II SA/Rz 1116/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Elżbieta Mazur-Selwa NSA Stanisław Śliwa /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 26 listopada 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnobrzegu z dnia 17 czerwca 2025 r. nr SKO.405.ŚR.800.156.2025 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Burmistrza [...] z dnia 23 maja 2025 r. nr ŚR.5212.P.69.2025.ŚP w części dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres przed dniem 1 stycznia 2024 r. Decyzją z 17 czerwca 2025 r. nr SK0.405.ŚR.800.156.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnobrzegu (SKO), po rozpatrzeniu odwołania J. P. (dalej także: "Skarżąca") utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [...] z 23 maja 2025 r. w przedmiocie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, w podstawie prawnej powołując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej "K.p.a.". Wskazaną decyzją z 23 maja 2025 r. Burmistrz [...] przyznał Skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w wysokości 2 988 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2024 r. oraz w wysokości 3 287 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2025 r. do 31 maja 2027 r. Organ uznał, że od 1 stycznia 2024 r. Skarżąca spełnia warunki do przyznania przedmiotowego świadczenia z tytułu sprawowania opieki nad synem K. K., legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [....] z 22 lutego 2023 r. oraz orzeczeniem o niepełnosprawności Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z [...] kwietnia 2025 r. łącznie ze wskazaniami do konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane do 18 maja 2027 r. Skarżąca odwołała się od powyższej decyzji, kwestionując ją w części tj. w zakresie, w którym nie przyznano Jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia złożenia wniosku o ustalenie stopnia niepełnosprawności tj. 8 lutego 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. i wniosła ojej zmianę poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od wskazanego dnia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dopiero od 1 stycznia 2024 r. mimo, że wniosek o ustalenie stopnia niepełnosprawności został złożony już 8 lutego 2023 r., art. 63 ust. 1 ustawy o świadczeniu wspierającym poprzez nieuwzględnienie przepisów przejściowych i niezastosowanie przepisów uprawniających do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres do 31 grudnia 2023 r,, - art. 9 K.p.a. poprzez udzielanie błędnych, niepełnych i niejasnych informacji dotyczących stanu prawnego związanego z przedmiotowym postępowaniem administracyjnym, co w konsekwencji doprowadziło do złożenia przez Nią wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących dopiero od 1 stycznia 2024 r. i wskutek czego poniosła istotną szkodę z powodu nieznajomości prawa i niekorzystne skutki prawne, które dotknęły również bezpośrednio Jej niepełnosprawnego syna. Powołaną decyzją z 17 czerwca 2025 r. SKO w Tarnobrzegu utrzymało w mocy decyzję Burmistrza [....]. W pierwszej kolejności zwróciło uwagę, że Organ I instancji rozpatrując sprawę działał na podstawie wniosku złożonego przez stronę w dniu 8 maja 2025 r., dotyczącego ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. W okresie po tej dacie obowiązywał już inny stan prawny w zakresie kryteriów przyznania świadczenia pielęgnacyjnego niż do 31 grudnia 2023 r. Kolegium podkreśliło, że jak wynika z akt sprawy, kryteria przyznania świadczenia pielęgnacyjnego obowiązujące właśnie po 1 stycznia 2024 r. Skarżąca spełniła. Z dniem 1 stycznia 2024 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym, która w art. 43 wprowadziła zmiany w ustawie o świadczeniach rodzinnych, w tym również w zakresie świadczenia pielęgnacyjnego. Artykuł 17 ustawy oświadczeniach rodzinnych uzyskał nową treść, wedle której prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje określonym osobom, jeżeli sprawują one opiekę nad osobą o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami; konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Jednocześnie Organ wskazał na art. 63 ustawy o świadczeniu wspierającym, zawarty rozdziale 7 zatytułowanym "Przepisy przejściowe, dostosowujące i przepis końcowy", zgodnie z którym, w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Kolegium podkreśliło, że Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego 8 maja 2025 r., a zatem prawo do tego świadczenia nie powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., jak