II SA/Rz 1150/06

Referendarza sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie Przewodniczący referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 3.03.2010 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, M. S., o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi K. D., I. P., K. W. i innych, na decyzję Wojewody [...] z dnia [...].10.2006 r., nr [...], w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, -postanawia- odmówić przyznania prawa pomocy. M. S. w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1150/06, złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej NSA) wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. NSA postanowieniem z 7.01.2010 r. o sygn. I OSK 1496/09 przekazał ten wniosek do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnymi w Rzeszowie (dalej WSA). Ponieważ wniosek PPF M. S. nie zawierał wszystkich informacji niezbędnych do oceny żądania, referendarz WSA w Rzeszowie pismem z dnia 12.02.2009 r., na podstawie art. 255 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej P.p.s.a.), wezwał stronę wnioskującą do : 1) wyjaśnienia czy członkowie rodziny S. są właścicielami samochodów osobowych, telefonów komórkowych, a jeżeli tak, to jakie są miesięczne koszty utrzymania tych przedmiotów, 2) podania rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez żonę skarżącego, składników majątkowych wykorzystywanych do prowadzenia tej działalności oraz kwot dochodu uzyskiwanego na tej podstawie w skali miesiąca. Wskazane oświadczenia należało nadesłać w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia wezwania sądowego pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy. Taki rygor został określony w skierowanym do strony wezwaniu. Wezwanie zostało prawidłowo przesłane na adres wnioskodawcy. Według zwrotnego potwierdzenia odbioru, pismo sądowe M. S. odebrał w dniu 17.02.2010 r. Pomimo upływu terminu, wezwanie referendarza sądowego WSA w Rzeszowie nie zostało wykonane w żadnym ze wskazanych punktów. Stwierdzono, co następuje: Jak wynika ze złożonego formularza PPF, wniosek skarżącej dotyczy zwolnienia od kosztów sądowych. M. S. ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Strona zobowiązana była wykazać, że nie jest w stanie pokryć jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego. Na te koszty składają się opłaty i wydatki sądowe oraz wynagrodzenie przysługujące fachowemu pełnomocnikowi. Do udowodnienia takiego stanu zobowiązuje norma art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym stanowi najszerszą postać pomocy finansowej udzielanej przez państwo podmiotom uczestniczącym w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponieważ rezultatem przyznania prawa pomocy jest powiększenie wydatków budżetu państwa, sytuacja majątkowa i rodzinna wnioskujących o prawo pomocy powinna być ustalona ze szczególną wnikliwością. Warto też podkreślić, że to na wnioskodawcy ciąży ciężar udowodnienia, takiej sytuacji majątkowej, która uniemożliwia choćby częściowe uczestniczenie w kosztach finansowych postępowania sądowego. Strona wnioskująca o prawo pomocy nie nadesłała w wyznaczonym terminie żądanych oświadczeń. Wykonanie wezwania miało na celu umożliwić wszechstronną ocenę stanu majątkowego M. S. i jego rodziny oraz podjęcie adekwatnej do tej oceny decyzji procesowej. O zdolności majątkowej strony świadczy niewątpliwie to czy ponosi koszty utrzymania przedmiotów zbędnych dla zachowania poziomu utrzymania koniecznego. Za te wydatki uznaje się koszty utrzymania pojazdów samochodowych i telefonów komórkowych. Strona nie wskazała w treści swego wniosku, jaką działalność gospodarczą prowadzi żona i jakie z tego tytułu rodzina uzyskuje dochody. Formalno - prawne podstawy wezwania skierowanego do strony zawiera art. 255 p.p.s.a. Nie wykonując wezwania referendarza, wnioskodawca M. S. nie wykazał okoliczności, które pozwoliłyby w sposób pozytywny ustosunkować się do zgłoszonego żądania. Skutki tego zaniechania zostały wnioskodawcy przedstawione w wezwaniu. Dlatego też, nie zostały spełnione przesłanki przyznania prawa pomocy, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powoduje to konieczność odmowy przyznania prawa pomocy M. S. Z wyżej powołanych względów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 255, art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.