II SA/Rz 1118/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Ewa Partyka /spr./ WSA Marcin Kamiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] oraz decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...], a także postanowienia Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] i nr [...]. Przedmiotem skargi KJ jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [.] (dalej: SKO w [.] lub Kolegium) z dnia [.] czerwca 2015 r. nr [.] w przedmiocie zasiłku stałego, którą wydano w następującym stanie sprawy; Decyzją nr [.] z dnia [.] listopada 2012 r. (dalej określaną jako nr 1/12) przyznano skarżącemu zasiłek stały w kwocie 456 zł na okres od 1 do 30 listopada 2012 r. wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne, a decyzją nr [.] (jako nr 2/12) z tego samego dnia zasiłek stały w kwocie 376,40 zł na okres od 1 grudnia 2012 r. do 31 maja 2014 r. wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne. W dniu 10 grudnia 2012 r. wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie zmiany ww. decyzji. Decyzją z dnia [.] stycznia 2013 r. zmieniono ww. decyzje w zakresie wysokości przyznanych zasiłków. Została ona jednak uchylona przez SKO w [.] decyzją z dnia [.] marca 2013 r. Następnie Prezydent Miasta [.] (dalej Prezydent) postanowieniem z dnia [.] kwietnia 2013 r. wznowił postępowanie dotyczące obu decyzji z dnia [.] listopada 2012 r., po czym decyzją z dnia [.] kwietnia 2013 r. uchylił obie decyzje z dnia [.] listopada 2012 r. i orzekając co do istoty przyznał stronie zasiłek stały w innej wysokości. Decyzją z dnia [.] lipca 2013 r. SKO w [.] utrzymało to rozstrzygnięcie w mocy. Na skutek uwzględnienia skargi KJ wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. II SA/Rz 1020/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił decyzję SKO z dnia [.] lipca 2013 r. oraz Prezydenta z dnia [.] kwietnia 2013 r. a także postanowienie tego organu z dnia [.] kwietnia 2013 r. W dalszej kolejności odrębnymi postanowieniami z dnia [.] marca 2014 r. Prezydent wznowił postępowania dotyczące obu decyzji z dnia [.] listopada 2012 r. Decyzją z dnia [.] marca 2014 r. nr [.] uchylono decyzję nr [.] i umorzono postępowanie co do okresu zasiłkowego od 1 grudnia 2012 r. do 31 maja 2014 r. Z kolei decyzją z dnia [.] marca 2014 r. nr [.] uchylono decyzję nr [.] i przyznano zasiłek w nowej wysokości na czas od 1 listopada 2012 r. Decyzją z dnia [.] kwietnia 2014 r. nr [.] SKO w [.] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z dnia [.] marca 2014 r. nr [.]. Decyzją z dnia [.] czerwca 2014 r. Prezydent uchylił własną decyzję z dnia [.] marca 2014 r. nr [.], a to z uwagi na niedostarczenie przez stronę aktualnego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, a termin poprzednio wydanego upłynął 31 maja 2014 r. Z kolei decyzją z dnia [.] września 2014 r. Prezydent przyznał skarżącemu zasiłek stały w kwocie 232,60 zł na okres od 1 czerwca 2014 r. – bezterminowo. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2014 r. sygn. II SA/Rz 907/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił jednak decyzję SKO w [.] z dnia [.] kwietnia 2014 r. Kolejno decyzją z dnia [.] lutego 2015 r. SKO w [.] uchyliło decyzję Prezydenta z dnia [.] marca 2014 r. nr [.] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W aktualnie poddanym kontroli Sądu postępowaniu decyzją z dnia [.] kwietnia 2015 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] uchylił własną decyzję z dnia [.] listopada 2012 r. nr [.] i przyznał KJ zasiłek stały w kwocie 336 zł na okres od 1 listopada 2012 r. do 31 maja 2014 r. wraz ze składką na ubezpieczenie zdrowotne. W ocenie organu w sprawie zaistniały podstawy do wznowienia postępowania, gdyż wnioskodawca nie powiadomił go, że osiąga dochód z wynajmu mieszkania, którego wysokość miałaby wpływ na kwotę zasiłku stałego. Ustalono, że tytułem czynszu w październiku 2012 r., tj. w miesiącu poprzedzającym zgłoszenie wniosku o przyznanie świadczenia, strona otrzymała kwotę 600 zł z tego tytuło, co w przeliczeniu na osobę w rodzinie wyniosło 120 zł. Zasiłek stały od 1 listopada 2012 r. nie powinien zatem wynieść 456 zł, lecz winien być pomniejszony o kwotę 120 zł i wynieść 336 zł. Wyjaśniono ponadto, że decyzja dotyczy tylko okresu do 31 maja 2014 r., gdyż okres od 1 czerwca 2014 r. objęty jest ostateczną decyzją z dnia [.] września 2014 r. Po rozpatrzeniu odwołania KJ opisaną na wstępie decyzją SKO w [.] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji. Uznano, że istniała przesłanka do wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż wnioskodawca nie poinformował organu o uzyskiwanym dochodzie. Prawidłowo ustalono kwotę osiągniętego dochodu, a dowody je potwierdzające znajdują się w aktach sprawy. Powyższe ustalenia korespondują także z ustaleniami dokonanymi przez Sąd Rejonowy w [.] w sprawie karnej. Wysokość dochodu miała zaś wpływ na wysokość zasiłku stałego. Tak więc konieczne było uchylenie decyzji z dnia [.] listopada 2012 r. i ponowne rozstrzygnięcie wniosku z dnia [.] listopada 2012 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie KJ zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 1 i 3 Kpa, polegające w szczególności na: a) niedostatecznym wyjaśnieniu podstaw i przesłanek utrzymania w mocy decyzji "o stwierdzeniu nienależnie przyznanego świadczenia", b) niedostatecznym wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności "nie wzięciu pod uwagę dowodów podnoszonych przez niego w odwołaniu", c) braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, d) błędzie w ustaleniach faktycznych w zakresie, w jakim przyjęto, że osiągnął on dochód w wysokości 600 zł w miesiącach: październik, listopad i grudzień 2012 r. i wartość tę przyjęto do obliczenia należnego świadczenia, 2) art. 24 § 1 pkt 5 i art. 27 § 1 Kpa poprzez trzykrotne wydanie decyzji w postępowaniach odwoławczych w tej samej sprawie przez ten sam skład Kolegium, czym naruszono zasadę obiektywnego rozpoznania sprawy, 3) art. 81 w zw. z art. 10 § 1 Kpa poprzez niezapoznanie strony z dowodami zebranymi w sprawie i uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione w sytuacji, gdy nie miał on możliwości zapoznania i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, 4) "przepisów prawa materialnego", 5) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, a w rezultacie art. 8 ust. 3 i art. 37 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej poprzez przyjęcie za osiągnięty dochód kwoty 600 zł i wyliczenie należnego zasiłku przy uwzględnieniu tej kwoty. Na tej podstawie skarżący domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO w [.] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Do powyższego dodać jeszcze należy, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie z przyczyn, które wzięto pod uwagę z urzędu. Musiały zostać one uwzględnione nie zależnie i niejako przed zarzutami skargi. W prawomocnym wyroku, który zapadł w niniejszej sprawie w dniu 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1020/13 tut. WSA zwrócił uwagę, że przepisy K.p.a. nie dopuszczają wznowienia i prowadzenia jednego postępowania w dwóch sprawach zakończonych dwoma odrębnymi decyzjami administracyjnymi. Fakt bowiem wydania na skutek jednego wniosku dwóch decyzji spowodował powstanie dwóch spraw administracyjnych dotyczących jednej strony – KJ. Nie można było wznowić jednym postanowieniem postępowania zakończonego dwoma ostatecznymi decyzjami o przyznaniu zasiłku stałego a następnie jednym rozstrzygnięciem uchylać decyzje i orzekać w obu odrębnych sprawach z udziałem jednej strony. WSA podkreślił, że żaden z przepisów K.p.a., w tym w szczególności art. 62 nie dopuszcza orzekania jedną decyzją o legalności dwóch odrębnych decyzji ostatecznych. Ponadto WSA zwrócił uwagę, iż Prezydent Miasta [.] określił odrębnie wysokość zasiłku stałego za poszczególne miesiące z naruszeniem przepisu art. 8 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 163 z późn. zm. – zwanej dalej U.p.s.) biorąc pod uwagę przy ustalaniu jego wysokości poziom dochodów za poszczególne miesiące następujące już po złożeniu wniosku przez stronę. Na koniec Sąd podkreślił, że Prezydent Miasta [.] winien pamiętać, że przedmiotem postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy rozstrzygniętej decyzją wydaną w postępowaniu zwykłym, co oznacza konieczność badania zaistnienia wszystkich przesłanek przyznania zasiłku stałego, jakie określa art. 37 ust. 1 U.p.s. Z kolei w prawomocnym wyroku z dnia 19 listopada 2014 r., który zapadł w sprawie sygn. II SA/Rz 907/14 tut. Sąd stwierdził, że zebrany na tamtym etapie w sprawie materiał dowodowy nie dawał organom administracji podstaw do jednoznacznego ustalenia, że skarżący w miesiącu październiku 2012 r. osiągnął dochód w wysokości 600 zł z tytułu czynszu najmu lokalu mieszkalnego przy ul. [.] w [.], otrzymanego od ŁK (najemcy). Uchylając decyzje organów I i II instancji nakazał zweryfikowanie oświadczeń najemcy i strony, w tym ewentualną ich konfrontację, a następnie ocenę zebranego materiału dowodowego zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów K.p.a. W miarę możliwości zostały wykonane wskazania z tego ostatniego wyroku, lecz okazało się, iż co do zasady wadliwe mogło być wznowienie postępowania, które nastąpiło z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Przypomnieć należy, że po wyroku WSA z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 1020/13 Prezydent Miasta [.] wydał w dniu [.] marca 2014 r. dwa postanowienia – nr [.] o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr 1/12 z dnia [.] listopada 2012 r. oraz nr [.] o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją nr 2/12 z tego samego dnia. Tą pierwszą decyzją ostateczną (nr 1/12) przyznano KJ zasiłek stały wyłącznie na miesiąc listopad 2012 r., zaś drugą - na okres od 1 grudnia 2012 r. do 31 maja 2014 r. Następnie decyzją z dnia [.] marca 2014 r. nr [.] Prezydent uchylił decyzję nr 2/12 i umorzył postępowanie co do okresu zasiłkowego od 1 grudnia 2012 r. do 31 maja 2014 r. Z kolei decyzje, które zapadły po wznowieniu postępowania postanowieniem nr [.] obejmowały swym zakresem nie tylko okres od 1 – 30 listopada 2012 r., którego dotyczyła ostateczna decyzja z [.] listopada 2012 r. nr 1/12, ale też okres objęty ostateczną decyzją z tego dnia - nr 2/12, co do której wznowiono postępowanie postanowieniem nr MOPR-[.]. Organy nie wzięły więc pod uwagę wskazań tutejszego Sądu z wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1020/13, bo jedna decyzją rozpoznano na nowo i rozstrzygnięto także sprawę, którą rozstrzygała inna decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. W sytuacji, gdyby okazało się, że nie wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, a właściwie obydwu postępowań, czego nie można wykluczyć w świetle okoliczności, które zostaną przedstawione poniżej – w razie uchylenia tylko zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w obrocie prawnym pozostałaby jedynie decyzja