II SA/Rz 1129/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 17 czerwca 2024 r. nr SKO.4110.39.832.2024 w przedmiocie odmowy skierowania do domu opieki społecznej – skargę oddala – Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie (dalej: SKO, Kolegium bądź organ odwoławczy) z 17 czerwca 2024 r. nr SKO.4110.39.832.2024, mocą której - po rozpatrzeniu odwołania T. K. (dalej: Skarżący), od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: organ I instancji) z 14 marca 2024 r. nr [...], odmawiającej skierowania Skarżącego do domu pomocy społecznej - działając na podstawie art. 17 pkt.1, art. 138 §1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm. - dalej: K.p.a.) oraz art. 14, art. 54 ust.1 ustawy z 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2023 r. poz. 901 ze zm. - dalej: u.p.s.) – SKO utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że pismem z 2 października 2023 r. Skarżący zwrócił się do organu I instancji z żądaniem umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Uzasadniając zgłoszone żądanie Skarżący wskazał na podeszły wiek - 92 lata, trudną sytuacją mieszkaniową i złe warunki lokalowe w jakich mieszka. Decyzją z 14 marca 2024 r. organ I instancji odmówił skierowania Skarżącego do domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu wyjaśnił, że sytuacja życiowa Skarżącego z uwagi na wiek, schorzenia i warunki mieszkaniowe jest trudna, ale nie skutkuje wymogiem sprawowania nad nim całodobowej, a tylko częściowej opieki. Wnioskodawca nie jest też stale i zupełnie nieporadny w załatwianiu podstawowych potrzeb życiowych, co wyklucza konieczność sprawowania bieżącej i całodobowej opieki w ramach instytucjonalnych form. W ocenie organu I instancji wystarczające jest wsparcie Skarżącego w postaci usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania w wymiarze i zakresie dostosowanym do faktycznych potrzeb. Organ I instancji podkreślił, że skierowanie do domu opieki jest ostatecznością i nie może wynikać jedynie ze złych warunków mieszkaniowych, czy potrzeby częściowej opieki. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, opisaną na wstępie decyzją z 17 czerwca 2024 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Wójta. W uzasadnieniu decyzji podkreśliło, że organ I instancji prawidłowo wykonał wytyczne SKO wynikające z poprzednio wydanej decyzji SKO z dnia 10 stycznia 2024 r. nr SKO.4110.169.3069.2023, uchylającej poprzednio wydaną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 17 listopada 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania Skarżącego do DPS, nakazujące organowi I instancji szczegółowe ustalenie możliwości samodzielnego funkcjonowania Skarżącego w codziennym życiu, a także rozważenie czy możliwe jest zapewnienie Skarżącemu usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, w takim rozmiarze i w takim zakresie, który umożliwi Skarżącemu samodzielną egzystencję. Zdaniem Organu odwoławczego, wytyczne w tym zakresie zostały przez organ I instancji wykonane prawidłowo. Wójt dokonał należytej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w kontekście przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia sprawy i zasadnie stwierdził, że w przedmiotowej sprawie, brak jest podstaw do przyjęcia, że względem Skarżącego zachodzą przesłanki do umieszczenia go w domu pomocy społecznej. Skarżący może liczyć na wsparcie instytucji państwowych w ramach form opieki sprawowanej w miejscu zamieszkania, a nadto może uzyskać pomoc rodziny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, T. K. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o poddanie kontroli zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie: 1. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, iż wydanie przez organ I instancji decyzji przed upływem terminu na zapoznanie się przez stronę z materiałami i dowodami zebranymi w postępowaniu administracyjnym nie stanowiło uchybienia przepisom postępowania, ponieważ skarżący nie wykazał, iż uniemożliwienie przez organ zapoznania się z materiałami i dowodowymi przed wydaniem decyzji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2. art. 79 § 1 K.p.a. poprzez uznanie, iż nie powiadomienie przez organ I instancji strony oraz jej pełnomocnika o terminie oględzin nieruchomości położonej w [...], nie stanowiło uchybienia przepisom postępowania; 3. art. 7 K.