II SA/Rz 1133/13

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. I. P. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia przyznać adw. I. P. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 240 zł i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 55,20 zł. Wyrokiem z dnia 9 stycznia 2014 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...]. W dniu 10 marca 2014 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna od w/w wyroku sporządzona przez adw. I. P., wyznaczoną dla skarżącej w ramach prawa pomocy przez Okręgową Radę Adwokacką [...]. W jej treści zawarty został wniosek o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. W wyniku rozpoznania skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2015 r. I OSK 1062/14 uchylił wyrok WSA, zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu administracji I instancji (w postępowaniu przed NSA skarżąca M. H. reprezentowana była przez adw. J. G., wyznaczonego przez ORA [...]). W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że w przedmiocie przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w ramach prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny. Rozpoznając wniosek stwierdzono, co następuje: Stosownie do art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 (rozdział 6) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych o których mowa w rozdziałach 3-5 (pkt 1) oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata (pkt 2). Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c). W drugiej instancji, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej jest to 75 % tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł (§ 18 ust. 1 pkt 2 lit. b w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy, stopień jej skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika związany ze skutecznym dla skarżącego wniesieniem skargi kasacyjnej, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną 100 % stawki minimalnej, tj. kwotę 240 zł, która na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia ulega podwyższeniu o należny podatek od towarów i usług, tj. 55,20 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności. Pełnomocnik skarżącej nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. W związku z powyższym na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.