II SA/Rz 112/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Maria Mikolik AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ Protokolant starszy specjalista Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. S. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2023 r. nr [...] w przedmiocie sprzedaży nieruchomości – postanawia – odrzucić skargę. Uchwałą z dnia 7 września 2023 r. Rada Miasta Dynów (dalej: Organ lub Rada) działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 40 – dalej: u.s.g.) oraz art. 37 ust. 6 pkt.6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1899 – dalej: u.g.n.) podjęła uchwałę nr [...] w sprawie sprzedaży nieruchomości. W § 1 pkt 1 ww. uchwały Rada Miasta wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Dynów, położonej przy ulicy [...] w [...] obręb m. [...], opisanej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0.0169 ha, z przeznaczeniem na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej tj. działki nr [...]. W § 1 pkt 2 Rada Miasta wyraziła zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Gminy Miejskiej Dynów, położonej przy ulicy [...] w [...] obręb m. [...], opisanej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0.0063 ha, z przeznaczeniem na poprawienie warunków zagospodarowania nieruchomości przyległej tj. działki nr [...]. A. S. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na ww. uchwałę nr [...] Rady, zaskarżając ją w zakresie § 1 pkt 1 i 2. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie jej interesu prawnego, wnosząc o jej uchylenie, w części obejmującej sprzedaż działek stanowiących drogę dojazdową do jej nieruchomości. Skarżąca domaga się przywrócenia stanu umożliwiającego jej legalny i zgodny z prawem dostęp do posesji oraz ochrony przysługującej jej służebności przesyłu. W uzasadnieniu podniosła, że w chwili podjęcia uchwały, działki objęte sprzedażą stanowiły drogę gminną wewnętrzną, boczną w stosunku do drogi publicznej – ul. [...] i były wykorzystywane jako dojazd do jej nieruchomości położonej w drugiej linii zabudowy. W oparciu o tę drogę wybudowano zarówno budynki gospodarcze, jak i dom mieszkalny. Skarżąca wskazała na naruszenie jej interesu, poprzez bezprzetargową sprzedaż nieruchomości, mimo że w pasie tych działek przebiega przyłącze kanalizacyjne objęte ustanowioną na jej rzecz służebnością, potwierdzoną aktem notarialnym, dotyczącą zarówno korzystania, jak i ewentualnej przebudowy przyłącza. Po sprzedaży działek nowi właściciele uniemożliwili Skarżącej korzystanie ze służebności, stawiając ogrodzenie w poprzek dotychczasowej drogi oraz sadząc tuje. Skarżąca zarzuciła również naruszenie art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n., poprzez sprzedaż nieruchomości bez przetargu, mimo że działki były w pełni zagospodarowane jako utwardzona droga gminna o szerokości około 3,5 m, częściowo pokryta asfaltem i wyposażona w miejskie oświetlenie uliczne, a z drogi tej korzystali Skarżąca, jej rodzina oraz poprzednicy prawni od wielu lat. Ponadto Skarżąca zasugerowała, że sprzedaży dokonano bez ważnego operatu szacunkowego. W rezultacie, na skutek sprzedaży działek, nastąpiło istotne pogorszenie możliwości zagospodarowania nieruchomości Skarżącej, gdyż utraciła ona prawnie zapewniony, legalny dojazd do posesji. Obecnie dojazd odbywa się prowizorycznie poprzez ślepą ul. [...], kończącą się drogą gruntową o szerokości od 2,3 do 2,5 m, przebiegającą częściowo po prywatnych działkach, co pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę Rada wniosła o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi Organ wyjaśnił, że Skarżąca nie wykazała interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny, co wyklucza skuteczność skargi. Organ podkreślił, że podział działki [...] na działki [...] na następnie sprzedaż działek nr [...] na rzecz sąsiadów Skarżącej odbyła się z inicjatywy Skarżącej na zasadach wynikających z art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. tj. w trybie bezprzetargowym, w celu poprawy warunków zagospodarowania nieruchomości przyległych, których właścicielami były osoby inne niż Skarżąca. Sprzedane działki nie były odrębnymi nieruchomościami użytkowymi i nie przylegały do nieruchomości Skarżącej. Organ wskazał, że sprzedaż została przeprowadzona w następstwie wniosku Skarżącej o uregulowanie sytuacji prawnej działek, w wyniku czego Skarżąca w drodze zamiany nabyła działki [...]