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez pominięcie przez organ odwoławczy: - faktu toczenia się pomiędzy T. K. a jego synem J. K. postępowania sądowego w przedmiocie zasądzenia alimentów, prowadzonego przez SR w [...] pod sygn. akt [...]; - zamieszkiwania przez Skarżącego w miejscowości [...] w niewykończonym budynku mieszkalnym, nie posiadającym dostępu do bieżącej wody i kanalizacji, gazu, pozbawionym centralnego ogrzewania. 4. art. 54 ust. 1 u.p.s. poprzez wadliwe przyjęcie, że Skarżący nie spełnia przesłanek do skierowania do DPS, podczas gdy ma on ukończone 92 lat, jest skonfliktowany z synem J. K., czego dowodzi postawa syna okazana w trwającym wciąż przed Sądem Rejonowym w [...], lecz aktualnie zawieszonym, postępowaniu o zasądzenie alimentów, prowadzonym pod sygn. akt [...], w którym odmawia w nim łożenia jakichkolwiek alimentów na ojca. W treści skargi zarzucono również, że ewentualne zapewnienie przez GOPS w [...] usług opiekuńczych Skarżącemu nie zniweluje konsekwencji wywołanych przez katastrofalne warunki mieszkaniowe, w jakich znajduje się Skarżący. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: P.p.s.a. ), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 P.p.s.a. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona tylko w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). W tak zakreślonych granicach kontroli sądowej skargę wniesioną w przedmiotowej sprawie należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mimo iż w treści zarówno odwołania jak i skargi zarzucono organom administracyjnym naruszenie wyłącznie przepisów proceduralnych, to dla oceny prawidłowości przeprowadzonego postępowania konieczne jest odwołanie się do przesłanek materialnoprawnych wniesionego w sprawie żądania, gdyż to właśnie te przesłanki determinują zakres okoliczności podlegających ustaleniu w toku postepowania i poprzez pryzmat tychże materialnoprawnych przesłanek oceniać należy prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 54 ust 1. u.p.s. zgodnie z którym osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Z powyższego przepisu wynika zatem, że organ rozpatrujący wniosek o przyznanie prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej ma obowiązek zebrać materiał dowodowy oraz wyjaśnić na jego podstawie, czy osoba ubiegająca się o takie świadczenie spełnia następujące materialne przesłanki, a mianowicie: - osoba, której wniosek dotyczy wymaga całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności; - osoba ta nie może samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, - osobie tej nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Przy czym orzeczenie o umieszczeniu w domu pomocy społecznej wymaga łącznego spełnienia wyżej wyliczonych przesłanek. Z treści powyższego przepisu nie wynika możliwość przyznania prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej osobie, która pozostaje w leczeniu ze względu na liczne schorzenia, nawet gdyby miała zaświadczenie lekarskie, że wymaga stałej całodobowej opieki. Z treści tego przepisu wynika bowiem to, że wiek, choroba lub niepełnosprawność osoby starającej się o skierowanie musi być tego rodzaju, że uniemożliwia tej osobie nie tylko samodzielne funkcjonowanie w dotychczasowym środowisku, ale uniemożliwia tej osobie prawidłowe funkcjonowanie pomimo innych możliwości pomocy, a więc w przypadku ustalenia, że rozmiar i zakres usług opiekuńczych byłby niewystarczający (por. wyroki NSA: z dnia 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1761/18; z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 2646/16; opubl. w CBOSA). