II SA/Rz 1086/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Małgorzata Wolska SO del. Anna Bembenek /spr./ Protokolant ref. stażysta Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego -skargę oddala- Skargą z dnia [..] października 2010 r. (data stempla pocztowego) na decyzję nr [..] z dnia [..] września 2010 r., L.dz. [...], P. Komendanta Wojewódzkiego Policji w R., utrzymującą w mocy decyzję nr [..] z dnia [..] lipca 2010 r. ([...]) Komendanta Miejskiego Policji w T. w sprawie cofnięcia R.K. z dniem [..] stycznia 2006 r. uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przyznanego decyzjami Komendanta Miejskiego Policji w T. nr [..] z dnia [..] marca 1999r., nr [...] z dnia [..] października 2000r. nr [...] z dnia [..] maja 2001 r., oraz nr [...] z dnia [..] sierpnia 2002r. skarżący R.K. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji i zobowiązanie organów do respektowania i przestrzegania prawa. Decyzje te zapadły w następującym stanie faktycznym. Skarżący R.K. od 1990r. jest emerytowanym policjantem. W okresie czynnej służby otrzymywał na swój wniosek równoważnik pieniężny za remont lokalu mieszkalnego w ilości trzech norm zaludnienia. Sytuacja ta nie zmieniła się po przejściu na emeryturę, a ostatnia decyzja przyznająca mu przedmiotowe świadczenie została wydana w dniu [..] kwietnia 2005r. pod numerem [...]. Podstawą prawną przyznania tego świadczenia był przepis art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. 2004, nr 8, poz.67, ze zm.), art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. 2002, nr 7, poz.58 ze zm.) i §1 ust. 1, §3 ust.1-4, §5 §8 i §9 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia MinistraSpraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. 2002, nr 100, poz.919, ze zm.). We wcześniejszych decyzjach tego Komendanta nr [...] z dnia [..] marca 1999r., nr [...] z dnia [..] października 2000r., nr [...] z dnia [..] maja 2001 r., oraz nr [...] z dnia [..] sierpnia 2002r. zawarte było postanowienie, że "wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek". Zapisu takiego natomiast pozbawiona były kolejne decyzje, a to nr [...] z dnia [..] czerwca 2003r., nr [...] z dnia [..] kwietnia 2004r. oraz wskazana już decyzja nr [...] z dnia [..] kwietnia 2005r. R.K. wywodzi swoje żądania ze wskazanej treści powyższych decyzji o corocznej wypłacie świadczenia. Każdorazowo jednak przed wydaniem decyzji R.K. składał oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. Na skutek uchylenia przepisu §8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. rozporządzeniem tegoż Ministra z dnia 28 grudnia 2005 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. 2005, nr 266, poz. 2246), które weszło w życie w dniu 1 stycznia 2006r., zaprzestano wypłacać R.K. dalszych świadczeń, mimo składanych przez niego wniosków. Po kilkakrotnym rozpoznawaniu sprawy z wniosku skarżącego z dnia [..] grudnia 2008r. o wypłatę zaległych świadczeń, w tym po rozpoznaniu skargi R.K. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 21 października 2009r. pod sygn. akt II SAB/Rz 19/09, Komendant Miejski Policji w T. w dniu [..] lipca 201 Or. wydał, po wszczęciu z urzędu postępowania na podstawie art. 61 §1 k.p.a., decyzję nr [...], gdzie na podstawie art. 91 i 97 ust 5 ustawy o Policji, art. 29 i art.30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...), §1 ust. 1 i §6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28.06.2002 r. (Dz.U.2002, nr 100, poz.919) w związku z §1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz.U. 2005, nr 266, poz. 2246) oraz w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U,.2000, nr 98, poz. 1071, ze zm.) cofnął R.K. z dniem [..] stycznia 2006 r. prawo do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznane wymienionymi już decyzjami z lat 1999 - 2002. W uzasadnieniu decyzji Komendant podał, że skarżący dotychczas otrzymywał corocznie równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkał- nego, jednak w dniu 1 stycznia 2006 roku weszło w życie rozporządzenie MSWiA z dnia 28 grudnia 2005r., którym uchylono §8 rozporządzenia z 2002r. stanowiący dotychczas podstawę prawną dla stosowania do emeryta i rencisty policyjnego przepisów o policjantach w służbie czynnej. Komendant podkreślił, że nie istnieje żaden inny przepis, który pozwalałby w zakresie prawa do tego równoważnika traktować osoby uprawnione do policyjnych świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego w sposób analogiczny, jak policjantów w służbie czynnej. Uchylenie przepisu spowodowało, że grupa emerytów policyjnych utraciła prawo do równoważnika, a art. 91 ust. 1 ustawy o Policji ma zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy Policji w służbie czynnej i prawa tego nie można ustalić na podstawie art. 28 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Dlatego też konieczne było cofnięcie uprawnień przyznanych decyzjami z lat 1999-2002. Podstawą cofnięcia świadczenia jest przepis §6 rozporządzenia z 2002r. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego P. Komendant Wojewódzki Policji w R. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy powołując się na przepisy art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. i art. 29, art. 30 ustawy o zaopatrzeniu (...), art. 91 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz §6 w zw. §1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002r. (Dz.U.2002, nr 100, poz.919) Uzasadnił, że dotychczasowe świadczenie było mu przyznawane na podstawie przepisów wykonawczych do art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, lecz §8 tego rozporządzenia z dniem 1 stycznia 2006r. zostawał uchylony, a zatem odpadła podstawa prawna do dalszej wypłaty emerytowi przez organy Policji równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Organ powołał się na zasadę praworządności, wyjaśnił podstawę prawną zaskarżonej decyzji zawartą w §6 rozporządzenia MSWiA z 2002r. stanowiącą o cofnięciu uprawnień. Wyjaśnił, że zarzuty skarżącego są chybione, gdyż Komendant Miejski Policji nie korzystał z trybów nadzwyczajnych przy wzruszenia decyzji, o których mowa w art. 156 §1 k.p.a., zatem nie musiał wyjaśniać przesłanek tego przepisu. Podzielił także trafność wykładni przepisu art. 91 ust. 1 ustawy o Policji, który ma zastosowanie wyłącznie do policjantów w służbie czynnej , a nie emerytów. Ci z mocy art. art. 29 oraz art.30 ustawy o zaopatrzeniu (...) mają jedynie prawo do lokalu mieszkalnego albo pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Jest to jedyna pomoc mieszkaniowa dla emerytów policyjnych. Organ skonstatował, że skoro uprawnienia emerytów policyjnych do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nigdy nie wynikały ani z ustawy o Policji ani z ustawy o zaopatrzeniu (...), a jedynie przyznawano je na podstawie corocznie składanych oświadczeń mieszkaniowych i realizowano w oparciu o akty wykonawcze do ustawy o Policji to z dniem 1 stycznia 2006 r. zaszła konieczność cofnięcia tych uprawnień, bowiem obowiązujący do tego dnia §8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28.06.2002r. wykraczał poza granicę delegacji ustawowej, a przyznane świadczenia nie miały oparcia w normie prawnej. Nie podzielił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania wskazanych w odwołaniu. W skardze na tę decyzję ostateczną skarżący podniósł, że jest ona sprzeczna zobowiązującym stanem prawnym. Jako emeryt policyjny od 1990 r. spełnia zgodnie z przepisami wymogi do dalszego otrzymywania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, gdyż prawo to zostało przez niego nabyte na przyszłość pod rządami innych przepisów prawnych, które w jego ocenie aktualnie nadal pozostają w mocy, mimo ich formalnego uchylenia. Wydane na podstawie dotychczasowych przepisów decyzje nadal pozostają w obiegu prawnym i są niewzruszalne, a dla stwierdzenia nieważności ostatecznych decyzji administracyjnych konieczne jest wystąpienie jednej z wad z art. 156 §1 k.p.a. Obie decyzje o cofnięciu uprawnień do równoważnika pieniężnego oparte zostały na przepisie art. 92 ustawy o Policji oraz art. 29 i 30 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym (...) i §8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Żaden