. W celu ochrony interesu Skarżącej, przed sprzedażą działek ustanowiono na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...] służebność dostępu do sieci kanalizacyjnej na wypadek awarii lub konieczności jej przebudowy. Skarżąca posiada obecnie zapewniony dojazd do swojej nieruchomości od strony ul. [...], zgodnie z jej własnymi oświadczeniami złożonymi w toku postępowania. Organ podkreślił, że procedura sprzedaży działek była zgodna z prawem, a uchwała Rady została podjęta w granicach obowiązujących przepisów. Wobec powyższego, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu do wykazania interesu prawnego w zaskarżeniu ww. uchwały, Skarżąca wyjaśniła, że na sprzedanych działkach znajduje się jej przyłącz kanalizacyjny, który został wykonany na jej koszt, za zgodą Burmistrza, oraz że posiada na tych działkach służebność, która została wpisana do księgi wieczystej. Wyraziła pogląd, że jako służebnik ma prawo uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym dotyczącym tych działek, ponieważ technicznie są one powiązane z jej nieruchomością [...]. Ponadto, Skarżąca stwierdziła, że działki te były wcześniej drogą gminną ogólnodostępną, o czym była mowa w postępowaniu sądowym dotyczącym zasiedzenia części tej drogi. W wyniku sprzedaży działek, Skarżąca utraciła dostęp do ul. [...], a dojazd do jej nieruchomości przez drogę gruntową od ul. [...] jest nieodpowiedni, ponieważ jest za wąski i nie spełnia wymagań prawa budowlanego, co uniemożliwia jej dalsze zagospodarowanie nieruchomości i budowę obiektów wymagających zezwolenia na budowę. Ograniczenie dostępu stanowi zaś dla poważny problem, w kontekście zapewnienia dojazdu dla służb ratunkowych. Skarżąca podniosła również, że złożyła wniosek o podział, zamianę i sprzedaż działek, ale zmieniła zdanie, gdy sąsiad wycofał zgodę na sprzedaż części swojej nieruchomości, którą miała wykorzystać do utworzenia drogi. Dodatkowo, Skarżąca wskazała, że sprzedaż działek nie została poprzedzona uchwałą Rady Miasta o likwidacji drogi, a Burmistrz dokonał jej przekształcenia na pastwisko bez jej wcześniejszego poinformowania. Konkludując Skarżąca wskazała, że sprzedaż działek narusza jej interes prawny, ponieważ utraciła legalny dostęp do drogi, który miał miejsce przez wiele lat, i który uznaje za wynik zasiedzenia służebności drogowej. Do odpowiedzi na wezwanie Sądu dołączyła: postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 2 czerwca 2021 r. sygn. akt [...], kopię wypisu z rejestru gruntów z 2009-06-04, kopię aktu notarialnego oraz kopię umowy na budowę przyłącza kanalizacyjnego. Na rozprawie w dniu 7 maja 2025 r. Skarżąca podtrzymała wnioski i zarzuty zawarte w skardze, wywodząc swój interes prawny z faktu posiadania służebności gruntowej na działkach, których dotyczy zaskarżona uchwała oraz z faktu pogorszenia dotychczasowego dojazdu do nieruchomości, na skutek uniemożliwienia jej dalszego dojazdu od strony ul. [...]. Odwołała się przy tym do szeregu okoliczności faktycznych utrudniających dojazd i do spadku wartości nieruchomości, na skutek zmian w sposobie dojazdu do niej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2024 r. poz. 935 dalej: P.p.s.a.), zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności Podkreślenia wymaga, że przed merytorycznym rozpoznaniem skargi Sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do zbadania jej dopuszczalności. Skarga w niniejszej sprawie wniesiona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym skargę na uchwałę (zarządzenie) organu gminy może wnieść tylko ten, kto zgodnie z normą prawa materialnego ma interes prawny lub uprawnienie. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest bowiem jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes prawny i uprawnienie powinny wynikać z przepisów prawa materialnego, te bowiem przepisy są źródłem uprawnień i interesów prawnych (tak też NSA w wyroku z 29 stycznia 1992 r., sygn. akt I SA 1355/91, niepubl.) Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. Aktualność interesu prawnego oznacza, że w dacie wejścia w życie takiego aktu interes ten w danej sytuacji faktycznej i prawnej obiektywnie istnieje. Wymóg ten wiąże się z "realnością" interesu prawnego. Powinien on rzeczywiście istnieć we wskazanej dacie. Nie może to być interes tylko przewidywany w przyszłości, ani też hipotetyczny. Naruszenie interesu konkretnej osoby ma polegać na stworzeniu realnego zagrożenia, istniejącego już w chwili wejścia w życie uchwały, lub zarządzenia. Naruszenie to nie może polegać na tym, że w przyszłości uchwała mogłaby wywołać skutki bliżej nieokreślone, czyli stwarzać zagrożenie wystąpienia naruszenia w przyszłości. Interes prawny powinien być osobisty, własny, indywidualny. Musi on wynikać ze ściśle określonego przepisu prawa oraz odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu". Konkretność interesu prawnego oznacza, że skarżącemu przysługuje konkretne prawo podmiotowe o charakterze prywatnoprawnym czy też publicznoprawnym, wynikające z przepisów prawa materialnego. W wyroku z 11 kwietnia 2008 r., sygn.. akt II OSK 1749/07, LEX nr 470930, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że osoba, która domaga się ochrony swojego interesu prawnego, powinna w pierwszej kolejności wykazać istnienie po swojej stronie konkretnego interesu prawnego, który ma podlegać tej ochronie. Brak bezpośredniego wpływu uchwały (zarządzenia) na sferę prawną określonego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu stosownej legitymacji. Pogląd taki akceptuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 3 sierpnia 2007 r., sygn. akt II OSK 614/07, LEX nr 334317, co podziela skład orzekający w niniejszej sprawie. W judykaturze wskazuje się, że warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę czy też inny akt organu gminy, w tym także na akt prawa miejscowego jest posiadanie w konkretnej sprawie własnego interesu prawnego (za wyjątkiem określonym w ust. 2a u.s.g.), który przez fakt podjęcia uchwały o określonej treści zostaje naruszony. Dla skutecznego wniesienia skargi opartej na art. 101 ust. 1 u.s.g. strona musi więc wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną, wynikającą z konkretnego przepisu prawa. Konieczne jest zatem wykazanie związku pomiędzy naruszeniem prawa przez zaskarżoną uchwałę oraz negatywnym oddziaływaniem na sferę prawnomaterialną skarżącego w postaci pozbawienia go uprawnień mających oparcie w przepisach prawa materialnego lub nałożenia obowiązków, które z niego nie wynikają. Wskazać również należy, że skarga złożona w trybie omawianego przepisu nie ma charakteru actio popularis (skargi powszechnej). Do jej wniesienia nie legitymuje sama sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, lecz właśnie naruszenie własnego interesu prawnego skarżącego, który należy wyraźnie odróżnić od interesu faktycznego. Zagadnienie zaskarżalności nieindywidualnych aktów organu gminy z uwagi na naruszenie interesu prawnego skarżącego zostało poddane szerokiej analizie zarówno w doktrynie prawa, jak i orzecznictwie sądowym. Przedstawiając orzecznictwo sądowe tytułem przykładu przywołać można wyrok WSA w Poznaniu z 8 listopada 2018 r. , sygn. akt I SA/Po 467/2018, w którym Sąd stwierdził, że na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlega uchwała, której postanowienia naruszają interes prawny lub uprawnienia danej osoby. Skarżący powinien zatem wykazać, że istnieje bezpośredni związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją (nie zaś tylko sytuacją faktyczną). Stanowisko to znajduje pełne zaaprobowanie w literaturze fachowej, i tak, S. Babiarz wskazał, że "wymóg naruszenia interesu prawnego ma przy tym charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a kwestionowanym w skardze aktem lub czynnością organu administracyjnego. Taka konstrukcja interesu prawnego przesądza, że uprawnionym do wniesienia skargi jest tylko ten podmiot, którego sytuacja prawna uległa bezpośredniej zmianie na skutek władczych działań organów administracji państwowej, przy czym powyższe naruszenie musi mieć charakter zindywidualizowany