II SA/Rz 1142/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz adwokata M. R. z Kancelarii Adwokackiej [...] wynagrodzenie w kwocie 295 zł 20/100 /słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł / słownie : dwieście czterdzieści złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 55 zł 20/100 / słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. II SA/Rz 1142/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] o cofnięciu S. Ś. uprawnienia kategorii A,B,C,D,E stwierdzone prawem jazdy nr [...] druk serii [...] Nr [...] do kierowania pojazdem silnikowym, do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. W podstawie prawnej Kolegium powołało art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.) zwanej dalej k.p.a. oraz art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) Z uzasadnienia tej decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że na skutek wniosku Prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. Prezydent Miasta [...] wszczął postępowanie w sprawie skierowania na badania lekarskie S. Ś. celem ustalenia zdolności ww. do kierowania pojazdami mechanicznymi. Decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] ([...]) Prezydent Miasta [...] orzekł o skierowaniu wyżej wymienionego na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Odwołanie od tej decyzji złożył S. Ś. Po jego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Wobec nieprzedłożenia do dnia [...] grudnia 2009 r. aktualnego orzeczenia lekarskiego od lekarza uprawnionego do badań kierowców stwierdzającego brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami Prezydent Miasta [...] wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia S. Ś. uprawnień do kierowania pojazdami według posiadanej kategorii. W związku ze złożeniem przez S. Ś. skargi na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie skierowania wyżej wymienionego na badania lekarskie Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami do czasu rozpoznania sprawy przez WSA w Rzeszowie. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r., sygn. akt II SA/Rz 165/10 WSA w Rzeszowie oddalił skargę S. Ś. na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2009 r. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. ([...]) Prezydent Miasta [...] podjął zawieszone postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień. Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Prezydent Miasta [...] cofnął S. Ś. uprawnienia kategorii "A,B,C,D,E" stwierdzone prawem jazdy nr [...] z dnia [...] lutego 1990r. wydanym przez UM w P., druk serii [...] Nr [...] do kierowania pojazdem silnikowym, do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi. Jednocześnie S. Ś. został zobowiązany do zwrotu prawa jady, a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu złożonym od tej decyzji S. Ś. wniósł o jej uchylenie, jak również uchylenie decyzji o skierowaniu go na badania lekarskie z dnia [...] grudnia 2004 r. oraz postanowienia z dnia [...] kwietnia 2011 r., jako wydanych w wyniku przestępstw. Wskazał, że organ nie uwzględnił dowodów doręczonych przez niego, a które jednoznacznie wskazują, że wszystkie decyzje i postanowienia są przestępstwami. Wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przytoczył treść art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazując, że zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 4 lit. b ww. ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu określonemu w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy. Natomiast zgodnie z art. 122 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Organ podał, że decyzje o skierowaniu na badania organ wydaje w razie powzięcia informacji np. o pogorszonym stanie zdrowia, o objawach chorobowych świadczących o zaistnieniu przeciwwskazań do wydania prawa jazdy. Celem tych decyzji jest zapewnienie bezpieczeństwa ruchu. W okolicznościach sprawy biegli psychiatrzy w 2004 r., w toku prowadzonego postępowania karnego, rozpoznali u S. Ś. chorobę psychiczną. Z karty informacyjnej leczenia szpitalnego nr [...] wynika, że pacjenta zwolniono ze szpitala zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w P. Wydział II Karny z dnia [...] stycznia 2009 r. oraz nakazu zwolnienia z zaleceniem kontynuowania leczenia w warunkach ambulatoryjnych. W związku ze stwierdzeniem, że zachodzą okoliczności uzasadniające przypuszczenie, że stan zdrowia odwołującego budzi zastrzeżenia, zasadnym było wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie. Wobec niepoddania się badaniom lekarskim, określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3-5 ustawy organ zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej uprawnienia, na podstawie art. 140 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, Decyzja ta ma charakter związany. W ocenie Kolegium wydana decyzja jest prawidłowa i brak jest podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Skargę na powyższą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie S. Ś. wnosząc o jej uchylenie i nakazanie Prezydentowi Miasta [...] wydania posiadanego prawa jazdy na nowym obowiązującym formularzu. Skarżący podniósł, że "wydana decyzja jest przestępstwem" i została wydana na jego szkodę. Wskazał, że wszystkie wydane w toku postępowania decyzje mają związek z przestępczym działaniem organów administracji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm/ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje, postanowienia i akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /tekst jedn Dz.U. z 2012 poz.270/ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Orzekające w sprawie organy, jako materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji podały przepis art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym /tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm./. Z przepisu tego wynika, że organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w przypadku niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym art. 122 ust.1 pkt. 3-5 w/w ustawy. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżący, decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. skierowany został na badania lekarskie w oparciu o treść art. 122 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przepis ten uprawnia organ do skierowania na badania lekarskie kierowcy w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając odwołanie utrzymało w mocy decyzję organu I Instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie prawomocnym wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 165/10 skargę na tę decyzję oddalił. Z uwagi na to, że skarżący nie wykonał zobowiązania nałożonego w/w decyzją i nie poddał się badaniu lekarskiemu, zasadnie, zgodnie z treścią zawartą w art. 140 ust. 1 pkt. 4 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, orzekający w sprawie organ wydał decyzję o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi wg kategorii ABCDE do czasu przedłożenia orzeczenia lekarskiego. Prawidłowo również, zgodnie z dyspozycją art. 108 § 1 k.p.a. orzeczony został rygor natychmiastowej wykonalności decyzji, którego zastosowanie organ II instancji należycie uzasadnił wskazując konieczność czuwania przez uprawnione organy nad bezpieczeństwem ruchu drogowego. W ocenie Sądu, orzekające w sprawie organy nie naruszyły również przepisów postępowania administracyjnego. W sprawie został zebrany niezbędny materiał dowodowy a skarżący był powiadamiany o wszelkich czynnościach w prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości złożenia wyjaśnień i wniosków zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. a z którego to uprawnienia skorzystał. Odnosząc się do nieuwzględnienia przez Sąd wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w toku postępowania sądowego w dniu 25 maja 2012 r. przede wszystkim wskazać należy treść art. 133 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z którego wynika, że Sąd dokonuje kontroli zaskarżonych rozstrzygnięć na podstawie akt sprawy. Jedyny wyjątek od tej zasady przewiduje art. 106 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję. W ugruntowanym orzecznictwie przyjmuje się, że sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzyganiu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Może on dokonywać jedynie takich ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. W wyroku z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II GSK 359/05 Naczelny Sąd Administracyjny sformułował tezę, że celem postępowania dowodowego w którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest ponowne ustalanie stanu faktycznego sprawy, lecz ocena, czy właściwie w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne zatem wówczas gdy wnioskowany, czy też dopuszczony z urzędu dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu /wyrok NSA z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05, ONSAiWSA 2006, nr 2, poz. 45/. Skoro zgromadzony prawidłowo przez organy w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy daje podstawę do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, brak jest podstaw do uwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. mając również na uwadze ekonomikę postępowania sądowoadministracyjnego. Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. z 2012 r. poz. 270/ orzekł jak w sentencji. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu Sąd orzekł po złożeniu wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz oświadczeniu, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części, na podstawie § 1 pkt.3 oraz § 18 ust.1 pkt. 1 lit e Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. 163, poz. 1348 ze zm./.