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się ponadto, że umieszczenie w domu pomocy społecznej winno być ostatecznością. Zastosowanie tej formy pomocy uwarunkowane jest brakiem możliwości udzielenia pomocy osobie potrzebującej w miejscu jej zamieszkania, przy uwzględnieniu m.in. sytuacji rodzinnej wnioskodawcy (por. wyroki NSA: z dnia 8 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 849/08, LEX nr 574415, z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 880/10, LEX nr 745358, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 lipca 2022 r., sygn. akt IV SA/Wr 844/21, LEX nr 3392267). Przesłanką umieszczenia w domu pomocy społecznej nie są również niedostateczne warunki mieszkaniowe w miejscu dotychczasowego zamieszkania, w tym zarówno zły stan techniczny zamieszkiwanego domu czy nawet zagrożenie bezdomnością (wyrok WSA w Lublinie z 3 sierpnia 2023 r., II SA/Lu 380/23; wyrok WSA w Warszawie z 23 kwietnia 2022r. I SA/Wa 1034/22) Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że powodem odmowy skierowania Skarżącego do domu pomocy społecznej było ustalenie, że Skarżący jest osobą mieszkającą i gospodarującą samotnie, sprawną ruchowo, która ogólnie radzi sobie samodzielnie z wykonywaniem wszystkich czynności samoobsługowych oraz domowych, ale przy wykonywaniu niektórych cięższych czynności, takich jak noszenie opału czy pranie, a także załatwianiu spraw urzędowych czy zakupów – korzysta z pomocy nie zamieszkujących z nim członków rodziny – syna i synowej. W toku postępowania Skarżący oświadczył, że czynności samoobsługowe oraz związane z prowadzeniem gospodarstwa domowego wykonuje samodzielnie, jednakże z uwagi na swój wiek czuje się zmęczony i przeciążony tymi obowiązkami, dlatego chciałby zamieszkać w domu pomocy społecznej. Wobec powyższego, dostrzegając potrzebę zapewnienia Skarżącemu częściowej pomocy w codziennym życiu oraz wsparcia rodziny w tym zakresie, organ I instancji zaproponował Skarżącemu pomoc w formie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania, przez 5 dni w tygodniu, które miałyby obejmować: pomoc w przygotowaniu posiłków, robienie zakupów, pomoc w realizacji recept, zgłaszanie wizyt lekarskich, przynoszenie opału i wody oraz utrzymanie czystości użytkowanych pomieszczeń. Tego rodzaju usługi opiekuńcze miałyby stanowić uzupełnienie pomocy świadczonej Skarżącemu przez rodzinę. Skarżący odmówił jednak skorzystania z tej formy wsparcia, domagając się umieszczenia go w domu pomocy społecznej. W toku postępowania syn Skarżącego – J. K. zadeklarował chęć przyjęcia ojca do domu, który wynajmuje na potrzeby swojej rodziny, deklarując iż udostępni ojcu oddzielny pokój z łazienką, a także w razie potrzeby zapewni niezbędną pomoc. Rozwiewając wątpliwości, co do warunkowości owej pomocy, które pojawiły się w sprawie na skutek pism procesowych Skarżącego, J. K. wyjaśnił, że nie stawia ojcu warunków w zakresie zamieszkania, ale oczekuje, że jako domownik będzie on uczestniczył w swoich kosztach utrzymania na miarę posiadanych środków. W tej sytuacji organ I instancji uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki do skierowania Skarżącego do domu pomocy społecznej, gdyż zakres potrzeb Skarżącego może zostać w pełni zaspokojony poprzez pomoc w formie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania. Nadto, wskazano również na możliwość rozwiązania trudnej sytuacji mieszkaniowej Skarżącego poprzez pomoc udzieloną mu przez członków najbliższej rodziny. Ocenę, co do braku przesłanek skierowania Skarżącego do domu pomocy społecznej podzielił w całości organ odwoławczy. W ocenie Sądu stanowisko organów jest w pełni uzasadnione i prawidłowe, gdyż zarówno z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego jak i załączonych do akt oświadczeń Skarżącego wynika, że nie potrzebuje on całodobowej opieki czy wsparcia w codziennym funkcjonowaniu, a indywidualny zakres potrzeb obejmuje czynności jak: przygotowywanie posiłków, sprzątanie, robienie zakupów, pranie odzieży, ustalanie wizyt lekarskich, realizację recept, załatwianie spraw urzędowych, czy donoszenie opału, które mogą być w pełni zrealizowane w formie usług opiekuńczych świadczonych w miejscu zamieszkania. Jak wyżej wskazano, umieszczenie w domu pomocy społecznej jest ostatecznością a skierowanie do niego wymaga ustalenia, że zaspokojenie potrzeb wnioskodawcy w innej formie nie jest możliwe i że konieczna jest całodobowa opieka instytucjonalna. Przesłanka ta nie jest spełniona w przedmiotowej sprawie. Skarżący mimo