tego wymaga powołany art. 63 ust 1. Nie zachodzi także kontynuacja o której mowa w ustępach 2 i 3 tego artykułu. Skarżąca nie miała bowiem przyznanego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu opieki nad synem. W ocenie SKO, art. 24 ust. 2a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, gdyż stanowi regulację o charakterze procesowym, która wobec jednoznacznego brzmienia art. 63 ustawy o świadczeniu wspierającym nie może "przedłużyć" obowiązywania "starego" prawa materialnego Podstawą rozstrzygnięcia Organu I instancji był art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od stycznia 2024 r,, a wynikało to z daty złożenia wniosku tj. 8 maja 2025 r,. a nadto złożenia go na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. Kolegium zauważyło, że stosowanie ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym do końca 2023 r. uzależnione jest nie tylko od spełnienia wymagań warunkujących przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w tamtym okresie, ale także od złożenia wniosku przed zmianą przepisów tj. przed 1 stycznia 2024 r. J. P. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję SKO w Tarnobrzegu. Ponowiła zarzuty odwołania, jak też podniosła, że wadliwie przyjęto, że miała legitymację czynną do złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego dopiero w 2025 r., a więc świadczenie należne jest Jej dopiero od 1 stycznia 2024 r., podczas gdy nabyła uprawnienia z datą wsteczną, a jedynie mogła złożyć wniosek po ustaleniu stopnia niepełnosprawności orzeczeniem Komisji na skutek uprzedniego wadliwego orzecznictwa Komisji i konieczności odwołań. Skarżąca zarzuciła naruszenie wobec Niej zasady równości wszystkich obywateli wobec prawa, gdyż strona otrzymująca orzeczenie bez zwłoki nabywałaby prawo do świadczenia pielęgnacyjnego na okres dłuższy niż strona korzystająca z prawa do odwołania na skutek wydania błędnego orzeczenia, a co za tym idzie błędy i przewlekłości postępowań organów państwowych miałyby decydować o terminie nabywania prawa do świadczeń. Skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanej decyzji wraz z rozstrzygnięciem ją poprzedzającym. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że prawo do świadczenia nie może powstać wcześniej niż w dniu złożenia wniosku o jego przyznanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kontrola sądowa dotyczyła decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "P.p.s.a.", stanowi ona jedną z form działalności administracji publicznej, które mogą stanowić przedmiot skargi. Kryterium, według którego poddano zaskarżoną decyzję analizie to zgodność z prawem, a stanowi o tym art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Według art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., jeśli zachodzą przyczyny z art. 156 K.p.a,, wówczas sąd stwierdza nieważność decyzji, natomiast w sytuacji, kiedy zaistniały: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to sąd uchyla skarżoną decyzję w całości lub w części. Ponadto, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Jeśli zaś wskazanego wyżej rodzaju uchybień brak, to skarga podlega oddaleniu w oparciu na art. 151 P.p.s.a. J. P. zaskarżyła decyzję SKO w Tarnobrzegu, która utrzymywała w mocy decyzję Burmistrza [...] o przyznaniu Jej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na okres od 1 stycznia 2024 r. do 31 maja 2027 r. w zakresie takim, w jakim w rozstrzygnięciach tych nie przyznano Jej prawa do tego świadczenia za okres od lutego 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 8 lutego 2023 r. Skarżąca złożyła wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności w stosunku do Jej dziecka K. K. Powiatowy Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w [...] wydał 22 lutego 2023 r. orzeczenie zaliczające K. K. do osób niepełnosprawnych od urodzenia. Wydano je do dnia 18 maja 2027 r. i zostało utrzymane w mocy orzeczeniem Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim z dnia 3 kwietnia 2023 r. Sąd Rejonowy w [...], postanowieniem z [...] lutego 2025 r" sygn. akt [....], uchylił ten ostatni akt, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. W następstwie powyższego Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie Podkarpackim wydał [...] kwietnia 2025 r. orzeczenie nr [...] uchylające wskazane orzeczenie z dnia 22 lutego 2023 r. w części dotyczącej ustalenia zawartego w jego pkt 7 i orzekł o tym, że K. K. wymaga stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Z kolei, wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca złożyła w dniu 8 maja 2025 r. Z dniem 1 stycznia 2024 r. zmieniła się ustawa z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390) m. in. w zakresie art. 17 dotyczącego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Do dnia 31 grudnia 2023 r. przysługiwało ono w związku z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Natomiast na mocy art. 43 pkt 4 ustawy z 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. poz. 1429) wskazany art. 17 ust. 1 otrzymał inne brzmienie. Zgodnie z nim, adresatem przedmiotowego świadczenia stały się osoby, które sprawują opiekę nad osobą w wieku do ukończenia 18. roku życia legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W tym miejscu Sąd wskazuje, że SKO w uzasadnieniu swojej decyzji powołując się na nowe brzmienie wskazanego art. 17 ust. 1 u.ś.r. zacytowało w rzeczywistości jego poprzednią treść. Powołana ustawa o świadczeniu wspierającym zawiera jednocześnie przepis przejściowy tj. art. 63, w którego ust. 1 prawodawca postanowił, że w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 (tj. ustawie o świadczeniach rodzinnych) w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle ugruntowanego już w tym zakresie orzecznictwa sądowego, przy interpretacji brzmienia cytowanego art. 63 ust. 1 u.ś.r. tj. de facto przy odkodowywaniu znaczenia słów: "prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r." należy mieć na względzie także brzmienie art. 24 u.ś.r. W świetle jego ust. 1, prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Natomiast, wedle art. 24 ust. 2a u.ś.r., jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. W ocenie Sądu, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości to, że sytuacja opisana w ostatnio cytowanym unormowaniu zaistniała w warunkach rozpoznawanej sprawy. Jak bowiem wskazują przedstawione wyżej dane, orzeczenie o niepełnosprawności zawierające istotną z punktu widzenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego treść (art. 17 ust. 1 u.ś.r.), a dotyczącą wymagania przez syna Skarżącej konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji wydane zostało 28 kwietnia 2025 r., zaś wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego Skarżąca złożyła 8 maja 2025 r. a zatem mieszcząc się we wskazanym w art. 24 ust. 2a u.ś.r. trzymiesięcznym terminie. W takich zaś uwarunkowaniach, regulacja ta przesądza o tym, że prawo Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego należy ustalić od miesiąca złożenia wniosku o ustalenie niepełnosprawności, a więc od lutego 2023 r., a nie dopiero od stycznia 2024 r. jak błędnie przyjęły Organy obu instancji. We wspomnianym orzecznictwie sądowym wskazuje się bowiem, że na gruncie art. 63 ust. 1 u.ś.r. przyjmować należy, że o możliwości przyznania świadczenia pielęgnacyjnego przesądza, stosownie do treści art. 24 ust. 2, 2a i 4 tej ustawy, nie tylko spełnienie przesłanek wynikających z art. 17 ust. 1 u.ś.r. na dzień złożenia wniosku o świadczenie pielęgnacyjne, gdy wniosek został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., ale również spełnienie tych przesłanek do dnia 31 grudnia 2023 r., jeżeli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia został złożony po dniu 31 grudnia 2023 r., jednakże z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 24 ust. 2a u.ś.r. i w sytuacji, gdy wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności został złożony do dnia 31 grudnia 2023 r., a ustalony stopień niepełnosprawności również datowany jest na dzień przypadający do dnia 31 grudnia 2023 r. [por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 7.10.2025 r. I OSK 2025/24, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Łodzi z 11.07.2025 r. II SA/Łd 152/25, wyrok WSA w Poznaniu z 29.05.2025 r. IV SA/Po 350/25 ]. Wobec powyższego, pogląd Organów o tym, że Skarżąca nie jest uprawniona do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem za okres od 1 lutego 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. jest całkowicie nieuzasadniony, bowiem oderwany od jednoznacznej treści cytowanego art. 24 ust. 2a u.ś.r. Mając więc na względzie, że złożona skarga dotyczy właśnie tego wskazanego wyżej okresu, co do którego Organy rozstrzygnęły w istocie sprawę, chociaż brak jest odrębnego punktu decyzji w takim przedmiocie, Sąd uznał za konieczne uchylenie wydanych w sprawie decyzji tj. tak SKO w Tarnobrzegu, jak i Burmistrza [...] w tymże zakresie celem podjęcia przez Organ I instancji nowego rozstrzygnięcia, w którym Organ ten orzeknie w przedmiocie prawa Skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego za okres od 1 lutego 2023 r. do 31 grudnia 2023 r. mając na względzie zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu, a zatem z wzięciem pod uwagę jasnego brzmienia art. 24 ust. 2a u.ś.r. Przepis ten został w niniejszej sprawie naruszony poprzez to, że go nie zastosowano. Organ I instancji przytoczył wprawdzie jego treść w uzasadnieniu wydanej decyzji, jednak nie wyciągnął na jego podstawie prawidłowych wniosków. Natomiast Organ odwoławczy błędnie uznał, że jego procesowy charakter nie może przedłużyć obowiązywania "starego1 prawa materialnego. Przyjął tym samym, że przesądzające dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są data wystąpienia z wnioskiem oraz fakt złożenia go "na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r." Powołany art. 24 ust. 2a u.ś.r. jest tymczasem regulacją o charakterze "mieszanym" tj. tak procesowym, jak i materialnym. Jak bowiem wskazał NSA w wyroku z 11 maja 2023 r. (I OSK 1080/22), przepis art. 24 ust. 2a u.ś.r. stanowi normę prawa materialnego, który w ujęciu czasowym wyznacza zakres materialnego prawa do świadczeń rodzinnych uzależnionych od niepełnosprawności. Jest to jednak także norma procesowa regulująca zależności pomiędzy postępowaniem w sprawie ustalenia niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności a postępowaniem w sprawie przyznania świadczenia rodzinnego. Odnosząc się natomiast do argumentu Organu dotyczącego złożenia wniosku na "nowych zasadach należy wskazać, że faktycznie, podanie pochodzące od Skarżącej zawiera następującą treść: "Wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r.". Należy jednak mieć na względzie, że jest to formularz, w którego tytule podane jest już tego rodzaju sformułowanie, a więc "na zasadach obowiązujących od 1 stycznia 2024 r." Składając go Skarżąca nie dysponowała z pewnością dostateczną ilością pouczeń, do których udzielania zobligowany jest organ administracji publicznej na podstawie art. 9 K.p.a., a na co wskazuje Ona w złożonej skardze. W świetle tego przepisu, organy administracji publicznej obowiązane są zaś do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Należy w tym miejscu przytoczyć także art. 8 K.p.a., wedle którego, organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Jest przecież oczywiste, że gdyby Skarżąca w dniu występowania z wnioskiem miała wiedzę o istotnych dla sprawy okolicznościach, wówczas wskazałaby, że Jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego powstało de facto już w lutym 2023 r., a me dopiero z dniem 1 stycznia 2024 r. Tak więc nawet podpisanie się przez Skarżącą pod wnioskiem zawierającym w tytule odniesienie do zasad przyznawania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego obowiązujących od 1 stycznia 2024 r. nie może mieć negatywnych dla Niej konsekwencji. To Organ winien bowiem czuwać nad tym, by Strona dochodząc określonych praw nie działała na swoją niekorzyść. Niezależnie od powyższego, należy podnieść, że kluczowy dla sprawy niniejszej art. 24 ust. 2a u.ś.r. me uległ zmianie i w takiej samej treści obowiązywał zarówno przed, jak i po 1 stycznia 2024 r" przesądzając o możliwości wstecznego orzeczenia o prawie do świadczenia pielęgnacyjnego w razie spełnienia określonych w nim warunków, a także przy zachowaniu wymogów przewidzianych w art. 17 u.ś.r. tj. pozytywnych, jak i braku zachodzenia negatywnych przesłanek przyznania przedmiotowego świadczenia. Uznając więc, że rozpoznające sprawę Organy dopuściły się naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art. 24 ust. 2a u.ś.r. oraz prawa procesowego tj. art. 9 K.p.a. Sąd uchylił decyzję zaskarżoną i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza [...] w części dotyczącej przyznania świadczenia pielęgnacyjnego za okres przed dniem 1 stycznia 2024 r. celem wydania w tym przedmiocie rozstrzygnięcia zgodnego z zaprezentowanym przez Sąd wyżej stanowiskiem. Podstawę orzeczenia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Sąd zaznacza jednocześnie, że mając na względzie wskazany w skardze zakres zaskarżenia, nie kontrolował on decyzji SKO w zakresie w jakim dotyczy ona rozstrzygnięcia o przyznaniu Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od 1 stycznia 2024 r. do 31 maja 2027 r., zatem decyzja w tym właśnie przedmiocie jest prawomocna.