z organów w ocenie skarżącego nie podał konkretnych przepisów, a wydawane decyzje lub udzielane odpowiedzi na stanowisko skarżącego były zdawkowe, niemerytoryczne i błędne. Dla wykazania podnoszonych racji powołał się na stanowisko Komendanta Głównego Policji zawarte w decyzji nr [...] z dnia [..] marca 2010 r. Zarzucił skarżonym decyzjom naruszenie przepisów art. 66 § 3 k.p.a. art. 7 oraz 77 §1 k.p.a. poprzez niewystarczające zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie. Wskazał także na wybrane orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Z mocy art.1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1269) oraz art. art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z2002r., nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg w przypadkach określonych w art. 3 §2 pkt 1- 8 p.p.s.a., w tym na decyzje administracyjne. Sąd administracyjny orzeka w granicach sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 §1 p.p.s.a.). Ocena działalności organów administracji publicznej sprowadza się do kontroli prawidłowości aktu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego regulującymi postępowanie przed organami administracji publicznej. Polega na zbadaniu, czy organy administracji publicznej w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa i czy skala ewentualnego naruszenia przepisów postępowania uzasadnia zastosowanie środków z art. 145-149 p.p.s.a. Okoliczności niniejszej sprawy przedstawiają się następująco. Od 1990 r. skarżący jako emeryt policyjny na podstawie składanych wniosków otrzymywał, przyznawane w drodze decyzji, świadczenie w postaci równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego na zasadach określonych dla funkcjonariuszy Policji. Od 1999r. do 2002r. w decyzjach tych zawarto postanowienie, że "wypłata równoważnika następować będzie corocznie". W kolejnych decyzjach z lat 2003-2005 zapisu takiego już nie było. Od 2002r. podstawą prawną dla wypłacanego świadczenia był przepis §8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Na podstawie §1 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz.U.2005, nr 266, poz.2246) przepis powołanego §8 został uchylony z dniem 1 stycznia 2006r. Od tego też roku zaprzestano wypłaty przedmiotowego równoważnika. Decyzją z 201 Or. uchylono decyzje z lat 1999-2002 z uwagi na charakter określonego w decyzji świadczenia, a to z uwagi na powyższą nowelizację rozporządzenia, które uchyliło podstawę prawną dla przyznawanego dotychczas równoważnika emerytom policyjnym. W takim stanie faktycznym wymaga zatem wyjaśnienia, czy wydana decyzja narusza prawo i w jakim zakresie. Skarżący jako emeryt policyjny swoje uprawnienia w zakresie zaopatrzenia emerytalnego, w tym pomocy materialnej na cele mieszkaniowe czerpnie z ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (t.j. Dz.U. 2004r., nr 8, poz.67 z późn.zm.). W ramach zaopatrzenia emerytalnego przysługują na zasadach określonych w ustawie m.in. prawo do lokalu mieszkalnego albo do pomocy w budownictwie mieszkaniowym (art. 2 pkt 2 lit c). Treść przepisu wskazuje, że emeryci mają tylko tyle uprawnień, ile przewiduje wskazana ustawa. W dziale III "Inne świadczenia i uprawnienia" w art. 29 ust. 1 postanowiono, że funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty, mają prawo do lokalu mieszkalnego będącego w dyspozycji odpowiednio ministra właściwego do spraw wewnętrznych, Ministra Sprawiedliwości lub podległych im organów, albo Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szefa Agencji Wywiadu, Szefa Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Szefa Służby Wywiadu Wojskowego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Natomiast w art. 30 ustawy przewidziano, że emerytom policyjnym zapewnia się pomoc w budownictwie mieszkaniowym na zasadach przewidzianych dla funkcjonariuszy. Ustawa ta nie przewiduje innych świadczeń związanych z potrzebami mieszkaniowymi emerytów policyjnych. Przepisy regulujące problematykę mieszkań dla funkcjonariuszy policji w służbie czynnej zostały zawarte w rozdziale 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji zatytułowanym "Mieszkania funkcjonariuszy Policji". Art. 88 ust. 1 przyznaje policjantowi prawo do lokalu mieszkalnego, ze wskazaniem w art. 90, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów. W kolejnych przepisach przewidziano inne jeszcze uprawnienia policjantów w służbie czynnej. W art. 91 ust. 1 postanowiono, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, a w ust. 2 zawarto delegację do wydania rozporządzenia. Art. 92 ust. 1 stanowi natomiast, że policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, a w ust. 2 zawarto delegację do wydania rozporządzenia. Ponadto policjantowi przysługuje zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby na zasadzie art. 93 ust.1. Policjantowi, który nie otrzymał lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale, przysługuje pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust.1). Z zestawienia obu powyższych ustaw wynika, że emeryci policyjni nie posiadają wszystkich uprawnień przyznanych policjantom w służbie czynnej. Ustawa zaopatrzeniowa przyznaje im prawo wyłącznie do lokalu mieszkalnego (art. 29 ust.1) i pomocy w budownictwie mieszkaniowym (art. 30). Innych uprawnień mieszkaniowych emerytom policyjnym ustawodawca nie przyznał. Prawo do lokalu mieszkalnego oznacza prawo do fizycznego posiadania takiego lokalu, natomiast użytkowanie lokalu, w tym ponoszenie wydatków eksploatacyjnych na taki lokal, ponieść musi sam emeryt. Istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dni 27 października 2008r., U.4/08, w którym uznano, że §1 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z 6 kwietnia 2005r. (Dz.U.2002, nr 100, poz. 918), uchylający §8 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002r. (Dz.U. 2005, nr 70, poz.633) jest zgodny z art. 29 ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej oraz z art. 2 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Trybunał zajmował się co prawda nieco inną problematyką, odnoszącą się do równoważnika za brak lokalu, a nie za remont lokalu, jednak rozważania w nim zawarte są przydatne dla sprawy. Trybunał wyjaśnił, że krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia jest materią ustawową i nie została ona przekazana do uregulowania w drodze rozporządzenia. Zatem przepis rozporządzenia nie może rozszerzyć kręgu uprawnionych. Skoro uprawnienie przyznane rozporządzeniem nie jest wywiedzione z ustawy, to uchylenie takiego przepisu, wykraczającego poza delegację ustawową, nie zmienia stanu prawnego przez pozbawienie emeryta policyjnego uprawnienia do równoważnika pieniężnego, a przepis uchylający jest zgodny z Konstytucją i nie narusza zasady ochrony praw nabytych. Stanowisko to w pełni znajduje zastosowanie także w niniejszej sprawie, gdyż problematyka treści rozporządzenia wydanego na podstawie art. 91 ust. 2 ustawy o Policji jest w istocie tożsama do powyższej z art. 92ust. 2, a dotyczy "dodatkowych" uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych względem przyznanych ustawą zaopatrzeniową. Dodatkowo Trybunał w powyższym wyroku nawiązał także do poprzedniego swojego wyroku z dnia 29 listopada 2004r., K.7/04, w którym zajmował się już problematyką przepisu art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, czyli przepisu, na który powołuje się skarżący. W wyroku tym Trybunał poczynił rozważania dotyczące problematyki delegacji ustawowej dla wydania rozporządzenia określając, że w rozporządzeniu można określić wyłącznie taką problematykę, która wyraźnie została treścią delegacji poruczona właściwemu podmiotowi. Rozporządzeniem nie można uregulować niczego więcej (por. art. 92 ust. 1 Konstytucji RP). Treść delegacji w art. 91 ust.1 ustawy o Policji jest następująca: "Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania równoważnika, 0. którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu oraz sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania". Wynika z powyższego, że minister został obowiązany do uwzględnienia podmiotów uprawnionych, a nie określania ich kręgu. Tym samym treść §8 rozporządzenia z 2002r. (Dz.U. nr100, poz.919) wykraczała poza delegację, gdyż stanowiła: "Przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. ...)". W/w przepis rozporządzenia stanowił podstawę prawną wypłacanego skarżącemu świadczenia do 2005r.. Rozporządzeniem MSWiA z 2005r. (Dz.U. nr266, poz.2246) wskazany przepis uchylono. W wyroku z dnia 29 listopada 2004r., K.7/04, Trybunał wyjaśnił, że pojawienie się w czasie późniejszym nowych okoliczności wyłączających prawo do dalszego świadczenia, albo ograniczających to prawo, skutkuje cofnięciem prawa do świadczenia - jeśli odbywa się na podstawie zasad, które obowiązywały przy jego przydziale. Sytuacja taka z reguły dotyczy świadczeń okresowych lub powtarzalnych. Tak więc jeśli świadczenie jest jednorazowe, to określanie zasad cofania przyznanego świadczenia staje się bezprzedmiotowe. Tak więc trudno uznać, iż zwrot "zasady cofania" i "zwracania" może być rozpatrywany w oderwaniu od "określania wysokości i zasad przyznawania" świadczenia i że działa samoistnie. Z ustawy wynika, iż zasady cofania oraz zwrotu równoważnika są ściśle związane z zasadami przyznawania (stwierdzania) prawa do świadczenia i stanowią ich pochodną. Wywód ten odnosił się do cofnięcia uprawnienia do równoważnika policjantowi, a zatem z mocy ówczesnego §8 także i emerytowi policyjnemu. Świadczenie przyznawane skarżącemu miało charakter okresowy, gdyż przyznawane było corocznie na podstawie danych zawieranych w składanych oświadczeniach i według aktualnych stawek. Zarówno w dacie przyznawania świadczenia, jak i wydawania decyzji w 201 Or. obowiązywał przepis §6 rozporządzenia z 2002 r. (Dz.U. nr 100, poz. 919) który stanowi, że decyzję o cofnięciu uprawnienia do wydania dotychczas przyznanego równoważnika wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub uległy zmianie jego uprawnienia do liczby norm zaludnienia. Skoro zatem skarżący swoje uprawnienie wywodził z przepisu §8 rozporządzenia, który nakazywał do emeryta policyjnego stosować pozostałe przepisy tego rozporządzenia mające zastosowanie do funkcjonariuszy policji pozostających w czynnej służbie, to uchylenie tylko przepisu wywołuje ten skutek, że na podstawie §6 należało orzec o cofnięciu uprawnień do przyznanego równoważnika decyzjami z lat 1999-2002 z uwagi na zawartą w nich treść wyżej już wskazaną. Decyzją taką skarżący nie został pozbawiony prawa nabytego na mocy ustawy, a jedynie przyznanego z naruszeniem delegacji ustawowej niekonstytucyjnym rozporządzeniem. Tymczasem przepisy Konstytucji chronią jedynie prawa słusznie nabyte, a nie każde. Tym samym, skoro uchylenie §8 nie wprowadziło ingerencji w ustawowo określony krąg podmiotów uprawnionych do równoważnika, to decyzja obu organów jest zgodna z przepisami prawa materialnego. Wskazana podstawa decyzji także jest prawidłowa, skoro do emeryta policyjnego przepis ten miał zastosowanie w czasie obowiązywania §8 rozporządzenia, co już wyjaśniono powyżej, w części dotyczącej zasad cofania uprawnień. Organy nie dopuściły się również naruszenia przepisów postępowania. Spór w istocie miał charakter prawny, a skarżący został zawiadomiony o wszczęciu zgromadzonego materiału dowodowego. Okolicznością istotną było w zasadzie ustalenie statusu skarżącego, a ten został przez niego wyraźnie określony, jako emeryt policyjny, a nie funkcjonariusz Policji w służbie czynnej. Naruszenie przepisów art. 7 i art. 7 k.p.a. nie miało zatem miejsca. Jak powyżej wskazano, Sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, a więc w niniejszej sprawie w granicach sprawy wszczętej przez Komendanta Miejskiego w T. z urzędu, zatem chybiony jest zarzut naruszenia art. 66 §3 k.p.a. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a skargę w całości oddalił. Co do żądania zobligowania organów do respektowania i przestrzegania prawa Sąd stwierdza, że jego kognicja ograniczona jest do kontroli legalności skarżonego aktu administracyjnego w granicach danej sprawy administracyjnej i Sąd nie ma kompetencji do odnoszenia się do ewentualnych przyszłych działań organów. Dlatego też żądania tego nie można było uwzględnić. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji wyroku.