II SA/Rz 1134/10

z dnia 8 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia SO (del.) Anna Bembenek po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2011 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 czerwca 2010r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 440/10 na decyzję Wojewody P. w R. z dnia [..] marca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Skargą z dnia [..] listopada 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżący B.C. wystąpił z żądaniem wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody P. w R. z dnia [..] marca 2010 r., nr [...], zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 czerwca 2010r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 440/10, odrzucającym skargę. Uzasadnił, że skargę w tamtym postępowaniu nadał w Urzędzie Pocztowym w dniu [..] kwietnia, zatem przed upływem trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi. Na kopercie jako adresata wskazał "Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie", ale jako adres "Ul. G. [x], [...] Rzeszów – skrytka pocztowa [...]". Mimo to jego przesyłka listowna została doręczona bezpośrednio do Sądu Administracyjnego, a nie do Urzędu Wojewody P. Dopiero w następstwie swej decyzji Sąd przesłał skargę to Wojewody, lecz miało to już miejsce po terminie do wniesienia skargi. Powołując się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 21 września 2010r., II SA/Rz 439/10, w którym odniesiono się do problematyki doręczeń pocztowych ze wskazaniem na przepisy prawa pocztowego i podkreśleniem, że doręczenie powinno nastąpić pod wskazany przez nadawcę adres, zażądał wznowienia postępowania, gdyż okoliczności faktyczne w przywołanej sprawie są identyczne jak w jego przypadku. Wyjaśnił, że nie złożył skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 2 czerwca 2010r. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 440/10, gdyż był przekonany o słuszności uzasadnienia tego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skargę jako pozbawioną podstawy wznowieniowej należało odrzucić. Przedmiotem postępowania jest skarga o wznowienie postępowania w sprawie toczącej się przed tut. Sądem w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 440/10. Instytucja wznowienia postępowania stwarza, w drodze wyjątku, możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. Zgodnie bowiem z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., nr 153, poz.1270, ze zm.; dalej "p.p.s.a.") wznowienia postępowania można żądać w sprawie, która została zakończona prawomocnym orzeczeniem, w przypadkach określonych w Dziale VII p.p.s.a. "Wznowienie Postępowania" W kolejnych przepisach tego Działu (w art. 271 – art. 271 p.p.s.a.) zawarte zostały ściśle podstawy wznowienia postępowania, które ze względu na swoją wyjątkowość nie podlegają wykładni rozszerzającej. Zgodnie z art. 273 §2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zarazem przepis art. 279 p.p.s.a. wymaga, aby skarga o wznowienie postępowania zawierała oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Z mocy art. 280 §1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Mając na względzie powyższe zachodzi podstawa do odrzucenia skargi o wznowienie postępowania z uwagi na brak ustawowej przesłanki tego wznowienia. Skarżący w uzasadnieniu skargi powołuje się na przesłankę z art. 273 §2 p.p.s.a. Należy jednak wyjaśnić, że wykładnia przepisów dokonana przez Sąd w innej sprawie sądowej nie stanowi podstawy dla wznowienia postępowania. Okoliczności, na które powołuje się skarżący, istniały już w dacie orzekania przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 440/10 i skoro skarżący uznaje je za dające podstawę do wzruszenia postanowienia z dnia 2 czerwca 2010r. jako w jego ocenie wadliwego to winien uczynić to w drodze skargi kasacyjnej w terminie prawem przepisanym, tj. 30 dni od daty doręczenia odpisu postanowienia z uzasadnieniem. Do odpisu orzeczenia skarżący otrzymał pouczenie i mógł skorzystać z przysługującym mu uprawnień. Natomiast instytucja wznowienia postępowania nie może zastąpić środka odwoławczego jakim jest skarga kasacyjna i ewentualny wniosek o przywrócenie terminu, jeżeli ten nie został dochowany bez winy skarżącego. Dane zawarte na kopercie istniały w dacie składania pisma i były skarżącemu znane, skoro pismo to pochodzi osobiście od niego. To zaś wskazuje, że powołana w skardze o wznowienie okoliczność nie stanowi wykrytej nowej okoliczności faktycznej, a powołany wyrok nie jest nowym środkiem dowodowym; podobnie za nową okoliczność faktyczną nie można uznać stanowiska wyrażonego przez inny sąd. Skoro strona mogła poprzednio w skardze kasacyjnej podnieść nakreślone w skardze o wznowienie okoliczności faktyczne i z nich skorzystać to tym samym nie może ich podnosić skutecznie w niniejszym postępowaniu jako podstawa wznowienia, a to z uwagi na brak nowości. Zaniedbanie w tym zakresie albo nawet błędne przekonanie skarżącego o braku potrzeby powołania tej okoliczności wcześniej i przekonanie o słuszności uzasadnienia postanowienia nie świadczy o niemożliwości obiektywnego skorzystania z tego zarzutu stanowiącego okoliczność faktyczną, a sama koperta środek dowodowy. Taka bowiem możliwość istniała. "Wykrycie" okoliczności faktycznych lub dowodów w rozumieniu art. 273 §2 p.p.s.a. dotyczy faktów i środków dowodowych, które poza przesłanką ich nieujawnienia w postępowaniu prawomocnie zakończonym powinny być dla strony skarżącej niedostępne. Fakty natomiast ujawnione, czyli te, które strona powinna znać lub znała, nie są objęte hipotezą tego przepisu. Zatem wniesiona skarga o wznowienie nie zawiera wymaganej podstawy wznowienia i z tej przyczyny podlega odrzuceniu na posiedzeniu niejawnym. Rozstrzygając jak w sentencji Sąd orzekał na podstawie art. 280 §1 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym.