II SA/Rz 1146/12

PostanowienieWSA w Rzeszowie2015-06-19

Skład orzekający: Piotr Godlewski

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w skardze kasacyjnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym?
Ratio decidendi
Pełnomocnikowi przysługuje wynagrodzenie za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu w postępowaniu przed sądem administracyjnym, zgodnie z art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości dotyczącym opłat za czynności adwokackie. Wysokość wynagrodzenia ustala się według stawek minimalnych, uwzględniając charakter sprawy, stopień skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika.
Stan faktyczny
Skarżąca B. S. złożyła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczącą odmowy przyznania prawa do zasiłków rodzinnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę, a następnie pełnomocnik skarżącej wniósł skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przyznanie wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną. NSA oddalił skargę kasacyjną. Pełnomocnik wystąpił o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego.
Rozstrzygnięcie
Przyznał pełnomocnikowi skarżącej adwokatowi A. C. kwotę 295,20 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, w tym 240 zł wynagrodzenia i 55,20 zł podatku VAT.

Pełny tekst orzeczenia

St. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adw. A. C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Rz 1146/12 oddalającego skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłków rodzinnych i dodatków do tych zasiłków postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej adw. A. C. kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych 20/100) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, na które składa się należna tytułem wynagrodzenia opłata w wysokości 240 zł i naliczone od niej 23 % podatku od towarów i usług, tj. 55,20 zł. Wyrokiem z dnia 12 lutego 2013 r. sygn. akt j.w. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] października 2012 r. Nr [...]. W dniu 3 czerwca 2013 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna od w/w wyroku (wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia) sporządzona przez ustanowionego dla skarżącej w ramach prawa pomocy adwokata A. C.; w jej treści pełnomocnik skarżącej wniosła o zasądzenie wynagrodzenia z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu, która nie została opłacona w całości ani w części. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2013 r. WSA w Rzeszowie przywrócił skarżącej termin do wniesienia skargi kasacyjnej, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 1875/13. Wnioskiem z dnia 17 czerwca 2015 r. pełnomocnik ponowiła wniosek o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych oraz kosztów związanych z osobistym stawiennictwem przed NSA w dniu 12 lutego 2015 r. /mając na uwadze datę wydania wyroku przez NSA, w zakresie określenia przez pełnomocnika daty stawiennictwa przed tym Sądem nastąpiła oczywista omyłka; potwierdza to treść zalegającego w aktach sprawy protokołu z dnia 10 lutego 2015 r., zawierającego adnotację o stawiennictwie pełnomocnika w tym dniu na rozprawie, a nie jak wskazano 12 lutego 2015 r./. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zgodnie z regulacją zawartą w § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), koszty tej pomocy obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych oraz niezbędne, udokumentowane wydatki adwokata. Stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji w sprawie stanowiącej przedmiot zaskarżenia wynosiłaby 240 zł. W drugiej instancji, za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, jeżeli sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 100% tej stawki, nie mniej jednak niż 120 zł. (§ 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 2 lit. a w/w rozporządzenia). Uwzględniając charakter sprawy, stopień jej skomplikowania oraz nakład pracy pełnomocnika związany z zapoznaniem się z nią, wniesieniem skargi kasacyjnej oraz udziałem w rozprawie przed NSA, przyznano tytułem opłaty za nieopłaconą pomoc prawną kwotę 240 zł (100 % stawki), podwyższoną na podstawie § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia o należny podatek od towarów i usług, tj. 55,20 zł. W oparciu o wskazane kryteria uznano, że jest ona adekwatna do wykonanych przez pełnomocnika czynności. Pełnomocnik skarżącego nie wykazała żadnych poniesionych przez siebie, a związanych z udzieloną pomocą prawną wydatków. Odnośnie wymogu zawarcia przez pełnomocnika we wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczenia, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części (§ 20 rozporządzenia), należy nadmienić, że oświadczenie takie zostało złożone przy pierwotnym wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego zawartym w skardze kasacyjnej, stąd mimo braku takiego oświadczenia w ponowionym wniosku o zasądzenie wynagrodzenia z dnia 17 czerwca 2015 r., wymóg ten uznano za spełniony. Stosownie do powyższego, na podstawie powołanych przepisów w związku z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 25.07.2026. · Źródło