Prezydenta nr 1/12 przyznająca zasiłek stały wyłącznie na miesiąc listopad 2012 r., mimo że organ ostatecznie po wznowieniu postępowania uchylił tę decyzję i także rozstrzygnął o okresie, który objęty był inną decyzją - nr 2/12. Tym samym, zdaniem Sądu, Prezydent nie wykonał prawidłowo wskazań z wyroku z dnia 11 grudnia 2013 r., a wobec orzeczenia w decyzji o okresie czasu, który nie był przedmiotem rozstrzygnięcia w uchylanej decyzji nr 1/12, lecz także w decyzji nr 2/12, granice sprawy zostały rozszerzone, stąd konieczność objęcia wyrokiem także postanowienia z dnia [.] marca 2014 r. nr [.] i decyzji Prezydenta Miasta [.] z dnia 19 marca 2014 r. nr [.]. Te okoliczności, o których wcześniej była mowa i które zdecydowały o wyroku Sądu nie wynikają z akt administracyjnych przestawionych Sądowi wraz ze skargą. Tymczasem wykonując wskazania zawarte w wyroku tut. Sądu z dnia 19 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 907/14 swą ocenę dowodów organy oparły w głównej mierze na ustaleniach Sądu Rejonowego w [.] w sprawie II K 1299/13, który wyrokiem z dnia 26 września 2014 r. uznał oskarżonych RJ i KJ za winnych popełnienia czynów z art. 233 § 6 Kodeksu karnego (k.k.) i art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i skazał ich na karę pozbawienia wolności warunkowo zawieszając jej wykonanie na okres próby. Według opisu czynu sam KJ działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, usiłował doprowadzić Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w [.] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 240 zł w ten sposób, że w trakcie prowadzonego na podstawie ustawy postępowania administracyjnego o przyznanie zasiłku, będąc uprzedzony o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, mającego służyć za dowód w postępowaniu, zataił fakt uzyskiwania dochodu w kwocie 600 zł miesięcznie z tytułu wynajmu mieszkania, która to okoliczność miała znaczenie dla wysokości przyznanego zasiłku, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął z uwagi na ustalenie przez pracowników MOPR w [.] w/w faktu uzyskiwania dochodu. Fałszywe oświadczenie miało zostać złożone w dniu 26 listopada 2012 r. Po wznowieniu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. organy, posiłkując się materiałem dowodowym zgromadzonym w postępowaniu karnym (na marginesie – znajdujące się w aktach administracyjnych fotokopie adnotacji z notatnika należącego do ŁK są nieczytelne) i ustaleniami Sądu Rejonowego w [.] przedstawionymi w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 września 2014 r., ustaliły, że w miesiącu październiku 2012 r. skarżący otrzymał od najemcy czynsz z tytułu najmu mieszkania przy ul. [.] w [.] w kwocie 600 zł. Jak wcześniej zaznaczono – jako przesłankę wznowienia postępowania wskazano tę przewidzianą w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., który stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli organ wznawia postępowanie w oparciu o konkretną przesłankę, to jego kompetencje po wznowieniu ograniczają się ewentualnie – po pozytywnym ustaleniu w tym zakresie – jaki to miało wpływ na treść ostatecznej decyzji. Tak więc określona na wstępnym etapie podstawa wznowienia niejako ogranicza zakres ponownego postępowania prowadzonego w tym trybie nadzwyczajnym. Nie jest więc możliwe ustalenie w ramach tego postępowania czy zachodzą także inne podstawy wymienione w art. 145 § 1 K.p.a., jeśli nie były one podstawą wznowienia. Jak wynika z przytoczonego przepisu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., te "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" istniejące w dniu wydania decyzji muszą być nieznane organowi, który wydał