i skonkretyzowany. Jedynie bezpośrednie naruszenie konkretnej normy prawnej może skutkować udzieleniem ochrony prawnej przez sąd administracyjny. Wobec tego skarżący musi wykazać, na czym polegało naruszenie prawa lub interesu prawnego, którego dopuściły się organy administracji, co znajduje swoje odzwierciedlenie w treści art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a.", Postępowanie sądowoadministracyjne w praktyce, Stefan Babiarz (red.), Konrad Aromiński, Lex 2015r. Również Trybunał Konstytucyjny w wyrokach z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02 i z 16 września 2008 r., sygn. akt 76/06 stwierdził, że na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. legitymacja skargowa przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego). Podstawę legitymacji procesowej strony musi zatem stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. W świetle powyższych rozważań uznać należy, że Skarżąca nie wykazała naruszenia jej indywidualnego interesu prawnego na skutek podjęcia przez Radę zaskarżonej w sprawie uchwały. Mimo zatem tego, że uchwała ta jest uchwałą o charakterze publicznoprawnym, podlegającą kognicji sądu administracyjnego, wniesiona skarga nie może podlegać rozpoznaniu, z uwagi na brak wykazania istnienia interesu prawnego po stronie Skarżącej. W treści wniesionej skargi Skarżąca, uzasadniając swój interes prawny w zaskarżeniu uchwały, odwoła się do dwóch okoliczności. Po pierwsze do faktu posiadania - na działce będącej przedmiotem zgody na sprzedaż w trybie bezprzetargowym - przyłącza kanalizacyjnego do nieruchomości Skarżącej, oraz stosownej służebności gruntowej obciążającej działki nr [...] na rzecz każdoczesnego właściciela działki [...], obejmującej dostęp znajdującej się tam studzienki kanalizacyjnej, na wypadek awarii lub w celu przebudowy kanalizacji. W ocenie Skarżącej sam fakt posiadania przedmiotowej kanalizacji oraz stosownej służebności gruntowej świadczy o istnieniu związku funkcjonalnego pomiędzy nieruchomością Skarżącej a nieruchomościami, o których mowa w uchwale i uzasadnia istnienie po stronie Skarżącej interesu prawnego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Kolejno, w ocenie Skarżącej, o istnieniu interesu prawnego w sprawie, świadczy pogorszenie sposobu zagospodarowania nieruchomości Skarżącej, poprzez utrudnienie dojazdu do nieruchomości na skutek uniemożliwienia tego dojazdu od strony ul. [...], tj. drogą lepszej jakości, którą Skarżąca i jej poprzednicy prawni zwyczajowo dojeżdżali do swojej nieruchomości, spełniając tym samym warunki do zasiedzenia służebności drogowej. W ocenie Sądu powołane wyżej okoliczności nie stanowią o istnieniu interesu prawnego w zaskarżeniu powołanej na wstępie uchwały Rady o wyrażeniu zgody na sprzedaż nieruchomości, w celu poprawy zagospodarowania działek przyległych. Uchwała o wyrażeniu zgody na przeniesienie prawa własności na inny podmiot, prowadząca w konsekwencji do zmiany właściciela nieruchomości, nie narusza w jakikolwiek sposób prawa Skarżącej do wykonywania przysługującej jej służebności gruntowej. Istotą służebności gruntowej jest bowiem prawo do korzystania z rzeczy cudzej, w zakresie ściśle określonym treścią ustanowionej służebności. Sam fakt zmiany właściciela nieruchomości obciążonej nie ma wpływu ani na treść prawa właściciela nieruchomości władnącej, ani na zakres czy sposób wykonywania tego prawa. Niezależnie zatem od zmiany właściciela nieruchomości obciążonej, prawa Skarżącej do korzystania z nieruchomości władnącej pozostają takie same – samo postawienie ogrodzenia czy zasadzenie drzew przez sąsiadów, właścicieli nieruchomości obciążonej, nie ogranicza Skarżącej w możliwości wykonywania służebności, w przypadku wystąpienia awarii kanalizacji czy konieczności jej przebudowy. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, istnienie służebności gruntowej, nie może zatem uzasadniać istnienia po stronie Skarżącej interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały o sprzedaży nieruchomości obciążonej. Okoliczności, do których odwołuje się Skarżąca, uzasadniając naruszenie jej interesu prawnego poprzez pogorszenie sposobu skomunikowania nieruchomości, na skutek uniemożliwienia dojazdu drogą dotychczas uczęszczaną tj. od ul. [...] – to okoliczności stanowiące o interesie faktycznym Skarżącej, nie zaś o jej interesie prawnym. Nie ulega bowiem wątpliwości, że nieruchomość Skarżącej jest skomunikowana z drogą publiczną od strony ul. [...], co w pismach procesowych kilkukrotnie potwierdziła sama Skarżąca, akcentując jedynie faktyczne, długotrwałe korzystanie z dojazdu do nieruchomości od ul. [...] oraz podkreślając gorsze warunki dojazdu od strony ul. [...]. Niewątpliwie jednak nieruchomość Skarżącej nie została, na skutek zaskarżonej uchwały, pozbawiona dostępu do drogi publicznej. W kwestii szeroko opisywanych parametrów drogi dojazdowej od ul. [...], należy na marginesie sprawy podkreślić, że dostęp ten był przez Skarżącą uznawany za wystarczający w chwili, w której zwracała się do gminy o zamianę i sprzedaż działek powstałych z podziału działki [...]. Tym samym należy uznać, że Skarżąca nie wykazała istnienia po jej stronie interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Miasta Dynów z [...]. Nie bez znaczenia jest również, zawarta w odpowiedzi na skargę, argumentacja organu, co do tego, że Skarżąca nie była właścicielem działki przylegającej do działek objętych treścią zaskarżonej uchwały, toteż zaskarżona uchwała nie pozbawiła jej ewentualnych możliwości, które wynikałyby z przepisu art. 37 ust. 2 pkt 6 u.s.g. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że zaskarżona uchwała z 23 września 2023r. wyprzedziła znacznie umowę zamiany, w wyniku której Skarżąca stała się dopiero właścicielką działki bezpośrednio sąsiadującej z jedną z działek objętych trzecią zaskarżonej uchwały. Ponownie podkreślenia wymaga, że z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. wynika, że merytoryczne rozpoznanie skargi możliwe jest przy łącznym spełnieniu dwóch warunków, tj. publicznoprawnego charakteru zaskarżonego zarządzenia oraz naruszenia postanowieniami zarządzenia interesu prawnego wnoszącego skargę. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., nie zostały naruszone zgodnie z wymaganiami przepisu szczególnego. Przepis ten wymaga wykazania, przez podmiot domagający się kontroli sądowo administracyjnej, że zaskarżona przez niego uchwała nie tylko dotyka interesów prawnych wnoszącego skargę, ale także powoduje pogorszenie jego sytuacji prawnej. Istotne jest zatem wykazanie, że skutki prawne podważanej uchwały pomniejszają, przysługujące z mocy prawa uprawnienia wnoszącego skargę bądź powodują powstanie, lub co najmniej powiększenie, obciążeń wnoszącego skargę. Sąd, po przeanalizowaniu argumentacji obu stron oraz analizie dokumentów przedłożonych do akt sprawy doszedł do przekonania, że okoliczności takie nie zostały w przedmiotowej sprawie wykazane. Skarżąca nie wykazała, aby uchwała wyrażająca zgodę na sprzedaż w drodze bezprzetargowej nieruchomości gruntowych stanowiących własność Gminy Miejskiej Dynów, na rzecz właścicieli nieruchomości przyległych, wiązało się z pozbawieniem Skarżącej dotychczas przysługujących jej praw czy też zwiększeniem istniejących obciążeń. Wbrew twierdzeniom Skarżącej zaskarżona uchwała nie narusza prawa Skarżącej do wykonywania ustanowionej służebności, w zakresie wskazanym w jej treści ani nie pozbawia nieruchomości Skarżącej dostępu do drogi publicznej. W kontekście poczynionych uwag uprawniony jest wniosek organu, że Skarżąca nie wykazała, aby jej indywidualny interes prawny jako osoby fizycznej, został zaskarżoną uchwałą naruszony. Podkreślenia przy tym wymaga, że to po stronie skarżącej leżało wykazanie związku naruszenia z jej indywidualną sytuacją prawną, przez wskazanie związku przyczynowego pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej uprawnieniem normowanym tą uchwałą. A tego, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia. Zwrot uiszczonego wpisu sądowego nie przysługuje, z uwagi na art. 232 §1 pkt 1 P.p.s.a. umożliwiający zwrot wpisu jedynie w sprawach odrzucanych do dnia rozpoczęcia rozprawy. Tymczasem charakter przedmiotowej sprawy wymagał jej rozpoznania na rozprawie, w składzie 3 sędziów, po umożliwieniu Skarżącej wyjaśnienia szczegółowych przesłanek skargi.