca trzy otwory okienne i usytuowana w odległości 2,31 m od ogrodzenia przy drodze dojazdowej stanowiącej działkę nr 27/280 wzniesiona została niezgodnie z projektem budowlanym, jednak ta ostatnia działka nie jest działką budowlaną, a więc nie odnoszą się do niej regulacje zawarte w § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., który jednoznacznie wskazuje na unormowanie w nim odległości pomiędzy budynkami znajdującymi się na działkach budowlanych. Prawidłowo także organ stwierdził, że ściana północno-wschodnia została usytuowana w innej niż przewidywał projekt odległości tj. 2,10 m (zamiast 1 m) od granicy z działką nr 27/294 i posiada trzy otwory okienne, podczas gdy w projekcie nie powinna posiadać żadnego. Powyższa niezgodność nie koliduje jednak z regulacjami prawnymi, bowiem działka nr ew. 27/294 była i nadal jest zabudowana budynkiem mieszkalnym znajdującym się w odległości ok. 15 m i budynkiem gospodarczym murowanym usytuowanym w odległości ok. 11,5 m od strony północno-wschodniej budynku nr 16 na działce nr ew. 27/379. Ściany zewnętrzne obydwu budynków nie są ścianami oddzielenia pożarowego. Klasa odporności ogniowej tych ścian ustalona zgodnie z § 216 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., odpowiada kolumnie 5 tabeli. Oznacza to, w myśl § 271 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., że minimalna odległość między budynkami: mieszkalnym i gospodarczym powinna wynosić 8 m. Pomimo więc tego, że rzeczywiście wzniesiona ściana północno-wschodnia budynku nr 16 nie odpowiada założeniem projektu budowlanego, to zgodna jest z warunkami technicznymi wynikającymi z rozporządzenia z 2002 r. WINB stwierdził jeszcze jedną niezgodność z projektem budowlanym, która skutkowała już nakazem określonym w skarżonej decyzji. Mianowicie stwierdzone zostało, że część ściany północno-zachodniej zamiast w odległości 4m od granicy z działką nr ew. 27/378 usytuowana została w odległości 3,34 – 3,37 m i znajdują się w niej dwa otwory okienne. Powyższe odstępstwo od projektu budowlanego zasadnie uznano jako sprzeczne z regulacjami rozporządzenia z 2002 r. W świetle bowiem jego § 12 ust. 1, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy (pkt 1); 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy (pkt 2). Zasadnie organ I instancji powołał przy tym jeszcze treść § 272 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r., zawartego w rozdziale 7 zatytułowanym "Usytuowanie budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe" zgodnie z którym budynki mieszkalne jednorodzinne, rekreacji indywidualnej oraz budynki mieszkalne zagrodowe i gospodarcze, ze ścianami i dachami z przekryciami nierozprzestrzeniającymi ognia, powinny być sytuowane w odległości nie mniejszej od granicy sąsiedniej, niezabudowanej działki, niż jest to określone w § 12. Z uwagi jednak na to, że sentencja rozstrzygnięcia organu I instancji nie określała sposobu wykonania nałożonego obowiązku w zakresie użytego do tego materiału, a dane takie zawierało tylko jej uzasadnienie, to właściwym było wydanie przez organ II instancji orzeczenia reformatoryjnego określającego już w sentencji brakujące informacje. W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu skarżącej dotyczącego zastosowania aktualnie obowiązującego rozporządzenia określającego warunki techniczne w zakresie usytuowania budynków, nie zaś poprzednio obowiązującego w tym zakresie aktu. W ocenie Sądu, posłużenie się przez organy rozporządzeniem z 2002 r. było właściwe. Jego regulacje mają bowiem zastosowanie także do budynków istniejących już w dacie jego wejścia w życie. Związane jest to z tzw. retrospektywnym, lecz nie retroaktywnym działaniem prawa. Z retrospektywnością prawa mamy do czynienia wtedy, gdy przepisy nowego prawa regulują zdarzenia bądź stosunki prawne o charakterze "otwartym", ciągłym, takie, które nie znalazły jeszcze swojego zakończenia ("stosunki w toku"), które rozpoczęły się, powstały pod rządami dawnego prawa i trwają dalej, po wejściu w życie przepisów nowego aktu. Istnienie zaś budynku, który wprawdzie został wybudowany pod rządami "starego prawa", lecz jest nadal użytkowany tj. pod rządami "nowego prawa" stanowi zdarzenie ciągłe, trwające po wejściu w życie nowych unormowań. Na powyższą potrzebę tzn. korzystania z obecnej regulacji prawnej, w tym przypadku z rozporządzenia z 2002 r. wskazuje brzmienie jego § 330 pkt 1, zgodnie z którym przepisów rozporządzenia nie stosuje się, z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2, jeżeli przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wnioski te zostały opracowane na podstawie dotychczasowych przepisów. Przepis ten dotyczył sytuacji przejściowej, kiedy inwestor przed 16 grudnia 2002 r. złożył wniosek o pozwolenie na budowę lub odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, który opracowany został na podstawie dotychczasowych przepisów wykonawczych rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn. zm.), wówczas z zastrzeżeniem § 2 ust. 1 i § 207 ust. 2 miały zastosowanie przepisy dotychczasowego rozporządzenia. Taka sytuacji nie zachodzi w odniesieniu do skarżącej, będącej właścicielką działki, na której doszło do samowolnego odstąpienia od warunków udzielonego wcześniej pozwolenia na budowę i wdrożono postępowanie legalizacyjne, które nie jest przecież równoznaczne z postępowaniem o udzielenie pozwolenia na budowę lub zatwierdzenie projektu budowlanego. Stąd też, co nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości, w