podeszłego wieku jest bowiem stosunkowo samodzielny i potrzebuje jedynie ograniczonej pomocy w codziennych czynnościach w gospodarstwie domowym, nie zaś opieki całodobowej. Ustawa jednoznacznie wskazuje, że prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej przysługuje osobie, wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych. Sam wiek nie jest przesłanką przyznania wnioskowanej pomocy. Nie jest nią również zły stan techniczny zajmowanych przez Skarżącego pomieszczeń, tym bardziej, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy niewątpliwym jest, że Skarżący ma możliwość poprawienia swojej sytuacji bytowej, w zakresie warunków zamieszkania przy wykorzystaniu pomocy oferowanej mu przez syna. W ocenie Sądu decyzja wydana w przedmiotowej sprawie jest zgodna z ogólnymi zasadami przyznawania pomocy społecznej sformułowanymi w art. 2 ust 1 u.p.s. zgodnie z którym pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei art. 3 ust. 3 u.p.s. uzależnia rodzaj, formę i rozmiar pomocy od okoliczności uzasadniających jej udzielenie. Ust. 4 tegoż artykułu stanowi, że potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny być uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Tym samym nie są zasadne podniesione w treści skargi zarzuty pominięcia w toku prowadzonego postępowania faktu zamieszkiwania przez Skarżącego w niedokończonym budynku mieszkalnym, pozbawionym kanalizacji, gazu i centralnego ogrzewania. Organy obu instancji wzięły pod uwagę przedmiotową okoliczność i oceniły ją w kontekście przesłanek wynikających z art. 54 ust. 1 u.p.s koniecznych do przyznania prawa do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Fakt, iż ocena ta nie satysfakcjonuje Skarżącego, nie świadczy o wadliwości zastosowania powołanych przepisów prawa materialnego, ani o niedostatecznie szczegółowym ustaleniu okoliczności istotnych w przedmiotowej sprawie. Tak samo o wadliwości zastosowania przedmiotowych przepisów nie świadczy fakt nieuwzględnienia rzekomego konfliktu Skarżącego z synem J. K., wyrażającego się – zdaniem pełnomocnika Skarżącego – w niechęci syna do dobrowolnego finansowania ojca, w ramach spoczywającego na nim obowiązku alimentacyjnego. Postulowane bowiem przez pełnomocnika Skarżącego badanie w toku postępowania o umieszczenie Skarżącego w DPS, przejawów czy przyczyn domniemanego konfliktu Skarżącego z synem - wykracza poza przesłanki przedmiotowego postępowania zakreślone w art. 54 ust. 1 u.p.s Czynienie w przedmiotowej sprawie, sugerowanych przez pełnomocnika, ustaleń co do postawy syna Skarżącego w toku sprawy o alimenty, stanowiłoby nieuzasadnione odbieganie od celu przedmiotowego postępowania, zagrożone sankcją w postaci uznania takiego postępowania za prowadzone w sposób przewlekły. Na marginesie sprawy, abstrahując od realności owego konfliktu oraz od jego wpływu na przesłanki przedmiotowego postępowania, podkreślić należy że obowiązek alimentacyjny nie sprowadza się li tylko do finansowego wsparcia alimentowanego, ale polega przede wszystkim na udzieleniu mu pomocy na miarę własnych możliwości, w tym zarówno finansowych jak i pozafinansowych. Tym samym ewentualna niechęć syna do finansowego wsparcia ojca - na co wbrew zawartym w skardze twierdzeniom pełnomocnika, nie ma dowodów w aktach sprawy - nie niweczy autentyczności jego oferty wsparcia ojca, poprzez udostępnienie pokoju oraz opieki niematerialnej. Okoliczność ta, jak wyżej wskazano nie dotyczy przesłanek, od których spełnienia uzależnione jest uwzględnienie wniesionego w sprawie żądania. Z analogicznych względów Sąd uznał podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów art. 10 § 1 K.p.a. i art. 79 § 1 K.p.a. za nieuzasadniony. Z akt sprawy wynika, że organ I instancji dwukrotnie zawiadamiał w tym trybie Skarżącego oraz jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się z materiałami i dowodami zebranymi w toku postępowania. Po odebraniu pierwszego z zawiadomień, pismem z 2 lutego 2024 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł szereg uwag odnoszących się do oferowanego Skarżącemu przez syna miejsca zamieszkania, kwestionując zarówno tytuł prawny syna do posiadanej przez niego