decyzję. Tymczasem w toku postępowania sądowego MOPR w [.] za pismem z dnia 3 listopada 2015 r. nadesłał do akt kopię odpisu wyroku Sądu Okręgowego w [.] (SO) z dnia 13 października 2015 r., sygn. akt II Ka [.], którym rozpoznano apelacje założone od wyżej wskazanego wyroku Sądu Rejonowego w [.] z dnia [.] września 2014 r. W odniesieniu do KJ Sąd II instancji zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że przyjął, iż czyny mu przypisane wyczerpują znamiona przestępstw z art. 286 § 3 w zw. z § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 3 w zw. z § 1 k.k. (wypadek mniejszej wagi) i postępowanie karne warunkowo umorzył na okres próby 1 roku. Do wzmiankowanej kopii nie zostało dołączone uzasadnienie tego wyroku. WSA uzyskał jednak z Sądu Okręgowego w [.] odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem i na rozprawie z urzędu dopuścił dowód z tych dokumentów dla ustalenia ich treści. Istotny bowiem w aspekcie podstawy wznowienia postępowania był fragment uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego w [.], w którym na str. 16 wskazano co następuje: "Co więcej pracownicy MOPR-u w ocenie Sądu Odwoławczego mogli skutecznie zapobiec wyłudzeniu mienia przez oskarżoną (RJ – żonę skarżącego – dopisek Sądu), albowiem w dacie czynu posiadali już wiedzę, że mieszkanie należące do jej męża jest wynajmowane przez Ł. K. i jego konkubinę. Stosowna informacja zawarta była już w piśmie Dyrektora MOPR-u z dnia 7 listopada 2012 r. skierowane do SR w [.] Wydziału Rodzinnego oraz w piśmie MOP w [.] z dnia 7 listopada 2012 r. do dyrektora [.] MOPR-u, które zalegają w aktach [.]. Wystarczyło tylko w sposób właściwy ją wykorzystać, aby osiągnąć pożądany przez ustawodawcę efekt w postaci prawidłowego określenia rodzaju i wysokości poszczególnych świadczeń z pomocy społecznej..." W przedstawionych Sądowi aktach administracyjnych nie ma wskazanych w uzasadnieniu SO w [.] pism czy ich odpisów. W świetle treści powyższego fragmentu uzasadnienia Sądu Okręgowego nie można wykluczyć, że pracownicy MOPR-u wiedzieli o dochodzie uzyskiwanym przez skarżącego z tytułu najmu lokalu mieszkalnego ŁK. Nie wiadomo, czy nie wiedzieli tez o jego wysokości. Wówczas – skoro byłaby to okoliczność znana organowi w chwili wydania decyzji nr 1/12 i 2/12 – brak byłoby podstaw do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., a w konsekwencji także do uchylenia w oparciu o powyższe ostatecznych decyzji z 29 listopada 2012 r. Okoliczności te nie zostały dostatecznie wyjaśnione, co narusza przepisy postępowania, a to art. 7, art. 8, art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Obligowało to Sąd do uchylenia decyzji i postanowień wymienionych w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a. Podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w tym zasada prawdy obiektywnej i pogłębiania zaufania obywateli do organów nie pozwoliły Sądowi w opisanej sytuacji przyjąć, że stan faktyczny został prawidłowo i wyczerpująco ustalony. W ponownych postępowaniach organy dołączą do akt pisma przywołane w uzasadnieniu wyroku Sądu Okręgowego w [.]oraz czytelne odpisy (fotokopie) z notatnika ŁK mające świadczyć o zapłacie czynszu najmu za mieszkanie w październiku 2012 r. W pierwszej kolejności jednak ustalą i ocenią czy w świetle w/w pism istotnie w dacie wydania decyzji nr 1/12 i 2/12 nie miały informacji o uzyskaniu przez KJ dochodu z tego tytułu, w tym jego wysokości i w zależności od tych ustaleń wydadzą stosowne orzeczenia. W powyższych okolicznościach, wobec wątpliwości czy w istocie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, odnoszenie się do zarzutów skargi byłoby przedwczesne.