II SA/Rz 1133/13

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. J. G. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia przyznać adw. J. G. kwotę 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych 40/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 180 zł i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 41,40 zł. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], zaś postanowieniem referendarza sądowego tego Sądu z dnia 10 lutego 2014 r. przyznano skarżącej prawo pomocy obejmujące ustanowienie adwokata. W dniu 10 marca 2014 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna od w/w wyroku sporządzona przez wyznaczoną przez Okręgową Radę Adwokacką [...] dla skarżącej adw. I. P. W wyniku jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. I OSK 1062/14 uchylił wyrok WSA, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu administracji I instancji. W postępowaniu przed NSA skarżąca M. H. reprezentowana była przez adw. J. G., wyznaczonego przez ORA [...]. Wg protokołu rozprawy poprzedzającej wydanie wyroku – popierając skargę kasacyjną - wniósł on o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały pokryte ani w części, ani w całości. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Pismem oznaczonym datą 16 listopada 2015 r. adw. J. G. ponowił wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Powołując się na "§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. 6 in fine w zw. § 19 pkt 1" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), wniósł o ich przyznanie w wysokości 150 % stawki minimalnej z uwagi na zaangażowanie oraz nakład pracy konieczny dla dokonania analizy akt przedmiotowej sprawy i udział w rozprawie przed NSA. Ponownie złożył oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 (rozdział 6) w/w rozporządzenia, koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). W drugiej instancji, za udział w rozprawie przed NSA, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat co w pierwszej instancji, nie sporządził i nie wniósł kasacji, jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. c w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy oraz związany z nią nakład pracy pełnomocnika obejmujący zapoznanie się z aktami oraz udział w rozprawie przed NSA, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną 75 % stawki minimalnej o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c, tj. kwotę 180 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do podjętych przez pełnomocnika czynności. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika o przyznanie kosztów pomocy prawnej w wysokości 150 % stawki minimalnej, abstrahując od powołania się na nieistniejącą w systematyce rozporządzenia jednostkę redakcyjną (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. 6) nie stwierdzono podstaw do jego uwzględnienia. Akta sprawy, oprócz udziału w rozprawie przed NSA, nie potwierdzają dokonania przez adw. J. G. jakichkolwiek innych czynności w sprawie. Za takie w szczególności nie może być uznany nakład pracy konieczny dla dokonania analizy akt sprawy, gdyż jest to standardowa czynność podejmowana każdorazowo w ramach pomocy prawnej, bez której w ogóle nie mogłoby dojść do jej świadczenia. Na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, powyższa opłata ulega podwyższeniu o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. 23 %, co od kwoty 180 zł daje 41,40 zł. Adw. J. G. nie wykazał żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.