nieruchomości, możliwość udostepnienia pokoju w wynajmowanym domu, jak i zdatność owego domu do całorocznego zamieszkiwania. Organ I instancji przedłużył postępowanie w celu sprawdzenia okoliczności, powodujących wątpliwości podnoszone w piśmie. Po powtórnym zawiadomieniu zarówno Skarżącego jak i jego pełnomocnika o możliwości wypowiedzenia się w przedmiocie zakresu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ I instancji upewnił się, że informacja ta dotarła do pełnomocnika i ustalił termin jego osobistego zapoznania się z materiałami sprawy (k. 4 akt adm.). Decyzja organu I instancji wydana została przed upływem 7- dniowego terminu wyznaczonego na zapoznanie się z materiałem sprawy, liczonego od daty odbioru korespondencji przez pełnomocnika - co pełnomocnik Skarżącego zarzucił w treści odwołania. SKO uznało ten zarzut za nieskuteczny, podkreślając że mimo powołania się na naruszanie prawa strony do zapoznania się z materiałami postępowania, pełnomocnik Skarżącego nie sprecyzował jakie to konkretne okoliczności, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, pozostały poza zakresem badania organu I instancji. W tej sytuacji zarzut pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw, pozbawiony został jego materialnego substratu. Jeśli bowiem nie wiadomo jakiego rodzaju okoliczności powinny zostać – a nie zostały - uwzględnione w toku postępowania, nie sposób stwierdzić, że mogłyby one okazać się istotne w kontekście przesłanek prowadzonego postępowania. Tym bardziej, że w toku postępowania pełnomocnik Skarżącego, sugerując wady tego postępowania, odwołuje się do szeregu pobocznych okoliczności, nie związanych z materialnymi przesłankami wnoszonego żądania. W treści skargi pełnomocnik Skarżącego, powołując się na naruszenie art. 10 §1 K.p.a. w toku postępowania, również nie precyzuje jakiego rodzaju okoliczności, istotne dla sprawy, pozostały poza zakresem badania organów. Biorąc pod uwagę, że przesłanką wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zgodnie z art. 145 §1 lit c P.p.s.a. jest stwierdzenie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – Sąd stwierdza, że przesłanka ta w przedmiotowej sprawie nie została spełniona. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik Skarżącego działając trybie art. 10 K.p.a. wypowiedział się obszernie, co do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, co stanowiło dla organu podstawę do przedłużenia postępowania, w celu rozwiania wątpliwości pełnomocnika. Z dalszych natomiast pism pełnomocnika nie wynika jakiego rodzaju okoliczności - istotne w kontekście przesłanek uwzględnienia żądania strony, a zatem mogące mieć wpływ na wynik sprawy - zostały przez organ pominięte. Oceniając zarzuty skargi i przeprowadzone w sprawie postępowanie przez pryzmat materialnoprawnych przesłanek uwzględnienia wniosku o umieszczenie w DPS, Sąd nie dopatrzył się w przedmiotowym postępowaniu takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym uznał zarzut naruszenia art. 10 §1 K.p.a. oraz art. 79 §1 K.p.a. za nieuzasadniony. Mimo bowiem tego, że organ I instancji zweryfikował ofertę pomocy skierowaną do Skarżącego, w odpowiedzi na wyraźnie wyrażone wątpliwości pełnomocnika, to w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie sposób uznać za zasadne zobowiązanie organu do prowadzenia dalszych czynności w tym kierunku. Sama bowiem oferta pomocy skierowana do Skarżącego przez syna ma bowiem znaczenie jedynie w kontekście nie pozostawienia osoby potrzebującej w trudnej sytuacji bytowej, a także w kontekście obowiązującej w postępowaniu pomocowym wspomnianej wyżej zasady subsydiarności – czyli jako argument dodatkowy. Odmowa uwzględnienia żądania skierowania Skarżącego do domu pomocy społecznej, wynika z braku spełniania przez niego podstawowych przesłanek tej pomocy tj. ze stwierdzonej w toku postępowania możliwości objęcia Skarżącego skuteczną i odpowiadającą bieżącym potrzebom pomocą w miejscu zamieszkania. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak sentencji. Sąd orzekał w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w takim trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy;