II SA/Rz 1096/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 14 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie obciążenia kosztami badania sprawdzającego automatu do gier - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. II SA/Rz 1096/16 UZASADNIENIE A Sp. z o.o. w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] wydane w przedmiocie obciążenia ww. Spółki kosztami badania sprawdzającego automatu do gier o niskich wygranych w kwocie 900 zł. Poza zarzutami odnoszącymi się do kwestionowanego postanowienia strona skarżąca zawnioskowała o wstrzymanie jego wykonania z uwagi na fakt, że rozstrzygniecie to nakłada na nią obowiązek uiszczenia określonej sumy pieniężnej. W efekcie wykonanie jego prowadzić będzie do uszczuplenia majątku Spółki, pozbawiając ją jednocześnie możliwości korzystania w tym zakresie z posiadanego kapitału zakładowego. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...] odmówił wstrzymania wykonania własnego postanowienia z dnia [...] czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji (tu postanowienia), lecz dodatkowe skutki, jaki mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powyżej wskazanym przepisie. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (post. NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (post. NSA z dnia 4.10.2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie bowiem nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Przede wszystkim aby Sąd mógł dokonać oceny zasadności wniosku koniecznym jest dysponowanie aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, jakim jest w niniejszej sprawie A Sp. z o.o. w W. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie postanowienia odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej aktualnej sytuacji majątkowej (posiadanym majątku ruchomym i nieruchomym), wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych wierzytelności, wysokości uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków. Takich pełnych danych strona wnioskująca nie przedłożyła. Spółka nie wykazała, ale też nie uprawdopodobniła, że poprzez zapłatę kwoty 900 zł utraci płynność finansową, a jej sytuacja ekonomiczna pogorszy się i że może stać się niewypłacalna. Powyżej wskazane okoliczności uniemożliwiają Sądowi zweryfikowanie czy strona skarżąca rzeczywiście nie dysponuje środkami umożliwiającymi pokrycie należności orzeczonej zaskarżonym postanowieniem, a co się z tym wiąże, że wykonanie tego postanowienia wiązałoby się z wyrządzeniem skarżącej znacznej szkody lub prowadziło do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Bez wątpienia takich skutków nie można wywodzić z porównania wysokości nałożonej w niniejszej sprawie kary z wysokością kapitału zakładowego Spółki (z wpisów zawartych w odpisie KRS wynika, że obecnie kapitał ten wynosi 50 004 000,00 zł). Bez znaczenia dla rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia o obciążeniu Spółki kosztami badania sprawdzającego pozostają twierdzenia wskazujące na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ich uwzględnienie a także wzięcie pod uwagę argumentów przemawiających za uwzględnieniem skargi wkraczałoby w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie postanowień, co na obecnym etapie postępowania nie jest dopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.