postępowaniu legalizacyjnym muszą mieć zastosowanie przepisy aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. [por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 24.08.2007 r. II OSK 1144/06, z 14.11.2008 r. II OSK 1423/07, z 26.07.2016 r. II OSK 276/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl ] Należy jeszcze zwrócić uwagę na zastrzeżenie zawarte we wskazanym przepisie (§ 330 § 1 rozporządzenia z 2002 r.) tj. odwołanie się do treści zawartej w § 2 ust. 1 i § 207 ust. 1 tego aktu. Zgodnie z pierwszym z tych unormowań, przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Natomiast w świetle tej ostatniej regulacji, przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi. W niniejszej sprawie tymczasem stwierdzone zostało jednoznacznie niedochowanie wymogu posadowienia ściany budynku z oknami w odległości wynikającej z § 12 ust. 1 rozporządzenia, co ewidentnie związane jest z koniecznością zachowania względów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. W świetle powyższych twierdzeń, zarzut skargi dotyczący stosowania niewłaściwych regulacji prawnych w zakresie warunków technicznych odnoszących się usytuowania budynków jest zupełnie nieuzasadniony. Nadto jeszcze, uregulowania obowiązującego poprzednio rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz.140) zawierały takie same w istocie unormowania w zakresie istotnym dla sprawy. Mianowicie, w świetle § 12 ust. 4 tego aktu, jeżeli z warunków, o których mowa w ust. 1 i 2 oraz w § 13, § 271, § 272 ust. 4, nie wynikają inne wymagania, należy zachować odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami co najmniej: dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m (pkt 1), dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m (pkt 2). Przechodząc do pozostałej argumentacji skarżącej należy stwierdzić, że także jest ona bezzasadna i nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia Sądu. Skarga zarzuca mianowicie, że organy nie zapewniły udziału w sprawie jednemu z przedstawicieli ustawowych małoletniej N. K., na którą nałożyły kwestionowany obowiązek, a mianowicie nie zawiadamiały o wszelkich czynnościach jej ojca W. K. Skarżąca powołuje się w tym przedmiocie na treść art. 98 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz . z 2015 r. poz. 2082), zwanej dalej "K.r.i.o.", która faktycznie przemawia przeciwko postawionej przez nią tezie o niejako łącznej reprezentacji małoletniego pozostającego pod władzą rodzicielską. Mianowicie, zgodnie z tym unormowaniem rodzice są przedstawicielami ustawowymi dziecka pozostającego pod ich władzą rodzicielską. Jeżeli dziecko pozostaje pod władzą rodzicielską obojga rodziców, każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka. Przepis ten wskazuje zatem wprost na zasadę samodzielnej reprezentacji dziecka przez każdego z rodziców posiadających władzę rodzicielską. Tym samym, wobec takiego właśnie brzmienia wskazanej regulacji brak było podstaw do tego, by rozpoznające sprawę organy kierowały wszelką korespondencję zarówno do matki, jak i do ojca zobowiązanej małoletniej. Także zarzut odnoszący się do niemożności zastosowania się do obowiązku nałożonego zaskarżoną decyzją jako przekraczającego zwykły zarząd majątkiem dziecka i wymagającego zgody sądu rodzinnego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że zawarte w K.r.i.o. przepisy dotyczące sposobu sprawowania zarządu majątkiem dziecka, w tym wprowadzające inne reguły działania w takim zakresie w zależności od tego czy konkretna czynność przekracza czy też nie zakres zwykłego zarządu, odnoszą się do rodziców będących przedstawicielami ustawowymi dziecka i legitymującymi się władzą rodzicielską. Nie dotyczą więc działania organów administracji publicznej, które zobowiązane są do podejmowania czynności nakazanych im stosownymi przepisami kompetencyjnymi. Jeśli więc stwierdzony przez nie stan faktyczny odpowiada hipotezom określonych norm prawnych, wówczas zobligowane są do podjęcia działań określonych w dyspozycjach tychże norm. Zamurowanie okien w budynku stanowiącym własność małoletniego możnaby więc uznać jako czynność przekraczającą zwykły zarząd i wymagającą uprzedniego uzyskania zezwolenia sądu opiekuńczego tylko wówczas, gdyby nie wynikała ona z nakazu organu władzy, a była wyrazem woli rodziców uzasadnionej takimi czy innymi przesłankami. Wówczas zaś, kiedy działanie takie jest przejawem dostosowania zastanego stanu faktycznego do zgodności z określonymi regulacjami prawnymi i obowiązek w tym przedmiocie został nałożony przez uprawniony w tym względzie podmiot (organ administracji), to kwestia zakresu zarządu majątkiem dziecka przez rodziców nie ma znaczenia, jako odnosząca się do zupełnie innych sytuacji. Wbrew twierdzeniu skarżącej, organy nie przyjęły, że w sprawie nie występuje zgoda właścicieli sąsiadujących nieruchomości na usytuowanie przedmiotowego budynku. WINB oraz PINB pominęły słusznie tę kwestię jako obojętną z punktu widzenia rozstrzygnięcia, bo nieprzewidzianą w przepisach prawa. Również kwestia tego, kiedy i na skutek czyjej inspiracji organy podjęły w sprawie swoje działania nie może mieć wpływu na orzeczenie, bowiem nie zmienia to faktu, że stwierdzone odstępstwo od projektu budowlanego stoi również w oczywistej sprzeczności ze stosownymi unormowaniami prawnymi tj. treścią § 12 ust. 1 rozporządzenia z 2002 r., co obligowało WINB do podjęcia objętej skargą decyzji. Z podanych wyżej względów skargę N. K. oddalono na podstawie art. 151 P.p.s.a.